Eurovizioni 2026 nuk është anulluar, të paktën jo zyrtarisht. Festivali i 70 vjetorit është planifikuar të zhvillohet në Vjenë të Austrisë, me finalen më 16 maj 2026, në Wiener Stadthalle. Vendimi për ta mbajtur pikërisht aty u mor pasi Austria fitoi Eurovizionin 2025 dhe EBU konfirmoi zyrtarisht qytetin pritës dhe datat.

Ajo që po ndodh është një krizë e madhe politike dhe morale brenda garës, e lidhur me pjesëmarrjen e Izraelit në kushtet e luftës në Gaza. Në Asamblenë e Përgjithshme të EBU, një sërë radiotelevizionesh kërkuan që Izraeli të përjashtohej, por nuk u mbajt asnjë votim i posaçëm për këtë. Në vend të kësaj, EBU miratoi disa rregulla të reja që kufizojnë promovimin e këngëve nga qeveri apo palë të treta, por ruajti të drejtën e Izraelit për të marrë pjesë. 

Ky vendim solli reagime zinxhir. Irlanda, Spanja, Holanda dhe Sllovenia njoftuan se do ta bojkotojnë Eurovizionin 2026, duke deklaruar se nuk mund të marrin pjesë në një garë ku, sipas tyre, injorohet kriza humanitare në Gaza dhe përdoret një event kulturor për të “normalizuar” një konflikt të përgjakshëm. Disa media ndërkombëtare e kanë quajtur këtë bojkot krizën më të madhe në historinë e Eurovizionit. 

Nga ana tjetër, vende të tjera si Gjermania dhe një pjesë e vendeve nordike kanë dalë hapur në mbrojtje të vendimit të EBU, duke argumentuar se Eurovizioni është krijuar pas Luftës së Dytë Botërore pikërisht për të bashkuar popujt dhe jo për t’i përjashtuar. Ata thonë se përjashtimi i Izraelit do ta politizonte edhe më fort garën dhe do të krijonte precedent të rrezikshëm. 

Kjo ndarje ka hapur një debat të madh: ku mbaron “United by Music” dhe ku fillon hipokrizia. Rusia mbetet e përjashtuar për shkak të agresionit në Ukrainë, ndërsa Izraeli lejohet të marrë pjesë pavarësisht thirrjeve nga shumë artistë, aktivistë dhe vetë radiotelevizione publike për ta suspenduar.

Pikërisht për shkak të këtyre bojkotimeve, në rrjete sociale janë përhapur lajme dhe thashetheme se “Eurovision 2026 është anulluar” ose se “festivali po bie”. Zyrtarisht, asgjë e tillë nuk ka ndodhur: EBU vazhdon përgatitjet për Vjenën, lista e vendeve pjesëmarrëse vijon të përditësohet dhe sistemi i përzgjedhjes së këngëve është në proces në shumë shtete, përfshirë edhe ato që kanë konfirmuar se do të marrin pjesë pavarësisht kontestit. 

Pra, situata reale është kjo: Eurovizioni 2026 mbahet, por me hijen e një bojkoti historik mbi kokë. Një pjesë e Evropës zgjedh të protestojë duke dalë nga gara, një pjesë tjetër zgjedh të qëndrojë “brenda” dhe ta përdorë skenën për mesazhe paqeje. 

The post Kriza më e madhe në historinë e Eurovizionit: A do të mbahet festivali në 2026? appeared first on iconstyle.al.

Në Athinë, tym gazi lotsjellës dhe goditje me shkopinj gome shoqëruan sërish përvjetorin e vrasjes së 15 vjeçarit Alexandros Grigoropoulos, që u ekzekutua nga një polic më 6 dhjetor 2008 në lagjen Exarcheia.

Qindra e mijëra qytetarë, kryesisht të rinj, marshuan nga universitetet drejt qendrës së kryeqytetit duke denoncuar dhunën policore dhe pandëshkueshmërinë. Si çdo vit, pjesë të marshimit u kthyen në përplasje të ashpra mes një grupi protestuesish me kapuç dhe policisë së trazirave, ku u përdorën kokteje molotov, granata zhurmuese dhe topa uji.

Për shumë grekë, kujtimi i Alexis nuk lidhet vetëm me një vrasje të padrejtë, por me gjithë periudhën e krizës, papunësinë dhe masat shtrënguese që e shoqëruan Greqinë në dekadën pas ngjarjes. 

Pak më në veri, në Bullgari, zemërimi shpërtheu për një arsye tjetër: projekt-buxheti 2026, i pari i përgatitur në euro përpara anëtarësimit të vendit në eurozonë.

Dhjetëra mijëra njerëz, shumica të rinj të brezit Gen Z, mbushën sheshet e Sofjes dhe qyteteve të tjera duke kundërshtuar rritjen e taksave, kontributeve të sigurimeve shoqërore dhe borxhit publik.

Ata thonë se nuk kanë besim që një qeveri e varur nga oligarkë të sanksionuar për korrupsion mund të menaxhojë paratë e tyre. Simbole si derri i madh plastik “kundër babëzisë” u kthyen në ikonë të protestave, ndërsa rrjetet sociale u përdorën si instrument kryesor organizimi. Pas presionit, kryeministri Rosen Zhelyazhov u detyrua ta tërheqë projekt-buxhetin dhe të premtojë një variant të ri, por protestuesit nuk u tërhoqën: tani kërkesat shkojnë nga transparenca fiskale deri te dorëheqja e qeverisë dhe zgjedhje të parakohshme.
Në të dyja rastet, në rrugë dalin mijëra njerëz për të kërkuar të drejtat më bazike: sigurinë fizike përballë armës së shtetit dhe sigurinë ekonomike përballë vendimeve fiskale që prekin jetën e përditshme. Greqia ngre zërin kundër një sistemi ku një adoleshent mund të vritet nga polici dhe, 17 vjet më pas, plagët shoqërore nuk janë mbyllur. Bullgaria shpërthen kundër një modeli qeverisjeje ku korrupsioni shihet si rregull, jo përjashtim, dhe ku kalimi në euro shoqërohet me frikën se çmimin do ta paguajnë qytetarët e zakonshëm.

Nga Athina në Sofje, mes tymit, sloganeve dhe sirenave, shoqëritë nuk pranojnë më të jenë spektatore të vendimeve që u ndryshojnë jetën. E drejta për të protestuar mbetet mjeti i fundit për të detyruar pushtetin të dëgjojë, qoftë për një djalë 15 vjeç që nuk jeton më, qoftë për një të ardhme ekonomike që rrezikon t’u vidhet brezave të rinj.

The post Greqia në këmbë për vrasjen e adoleshentit, Bullgaria kundër projekt-buxhetit 2026: bota digjet nga protestat appeared first on iconstyle.al.