Fjala e plotë e kryeministrit Rama në mbledhjen e grupit parlamentar të PS-së
TIRANĂ, 24 korrik/ATSH/ Kryeministri Edi Rama, njĂ«herĂ«sh kryetar i PartisĂ« Socialiste deklaroi sot se protesta e zhvilluar gjatĂ« muajit qershor duhet parĂ« si njĂ« pasqyrĂ« e pritshmĂ«rive tĂ« reja tĂ« qytetarĂ«ve gjatĂ« mandatit tĂ« katĂ«rt.
Në mbledhjen e përbashkët të grupit parlamentar dhe kabinetit qeveritar, Kryeministri u shpreh se protestuesit nuk janë mosmirënjohës ndaj arritjeve të vendit, por janë matësi i ri i standardeve tona.
âBulevardi i flamingove duhet parĂ«, jo si njĂ« protestĂ«, por si njĂ« pasqyrĂ« qĂ« shoqĂ«ria na e vuri pĂ«rpara, duke na sfiduar tĂ« shohim vetveten dhe tĂ« verifikojmĂ« seriozisht nĂ«se e kemi mendjen dhe zemrĂ«n nĂ« vendin e duhur pĂ«r ta qeverisur ShqipĂ«rinĂ« e kĂ«saj faze tĂ« re, tĂ« cilĂ«n nĂ« radhĂ« tĂ« parĂ« dhe medoemos duhet ta kuptojmĂ« ne tĂ« parĂ«t nĂ« tĂ« gjithĂ« pĂ«rmasĂ«n e sajâ, shtoi ai.
Por, Rama nënvizoi se faktet e arritjeve të qeverisë nuk mjaftojnë më dhe se duhet të merret parasysh përvoja e përditshme e qytetarit.
GjatĂ« mbledhjes, Rama prezantoi dokumentin strategjik âBesaâ, i cili sipas tij synon qĂ« qytetarĂ«t tĂ« mos i pĂ«rjetojnĂ« mĂ« vendimet e qeverisĂ« si âprerje nĂ« besĂ«â dhe tĂ« mos ndihen tĂ« padĂ«gjuar, tĂ« painformuar dhe tĂ« papĂ«rfillur.
âNe nuk kemi asnjĂ« luftĂ« pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« me âflamingotâ. Por kemi vetĂ«m njĂ« aleancĂ«, pĂ«r tĂ« ndĂ«rtuar me shumĂ« durim me taâ, tha ai.
Sipas kryeministrit Rama, tre mandatet e para iu pĂ«rgjigjĂ«n pyetjes nĂ«se ShqipĂ«ria mund tĂ« ndryshonte, ndĂ«rsa mandati i katĂ«rt duhet tâi pĂ«rgjigjet pyetjes nĂ«se ky ndryshim mund tĂ« bĂ«het âi qĂ«ndrueshĂ«m, i besueshĂ«m dhe i tĂ« gjithĂ«veâ.
âKjo Ă«shtĂ« kthesa, nga transformimi i vendit te besueshmĂ«ria e transformimit; nga autoriteti qĂ« mjaftohet me pushtetin, te autoriteti qĂ« mbĂ«shtetet te besimi; nga fjala e dhĂ«nĂ« politikisht, te fjala e kontrollueshme institucionalishtâ, tha Rama.
Fjala e plotë e kryeministrit Edi Rama, njëkohësisht Kryetar i PSSH, në mbledhjen e grupit parlamentar të Partisë Socialiste:
Sot dua tâju flas pĂ«r çfarĂ« pamĂ« dhe çfarĂ« dĂ«gjuam gjatĂ« muajit qershor, kur Bulevardi u mbush me njerĂ«z nga tĂ« gjitha rrugĂ«t e jetĂ«s, kategoritĂ« shoqĂ«rore, moshat dhe kur njĂ« shpend i rrallĂ«, i bukur dhe i brishtĂ« u bĂ« simbol i vĂ«mendjes mĂ« tĂ« madhe globale qĂ« ShqipĂ«ria ka pĂ«rjetuar ndonjĂ«herĂ« brenda vetĂ«m njĂ« muaji.
PĂ«rveç videos qĂ« sapo patĂ«, tek e cila do tĂ« kthehem mĂ« tutje, kam sjellĂ« sot me vete edhe dy dokumente. JanĂ« dy dokumente qĂ« mishĂ«rojnĂ« reflektimin tim pĂ«rpara pasqyrĂ«s sĂ« bulevardit tĂ« flamingove dhe janĂ« tĂ« hapura pĂ«r tâu lexuar, pĂ«r tu analizuar, ndryshuar, nĂ« mĂ«nyrĂ« qĂ« ta pĂ«rmbushin sa mĂ« mirĂ« qĂ«llimin e tyre.
Ky i pari është një dokument strategjik për kthesën që duhet të garantojë mandati i katërt në procesin qeverisës. I dyti është një aneks për mënyrën se si Partia Socialiste duhet ta mbështesë kthesën e mandatit të katërt.
Po e nis me një episod që edhe mund ta keni dëgjuar. Qëlloi pikërisht në një nga ditët e qershorit që një kryetar bashkie, shok yni, njeri që i rri në kokë punës edhe komunitetit, më erdhi shumë i acaruar me një grup qytetarësh që kishin dalë në protestë për një problem në lagjen e tyre, diku në një periferi të asaj bashkie.
âI kam gjetur nĂ« llumĂ«â, â tha. âNuk kishin rrugĂ«, nuk kishin trotuare. PĂ«r ndriçim sâbĂ«het fjalĂ«. VetĂ«m gropa, ferra, plehraâ, â tha. âMe trotuar, me drita, me pemĂ«, u bĂ«ra kopsht, u vura dhe stola, por janĂ« mosmirĂ«njohĂ«s.â
Ai, shokĂ« dhe kolegĂ«, tĂ« dashur, miq, jemi âneâ tĂ« gjithĂ«, se secili prej nesh e ka menduar, qoftĂ« dhe njĂ«herĂ« atĂ« fjalĂ« tĂ« keqe, kur i ka ardhur shpirti majĂ« tĂ« hundĂ«s nĂ« marrĂ«dhĂ«niet e punĂ«s me popullin, qoftĂ« me dikĂ«, qoftĂ« me diçka, shpesh me disa, kam menduar qĂ« janĂ« mosmirĂ«njohĂ«s. PikĂ«risht kjo fjalĂ« Ă«shtĂ« pikĂ«nisja e perspektivĂ«s sĂ« re qĂ« na duhet sepse pikĂ«risht nĂ« pĂ«rmbajtjen e saj gjendet kuptimi mĂ« i gabuar i fazĂ«s sĂ« re ku ka hyrĂ« ShqipĂ«ria.
Prandaj, dua qĂ« tâua them unĂ« qĂ« nĂ« fillim, duke shfrytĂ«zuar kĂ«tĂ« rast, drejt e nĂ« sy atyre qĂ« protestuan ndaj kryetarit tĂ« bashkisĂ«, atyre qĂ« dolĂ«n nĂ« bulevard gjatĂ« qershorit dhe atyre qĂ« kanĂ« protestuar nĂ« heshtje apo me zĂ«, vetĂ«m apo me tĂ« tjerĂ«, kudo nĂ«pĂ«r ShqipĂ«ri apo jashtĂ« ShqipĂ«risĂ«, jo vetĂ«m gjatĂ« qershorit, por qysh pas zgjedhjeve tĂ« qershorit tĂ« kaluar: Ju nuk jeni mosmirĂ«njohĂ«s, ju jeni matĂ«s i ri i standardeve tona.
Ju, atje në periferinë e një bashkie, nuk protestuat kundër atyre që kryebashkiaku kishte bërë për ju, as kundër atij vetë. Ju që mbushët bulevardin dhe rrjetet sociale me protestën tuaj, nuk protestuat kundër Shqipërisë që ne ndërtuam gjatë tre mandateve të para. Dhe këtu po ndaj pak posaçërisht ata jo të paktë që ishin votues, mbështetës apo dhe anëtarë të Partisë Socialiste, por dhe ata që gjatë ditës ishin në punën e shtetit dhe mbrëmje shkonin në protestë.
Ata nuk dolĂ«n nĂ« bulevardin e flamingove pĂ«r tĂ« mohuar transformimin e ShqipĂ«risĂ«, pĂ«r tĂ« sulmuar qeverinĂ« apo pĂ«r tâju bashkuar kĂ«ngĂ«s âRama, jepe dorĂ«heqjenâ.
Ata që votuan për ne në qershorin e shkuar dolën dhe u bashkuan me të tjerët, edhe kur protesta drejtohej kundër meje, sepse forca e saj përthithëse ishte më imponuese mbi ta sesa figura ime.
Ata tĂ« administratĂ«s, ku plot mund tĂ« mos kenĂ« votuar pĂ«r ne, dolĂ«n dhe ata me tĂ« tjerĂ«t, sepse ShqipĂ«ria e re qĂ« ne kemi ndĂ«rtuar nuk jeton me hijen e sĂ« vjetrĂ«s, kur njerĂ«zit flakeshin nga puna e shtetit, me farĂ« dhe me fis, pse shkonin nĂ« njĂ« takim tonin nĂ« opozitĂ«, â se tĂ« shkonin nĂ« protestĂ« kundĂ«r qeverisĂ«, as qĂ« bĂ«hej fjalĂ«.TĂ« gjithĂ« bashkĂ«, ata qytetarĂ« u mblodhĂ«n aq tĂ« shumtĂ« aty, kur sorrat dhe korbat nuk e kishin nxjerrĂ« ende kokĂ«n, sepse i çoi njĂ« nevojĂ« e thellĂ«, njĂ« nevojĂ« e brendshme pĂ«r tĂ« pĂ«rcjellĂ« njĂ« mesazh mĂ« tĂ« fortĂ« sesa pĂ«rkatĂ«sia e tyre ndaj njĂ« partie apo sesa ngjyra e qeverisĂ« pĂ«r tĂ« cilĂ«n ata mund tĂ« kenĂ« votuar.
Shija kontaminuese e lirisĂ« sĂ« asaj proteste dhe nevoja pĂ«r tâu bashkuar me atĂ« rrjedhĂ« tĂ« pazakonshme njerĂ«zish pĂ«r TiranĂ«n, duke dalĂ« nga rrugicat e rutinĂ«s sĂ« pĂ«rditshme dhe duke ushqyer celularĂ«t me energji tĂ« rrallĂ« instagramike, njĂ« energji e mahnitshme, besoj, ishin mĂ« tĂ« fuqishme sesa i gjithĂ« arsenali ynĂ« i fakteve kundĂ«r gĂ«njeshtrave, shpifjeve dhe akuzave lidhur me projektin e ZvĂ«rnecit.
Prandaj, mësimi i parë që dua të ndaj me ju është: faktet tona nuk mjaftojnë më.
Sepse nĂ« ShqipĂ«rinĂ« qĂ« ne transformuam rrĂ«njĂ«sisht, njerĂ«zit nuk jetojnĂ« mĂ« as me kĂ«naqĂ«sinĂ« e ndryshimeve qĂ« ndodhin, as me inkurajimin nga gjĂ«rat qĂ« ndĂ«rtohen, siç ndodhte deri dje, kur prisnin me besim qĂ«, pas rrugĂ«s, shkollĂ«s, lulishtes qĂ« u ndĂ«rtuan nĂ« lagjen tjetĂ«r, tâi vinte radha rrugĂ«s, shkollĂ«s, lulishtes, lagjes sĂ« tyre.
Ata, sot jetojnĂ« me pritshmĂ«ri qĂ« rriten mĂ« shpejt sesa mundĂ«sitĂ« tona pĂ«r tâiu pĂ«rgjigjur. Dhe nĂ« njĂ« ShqipĂ«ri qĂ« zhvillohet me ritme tĂ« reja, ata e pĂ«rjetojnĂ« zhvillimin si njĂ« tension mes asaj qĂ« shohin dhe dĂ«gjojnĂ« dhe asaj qĂ« kanĂ«, herĂ« si burim pikĂ«pyetjesh pĂ«r çfarĂ« po bĂ«het me vendin dhe shpeshherĂ«, si ndjenjĂ« pasigurie pĂ«r pjesĂ«n e tyre nĂ« njĂ« ekonomi qĂ« rritet shpejt, por bashkĂ« me koston e jetesĂ«s sĂ« tyre.
Me fjalë të tjera shokë dhe shoqe nuk mjafton më ta qeverisim të tashmen me investime, arritje, integrime duke treguar çfarë bëmë deri këtu, por duhet të qeverisim në harmoni me përvojën e përditshme të qytetarit të sotëm sepse zemrat dhe mendjet e shqiptarëve nuk janë më aty ku ishin deri dje, tek çfarë ndryshon në territor dhe nuk kanë fare më lidhje me statistikat ekonomike sado pozitive qofshin. Ato janë ankoruar mu te pritshmëritë tyre.
Prandaj dhe bulevardi i flamingove duhet parë, jo si një protestë, por si një pasqyrë që shoqëria na e vuri përpara, duke na sfiduar të shohim vetveten dhe të verifikojmë seriozisht nëse e kemi mendjen dhe zemrën në vendin e duhur për ta qeverisur Shqipërinë e kësaj faze të re, të cilën në radhë të parë dhe medoemos duhet ta kuptojmë ne të parët në të gjithë përmasën e saj.
Unë vetë, në pasqyrën e bulevardit të flamingove pashë mbylljen e një epoke dhe fillimin e një tjetre. Epoka e mbyllur është epoka e mungesave, kur një rrugë e re ishte fitore kolektive, ku një shkollë e re ishte festë e përbashkët, një lulishte e re pritej me duartrokitje dhe ndezja e dritave në lagje përcillej me bekime.
NĂ« epokĂ«n e mungesave shoqĂ«ritĂ« vuajnĂ« pĂ«rgjatĂ« rrugĂ«ve pa rrugĂ« tĂ« rrĂ«nimit dhe poshtĂ«rimit dhe i gĂ«zohen çdo ndryshimi si fĂ«mija njĂ« dhurate. Toleranca e tyre ndaj atyre gjerave qĂ« mungojnĂ« Ă«shtĂ« shumĂ« e madhe, deviza e asaj epoke Ă«shtĂ« âka edhe mĂ« keqâ.
Epoka e hapur Ă«shtĂ« epoka e pritshmĂ«rive ku rruga e re Ă«shtĂ« standard, jo fitore, shkolla e re Ă«shtĂ« borxh qĂ« kthehet me vonesĂ«, jo arsye pĂ«r tĂ« festuar. Ădo shĂ«rbim i mirĂ« merret i mirĂ«qenĂ« dhe asnjĂ« mungese shĂ«rbimi nuk durohet mĂ« dot si deri nĂ« mbylljen e epokĂ«s sĂ« mĂ«parshme. ShoqĂ«ria as nuk e çon mĂ« nĂ«pĂ«r mend nĂ«se ka dhe mĂ« keq. Toleranca e saj ndaj çka nuk shkon, vjen duke u zeruar sepse deviza e kĂ«saj epoke Ă«shtĂ« âka edhe mĂ« mirĂ«â.
Alexis de Tocqueville njĂ« ndĂ«r studiuesit mĂ« tĂ« mprehtĂ« tĂ« demokracisĂ« dhe ndryshimit shoqĂ«ror na ka lĂ«nĂ« njĂ« paralajmĂ«rim me shkrim tamam pĂ«r kĂ«tĂ« fazĂ« ku kemi hyrĂ«. Ăasti mĂ« i rrezikshĂ«m pĂ«r njĂ« qeveri vjen pikĂ«risht, kur jo ka nisur tâi ndryshojĂ« gjĂ«rat dhe shembujt e ndryshimit qĂ« ne kemi sjellĂ« nĂ« kĂ«tĂ« vend janĂ« tĂ« panumĂ«rt nĂ« çdo drejtim, ndĂ«rkohĂ« qĂ« rreziku pĂ«r tĂ« cilin ai shkruan Ă«shtĂ« tanimĂ« fare i lexueshĂ«m.
Për 100 e kusur vjet në Shqipëri nuk ishte hetuar dhe aq më pak gjykuar në mënyrë të pavarur një i vetëm zyrtar i lartë, një, 100 e ca vjet. As një! Ndërsa korrupsioni ishte pranuar nga të gjithë si të ishte fataliteti i një fatkeqësie kronike natyrore. Më kujtohet se kur njerëzit e mbështesnin edhe me dorën e djathtë dhe me dorën e majtë reformën në drejtësi, duke kërkuar vettingun si besimtarët që kërkojnë shpëtimtarin prapëseprapë pyetjes nëse besonin se ata do shihnin një ditë zyrtarë të lartë përpara drejtësisë i përgjigjeshin masivisht: jo.
Reforma jonĂ« nĂ« drejtĂ«si e ngriti luftĂ«n ndaj korrupsionit nĂ« nivele qĂ« deri dje, as nuk imagjinoheshin. Monumenti i pandĂ«shkueshmerisĂ« ra, siç deri dje as mund tĂ« imagjinohej, por ky fakt nuk mjafton fare qĂ« njerĂ«zit tâi gĂ«zohen kĂ«saj arritje historike, pĂ«rkundrazi, ky fakt del dhe tepron qĂ« ata tĂ« jenĂ« tĂ« pakĂ«naqur pse nuk bĂ«het mĂ« shumĂ«.
Për 30 vjet shqiptarët ndenjen në radha kilometrike për të marrë shërbimet më elementare duke pritur në shi, duke pritur në diell një dokument të rëndomtë, certifikatë lindjeje, duke u shtyrë për të paguar dritat që mezi vinin apo duke ardhur nga jashtë për të kaluar gjysmën e pushimeve nëpër sportele që ngjanin si ato dyert e urbanit që futet gjithë dynjaja në kohën kur akoma ishin turnet e kombinatit të tekstileve por e kishin pranuar atë realitet, sikur të ishte një trashëgimi e patundshme.
Sot 95% e shĂ«rbimeve publike nĂ« ShqipĂ«ri merren nga celulari, falas dhe merren dhe nga çdo pikĂ« e botĂ«s, por ky fakt nuk mjafton fare, qĂ« njerĂ«zit tâi tolerojnĂ« mĂ« lehtĂ« shĂ«rbimet qĂ« ende çalojnĂ«. PĂ«rkundrazi, del dhe tepron qĂ« toleranca e tyre tĂ« jetĂ« thuajse zero.
Nuk e di a e dëgjuat kur tregova një ditë rastin e së ëmës së një shokut tim. Gjyshe 80 e ca vjeçare. Edhe ajo doli në protestë. Jo për Zvërnecin, jo për ligjin e zonave të mbrojtura, as për bio diversitetin, doli ngaqë sa herë i duhej të vizitohej në poliklinikë për një sëmundje kronike, ngrihej pa zbardhur dita bashkë me të moshuar të tjerë për të zënë radhën pasi mjeku në atë poliklinikë shkonte vonë dhe rrinte dy, tre orë.
Ne, mund tâi tregojmĂ« tani asaj gjysheje sa spitale kemi ndĂ«rtuar, sa pajisje kemi blerĂ«, si ka ndryshuar si nata me ditĂ«n sistemi ynĂ« shĂ«ndetĂ«sor krahasimisht me kohĂ«t kur morĂ«m detyrĂ«n. TĂ« gjitha kĂ«to dhe gjithçka mund tâi numĂ«rojmĂ« asaj pĂ«r punĂ«t e panumĂ«rta qĂ« ne kemi bĂ«rĂ« pĂ«r shĂ«ndetĂ«sinĂ«, janĂ« fakte si drita e diellit, por fakti i saj Ă«shtĂ« pĂ«rvoja e asaj radhĂ«s nĂ« poliklinikĂ« kur dielli sâka dalĂ« akoma.
Dhe kur faktet tona pĂ«rplasen me pĂ«rvojĂ«n e gjyshes ne nuk mund tâi kĂ«rkojmĂ« asaj tĂ« ndryshojĂ« pĂ«rvojĂ«n. Duhet tĂ« ndryshojmĂ« ne, qĂ« zĂ«ri i saj tĂ« dĂ«gjohet, halli i saj tĂ« qahet, pĂ«rvoja e saj tĂ« ndryshojĂ« dhe ajo tĂ« shohĂ« qĂ« shteti nuk nis dhe nuk mbaron tek tabiati i mbrapshtĂ« i njĂ« mjeku, pĂ«rndryshe tĂ« gjitha ndryshimet qĂ« kemi bĂ«rĂ« pĂ«r shĂ«ndetĂ«sinĂ« do tĂ« mbeten aty, fakt i pamohueshĂ«m. Po ne nuk do tĂ« jemi mĂ« kĂ«tu, nĂ«se vazhdojmĂ« tĂ« besojmĂ« se mjaftojnĂ« investimet dhe faktet e pĂ«rparimit qĂ« njerĂ«zit tĂ« vazhdojnĂ« ta investojnĂ« besimin e tyre tek ne.
Pa ndryshuar diçka domethënëse në cilësisë e përvojës së tyre me shtetin. Përsëri, këtu na vjen në ndihmë Tocqueville, abuzimet që zhduken e bëjnë më të padurueshme peshën e abuzimeve që mbeten.
Kur fryma e përparimit bëhet e qëndrueshme dhe zhvillimi i pandalshëm, pritshmëritë e qytetarëve nuk ulen po rriten dhe rriten më shpejt se shpejtësia e ndryshimit. Asnjë sukses nuk e ul kërkesën, vetëm e rrit, me këtë sy duhet parë dhe video që ju shfaqa në hyrje të kësaj fjale.
Kur ne morĂ«m detyrĂ«n, pyjet priteshin si tĂ« ishin nĂ«n agresionin e njĂ« ushtrie alienĂ«sh nĂ« formĂ« sharrash elektrike dhe kafshĂ«t vriteshin pĂ«r epshet shtazarake tĂ« gjahtarĂ«ve tĂ« huaj dhe shqiptar. 50 mijĂ« âvrasĂ«sâ qĂ« hynin me çifte pyll mĂ« pyll e lagunĂ« mĂ« lagunĂ«, sikur ShqipĂ«ria tĂ« ishte njĂ« rezervat jashtĂ« hartĂ«s sĂ« qytetĂ«rimit, ndĂ«rsa pĂ«r pirgjet me kufoma shpendĂ«sh lagunave, qĂ« pastaj shiteshin nĂ«pĂ«r restorante, shkruante ndonjĂ« revistĂ« ndĂ«rkombĂ«tare e natyrĂ«s. Po meazallah se ngrihej ndonjĂ« zĂ« qĂ« tĂ« dĂ«gjohej pĂ«rtej ndonjĂ« kronike televizive, para lajmeve pĂ«r motin.
Në një vend ku shoqëria vuante mungesat e veta të mëdha dhe ku vritej statistikisht, një njeri në tre ditë, nuk kishte se të kishte ndonjë pritshmëri optimiste për jetën e kafshëve.
Në një dekadë, ne kemi bërë për florën dhe faunën e Shqipërisë një përmbysje historike të vizionit, të qasjes, të administrimit, me rezultate të pamohueshme.
Bëmë ligjin e parë të integruar me standardet e Bashkimit Europian për zonat e mbrojtura dhe në këtë dekadë zgjeruam në mënyrë të ndjeshme, si asnjë vend tjetër në rajon, sipërfaqen e tyre, shtuam kategoritë e mbrojtjes dhe e kthyem ruajtjen e natyrës nga një thirrje sporadike, në një sistem administrimi.
Një parantezë këtu: ndryshimet e vitit 2024, le ta mbajë shënim kush e dëgjon. Në atë ligj u përdorën pa pushim dhe vazhdojnë, si benzinë për zjarrin e protestës nga individë me axhendat e tyre politike, përfshirë dhe disa eurodeputetë që, në rastin më të mirë, nuk e kanë lexuar fare çfarë kemi ndryshuar, ndërsa, në rastin më të keq, kanë dashur ta besojnë rolin e viktimave të imperializmit amerikan.
Por e vërteta është se ato ndryshime janë bërë në përputhje me direktivën europiane dhe fatmirësisht, nuk është këtu fjala ime kundër fjalës së atyre që mendojnë ndryshe, po ka një proces, në zbatim të kalendarit të negociatave, ku do skanohen një për një, me Komisionin Europian, për ta përputhur krejt atë ligj 100% me direktivën e BE-së, edhe ato ndryshime. Kështu që ky konflikt i stisur do zgjidhet për bukuri në rrugën e negociatave, ku nuk kalon asgjë pa miratimin e Komisionit.
Tani, le tĂ« ngrejĂ« dorĂ«n njĂ« i vetĂ«m kĂ«tu, nĂ« kĂ«tĂ« sallĂ«, jashtĂ« mureve tĂ« kĂ«saj salle, kudo nĂ« ShqipĂ«ri apo jashtĂ« kufijve tĂ« ShqipĂ«risĂ«, dhe tĂ« thotĂ«: âPo, unĂ« e kisha imagjinuar, nĂ« kohĂ«n e koreve shurdhuese tĂ« sharrave elektrike dhe atyre shkulmuese tĂ« çifteve shfarosĂ«se, se do vinte njĂ« ditĂ« kur, po nĂ« tĂ« njĂ«jtin bulevard ku, nĂ« atĂ« kohĂ« sharrash dhe çiftesh, protestuesit vriteshin si shpendĂ«t e lagunave, me plumba nga dritaret e KryeministrisĂ«, do vĂ«rshonte njĂ« protestĂ« masive qytetare pĂ«r fatin e biodiversitetit tĂ« njĂ« lagune tĂ« vendit.â
Por ja qĂ«, nĂ«se do ta shtrĂ«ngonim me zor dikĂ« qĂ« tâi thonim: âPo mirĂ«, po dakord, parafytyroje, kur mund tĂ« vijĂ« ajo ditĂ«?â, nuk ka shans qĂ« tĂ« thoshte se ajo ditĂ« do tĂ« vinte kaq shpejt dhe ShqipĂ«ria, ku, deri dje natyra dhe popullsia e specieve tĂ« saj ishte preja e pambrojtur e njeriut tĂ« lĂ«shuar nga çdo zinxhir etik, moral dhe ligjor, nĂ« raport me nĂ«nĂ«n natyrĂ«, u bĂ« vendi i njĂ« proteste popullore qĂ« mori si shkak njĂ« zog dhe njĂ« lagunĂ«. Jo vetĂ«m kaq, por pĂ«r ta mbrojtur zogun dhe lagunĂ«n nga unĂ« dhe nga ju, qĂ« biodiversitetit i kemi kthyer pĂ«rkushtimin e ekzekutivit dhe tĂ« legjislativit, me rezultate aspak modeste.
Mosmirënjohje? Në asnjë mënyrë, jo! Edhe këtu çelësin na e jep ai që e kuptoi shumë herët dhe shumë më qartë se shumë të tjerë. Tocqueville, prapë: pakënaqësia nuk rritet thjesht në një realitet ku njerëzit e kanë humbur shpresën, por rritet, mbi të gjitha, aty ku shpresa është rritur më shpejt se realiteti sepse, kur një shoqëri bindet nga vetë fakti se ndryshimi po ndodh, duke e prekur me sy që ndryshimi është i mundur, çdo gjë që ende nuk ka ndryshuar i duket e padurueshme.
Bulevardi i flamingove është prova më shembullore se shqiptarët nuk e krahasojnë më Shqipërinë me vendin e mungesave, nga ku ne të gjithë së bashku u nisëm me bekimin e tyre, po me vendin e mundësive ku ata mezi presin të mbërrijnë.
Prandaj, nuk na vlerësojnë më vetëm për çfarë kemi ndryshuar. Madje, sikur duan ta harrojnë edhe atë që e mbajnë mend akoma, sepse janë të përqendruar të na gjykojnë gjithnjë dhe me më pak mëshirë për gjithçka që, pikërisht sepse panë sa shumë mund të ndryshojë, nuk pranojnë dot të mbetet siç ishte.
Prandaj, shokĂ« dhe shoqe, UdhĂ«kryqi pĂ«r tĂ« cilin kam folur edhe mĂ« parĂ«, po as jam kuptuar si duhet, as kam qenĂ« nĂ« gjendje ta perceptoj sa duhet pĂ«rpara se ta shikoja veten tek pasqyra e bulevardit tĂ« flamingove, Ă«shtĂ« ky: âNe e nxorĂ«m ShqipĂ«rinĂ« nga epoka e mungesave, ne dhe askush tjetĂ«r. Prandaj sot pĂ«rballemi me njĂ« popull qĂ« nuk e mat mĂ« ShqipĂ«rinĂ« me mungesat e saj, po me pritshmĂ«ritĂ« e veta.
NjĂ« popull qĂ« nuk na vlerĂ«son mĂ« sa do tĂ« donim ne pĂ«r gjithçka kemi bĂ«rĂ« deri kĂ«tu, po na kĂ«rkon llogari mĂ« shumĂ« sesa do donim ne pĂ«r gjithçka qĂ« mbetet pĂ«r tâu bĂ«rĂ«. NjĂ« popull qĂ« bezdiset kur i tregojmĂ« nga sa poshtĂ« jemi nisur, pĂ«r tâu ngjitur deri kĂ«tu dhe qĂ« na tregon se sa lart do tĂ« jetĂ«, pa pritur kohĂ«n qĂ« duhet pĂ«r tâu ngjitur me ne ose pa ne. Dhe ka tĂ« drejtĂ«. PikĂ«. Ka tĂ« drejtĂ«!
Kush përpiqet ta zvogëlojë apo ta relativizojë përmasën e kësaj të drejte që na e tregoi bulevardi i flamingove, do zvogëlohet dhe do relativizohet deri në irrelevancë. Madje, madje, sa më i madh dhe i fortë të jesh përballë kësaj të drejte, aq më në rrezik je, nëse nuk e kupton se kjo e drejtë është më e madhe dhe më e fortë se ti, qofsh dhe vetë Partia Socialiste apo u quajtsh edhe Edi Rama po deshe.
Tre mandate me radhë ne folëm me gjuhën e fakteve, sa rrugë, sa shkolla, sa spitale, sa investime sa turistë sa rritje ekonomike. Faktet janë dhe do të mbeten aty, kokëfortësisht dëshmitare për ne qe e transformuam këtë vend deri këtu fatkeqësisht nga një realitet që bënte lajm vetëm për keq në një shtet në gjunjë, që nuk kishe as drita se gjysma paguante për gjysmën tjetër nga një emër të përbuzur të shpërfillur ndërkombëtarisht në një destinacion të dëshiruar me një flamur ndërkombtarisht të respektuar. Por kjo është histori, ne jemi aktualitet, kjo është histori.
Në pasqyrën e bulevardit të flamingove unë pashë një të vërtetë tronditëse që asnjë statistike nuk e tregon, por që asnjë provën nuk e rrëzon.
Ne, lart kishim fakte, njerëzit poshtë kishin përjetimin. Fakti ynë ishte se investimi i Zvërnecit është tokë private, përjetimi i tyre ishte se toka e shtetit po i shitej të huajve. Fakti ynë ishte se projekti është ende sot që flasim në duart e një skuadre arkitektësh, inxhinierësh mjedisorë, gjeologë dhe hidrologë ndër më të mirët në botë, përjetimi i tyre ishte se ndërtimi kishte nisur dhe duhej anuluar. Faktet tona thoshin se ne kishim me vete të vërtetën, por përjetimi i tyre ishte se e vërteta ishte e gjitha në anën e tyre, pa diskutim në atë protestë pati ndërhyrje të huaj brutale manipulime të panumërta, lajme të rreme, video të deformuara dhe plot aktorë të vënë me qëllime nga më të ndryshmet në funksion të shumëfishimit të zemërimit.
Edhe këto, janë fakte dhe ishin pjesë e rëndësishme e protestës.
Ekspozimi dhe analiza e tyre janë të domosdoshme për ta kuptuar atë protestë në çdo dimension, por asnjë prej tyre dhe as të gjitha bashkë nuk ishin zemra e atij manifestimi spektakolar që e ktheu bulevardin në hendek, në hendekun më të dukshëm të mundshëm mes fakteve tona dhe përjetimit të njerëzve. Përgjigja për themelin e atij hendeku nuk duhet kërkuar te ato pjesët e bashkëngjitura të protestës, por duhet gjetur te pritshmëritë e rritura të njerëzve dhe konflikti i tyre me përvojën e përditshme.
Duam ne, sâduam ne, njerĂ«zit presin pĂ«rditĂ« dhe mĂ« shumĂ« dhe bĂ«hen gjithnjĂ« e mĂ« pak tolerantĂ« sidomos pastaj ndaj pĂ«rvojave tĂ« tyre tĂ« hidhura me administratĂ«n qĂ« si mijĂ«ra e mijĂ«ra pika tĂ« mbledhura lart e poshtĂ« derdhĂ«n kupĂ«n e durimit tĂ« tyre nĂ« bulevard.
Ai hendek nuk u hap pĂ«r tĂ« qĂ«ndruar ashtu, por pĂ«r tâu mbyllur dhe mbyllja e tij nuk bĂ«het dot as duke bĂ«rĂ« sikur ai u mbyll vetĂ«, meqĂ« bulevardi u zbraz nga flamingot dhe aty mbetĂ«n vetĂ«m puplat e ditĂ«zinjve dhe vezĂ«t e punĂ«zinjve, as duke u kapur thjesht e mĂ« fort pas fakteve dhe duke menduar ne, se pĂ«rjetimi i popullit do tĂ« ndryshojĂ« kur ne tâia pĂ«rsĂ«risim faktet tona edhe 100 herĂ« tĂ« tjera, as duke bĂ«rĂ« thjesht ca lĂ«vizje njerĂ«zish dhe duke bindur veten se populli do tĂ« bindet kur tĂ« shijojĂ« veprĂ«n aty, ku sot ai shikon âatdheun e nxjerrĂ« ne shitjeâ.
Asnjë nga këto, as të tëra bashkë nuk mjaftojnë dot për ta mbyllur atë hendek dhe për ta kuptuar deri në fund atë hendek. Harrojini faktet tona dhe fokusohuni te përjetimi i njerëzve sepse kur midis faktit tonë dhe përjetimit të njeriut të zakonshëm hapet një hendek i atillë, atë e ka hapur rënia e besimit se pritshmëritë e tij do realizohen dhe kur besimi për këtë arsye ka rënë edhe fakti më kokëfortë fillon duket si gënjeshtër, por më keq, më zi edhe gënjeshtra më e madhe fillon duket si vërtetë.
Patjetër që, ajo protestë e thashë nuk mund të kuptohet pa renë e mbingarkuar të të dhënave digjitale mbi bulevardin e flamingove, e cila mblodhi dhe lëshoi një pafundësi sinjalesh në të gjitha anët e globit sepse Zvërneci nuk mbante vetëm peshën e një investimi të madh, të një lagune të ndjeshme, pikëpyetjeve mbi pronën, të një vendimmarrje të debatueshme, të cilat krijuan patjetër një forcë magnetike mbi planetin tokë pas viralitetit të një videoje, ku brishtësia e individit që proteston përplaset me gardhin e lartë me tela me gjemba, si të ishte një kufi i pakapërcyeshëm mes jetës së tij dhe një rruge të madhe zhvillimi që e ka flakur atë jashtë shtratit të saj.
Mbi Zvërnecin qëndronte dhe hija e emrit më polarizues të politikës dhe medias botërore përderisa në qendër të projektit ishte dhëndri dhe e bija e tij. Pa atë lidhje protestat do të ishte në rastin më të mirë një çështje shqiptare, jashtë vëmendjes së dynjasë, por falë asaj lidhjeje, ajo u bë menjëherë një legjendë globale, ku shumëkush ndër fansat e huaj të protestës përfshirë dhe një senator mitik të Shteteve të Bashkuara do ta shikonte Shqipërinë si shëmbëlltyrën guximtare të një Davidi të vogël që u ngrit dhe u rebelua ndaj Goliathit të plotfuqishëm duke bërë thirrje që bota mbarë ta merrte nga Shqipëria mësimin dhe të ngrihej në atë revolucionin e madh dhe të shumëpritur të ish proletareve. Ky është fakti i kohës së kanaleve sociale, ku noton sot bota.
Zvërneci dha videon revoltuese, flamingoja dha simbolin magjepsëses, hija e vjehrrit më të famshëm në botë dha magnetin global dhe algoritmi i yshtur dhe nga ustallarë të ndërhyrjes në punët e vendeve të tjera bëri pjesën tjetër. Me një shkrepëse të ndezur pranë pyllit me pisha në Nartë shpërndau brenda pak orësh si zjarr marramendës anembanë botës.
Zelli i kundërshtarëve të gjithandejshëm për të luftuar me vjehrrin e madh në çdo çast, për çdo gjë dhe kudo qoftë e ktheu në skenë identifikimi me qindra miliona njerëz në disa kontinente bulevardin e transformuar në hendek. Ama prapë shkaku i hendekut ishim ne dhe zemra e protestës ishin njerëzit e zakonshëm të këtij vendi.
Prandaj, pĂ«rgjigja pĂ«r ta duhet tĂ« jetĂ« e jona dhe jo e sharlatanĂ«ve, ekstremistĂ«ve apo çdo dĂ«shtaku publik qĂ« nĂ« kĂ«to raste gjenden gjithmonĂ« gati me receta çudibĂ«rĂ«se pĂ«r popullin tĂ« cilat shkruhen vetĂ«m me njĂ« parim, âo burra tĂ« rrĂ«zohet gjithçka, tĂ« rregullohet çdo gjĂ« dhe unĂ« tĂ« kap diçkaâ.
Ata kishin nevojë për plagën, por nuk e krijuan ata protestën, e rrëmbyen dhe vazhduan ta mishërojnë si llumi që dekanton pasi thahet prurja e ujit të rrjedhshëm. Tani vazhdojnë të kruajnë plagën me nervozizëm, duke u mbledhur si pupla të zeza mbi bulevard apo rrotull Parlamentit pasi zemra e protestës ka ikur ka shtegtuar bashkë me famingot.
Ata nuk janĂ« armiqtĂ« e ShqipĂ«risĂ«, por bij tĂ« verbĂ«r tĂ« saj qĂ« nĂ« shumicĂ«n e tyre ecin pa ditur ku shkojnĂ« dhe as nuk e kanĂ« haberin se janĂ« njĂ«kohĂ«sisht âmishi pĂ«r topâ i armiqve dhe dashakĂ«qijve tĂ« huaj tĂ« ShqipĂ«risĂ«, nĂ« radhĂ« tĂ« parĂ«, atyre shtetĂ«rorĂ«, qĂ« lĂ«shuan pĂ«rmes resĂ« digjitale breshĂ«rinĂ« masive avatarĂ«sh nĂ« profile false, tĂ« cilat tanimĂ«, i kemi tĂ« dokumentuar.
Po çfarĂ« interesi kanĂ« ustallarĂ«t malinj nĂ« ShqipĂ«ri? Zero. As pĂ«r qeverinĂ«, as pĂ«r opozitĂ«n, as pĂ«r popullin, zero. VetĂ«m kaosin dhe rrĂ«nimin e besimit qĂ« shqiptarĂ«t tĂ« mos i besojnĂ« mĂ« askujt, as shtetit, as medias, as drejtĂ«sisĂ«, as parlamentit, as EuropĂ«s, as njeri-tjetrit, sepse njĂ« vend pa besim Ă«shtĂ« i pambrojtur dhe njĂ« demokraci pa besim Ă«shtĂ« njĂ« âshesh pĂ«r pĂ«rsheshâ.
Fakti që, për herë të parë, Shqipëria përjetoi shijen e keqe të ndasisë fetare dhe të urrejtjes etnike, të cilat u manifestuan për turpin e të gjithëve ne, në rrugën e protestës ishte drejtpërdrejtë objektivi i operacionit të tyre, shenjëstrimi i kombit hebre, me një antisemitizëm të panjohur për Shqipërinë deri në atë moment, që shkoi deri të shkulja e flamurit të ambasadës së Izraelit, edhe ajo e nxitur nga elementë të huaj që në atë rast ishin fizikisht rrotull dhe shfrytëzuan një tufë nga të verbrit vendor, ishte përdhunimi publik i kujtesës së shenjtë të atyre familjeve shqiptare me shumicë myslimane që i dhanë lavdi dhe nder përjetë Shqipërisë, duke marrë në mbrojtje hebrenjtë me jetën e tyre dhe duke i treguar Evropës së madhe të të pasurve dhe të fuqishmeve se një vend i vogël, i varfër dhe i dobët u bë busulla e mbetur morale e një kontinenti të tërë.
Por, dhe këtu prapë duhet ta përsëris dhe të jem shumë i qartë, as ndërhyrja e aktorëve të huaj shtetërore as sponsorizimi marramendës i breshërive digjitale nga lobet e konkurrencës së industrisë mesdhetare të turizmit nuk e shpikën sëkëlldinë që i nxorën flamingot në bulevard.
Ata pa diskutim e shfrytĂ«zuan egĂ«rsisht atĂ« sĂ«kĂ«lldi dhe u pĂ«rpoqĂ«n shumĂ« ta kthejnĂ« nĂ« njĂ« zjarr tĂ« pakontrollueshĂ«m. Pasojat mbi sezonin turistik dhe mbi ekonominĂ« e familjeve qĂ« jetojnĂ« me turizmin, i tregoi bilanci i fund qershorit, kur pĂ«r herĂ« tĂ« parĂ« pas shumĂ« vitesh dhe krejt nĂ« kundĂ«rtendencĂ« me janar â majin qĂ« ishin zjarr nĂ« rritje, rritja stopoi, nĂ« shifrat e qershorit tĂ« kaluar aty-aty.
Ama, dua të jem po kaq i troçtë, se duke i treguar shqiptarëve që po ndodhte kjo, asnjëherë nuk më shkoi mendja të akuzoja protestuesit e sinqertë si bashkëpunëtorë të vrasësve të Teheranit apo kukulla të tjetërkujt, që bashkë me Iranin u fut në mendjen e miletit përmes lloj-lloj postimesh ndjellakëqija dhe komentesh me gjuhë urrejtje, të cilat nuk i lexuan vetëm shqiptarët, po u lexuan kudo.
Sepse përqindja më e madhe e përmbajtjes dixhitale u prodhua në këto vende, e dokumentuar. As më ka shkuar dhe as më shkon ndërmend se mund të jetë shpallja e protestuesve si armiq dhe e kritikëve si agjentë. Reagimi im ndaj kësaj risie negative që na i futi armiqtë brenda në shtëpi, jo përmes bombardimit kibernetik si disa vjet më parë, por përmes përmbytjes së kanaleve sociale të cilin deri në qershor e kishim dëgjuar si fenomen nga historitë e pabesueshme të vendeve të tjera demokratike dhe përtej rritjes së domosdoshme të kapaciteteve teknologjike mbrojtëse, ne duhet ta shtrijmë reagimin dhe për këtë tek adresimi i atij hendekut duke dëgjuar më herët, shpjeguar më qartë dhe mbi të gjitha duke e bërë këtë me empati për njerëzit.
Pas fitores sĂ« madhe qĂ« na dha 83 mandate, e kam thĂ«nĂ« nĂ« disa takime tĂ« brendshme me ju, ajo fitore sa çâĂ«shtĂ« bekim Ă«shtĂ« dhe mallkim. Bekim sepse na dha forcĂ«n pĂ«r tĂ« vazhduar transformimin me besimin e madh tĂ« popullit. Mallkim, jo vetĂ«m sepse pas atij besimi tĂ« madh qĂ« na dhanĂ« shqiptarĂ«t e shohin tek ne shkakun e çdo gjĂ«je qĂ« nuk shkon, por dhe sepse fitoret e mĂ«dha si ajo e qershorit tĂ« shkuar e kthejnĂ« nĂ« mbipeshĂ« tĂ« pĂ«rjetuar keq çdo pĂ«rplasje mes realitetit dhe pritshmĂ«risĂ« sĂ« qytetarit.
Dhe kjo, sado e pamĂ«shirshme tâju duket Ă«shtĂ« rrjedhojĂ« e faktit qĂ« ne vetĂ« e bĂ«mĂ« ShqipĂ«rinĂ« njĂ« vend ku tanimĂ« krahasimet nuk i bĂ«n mĂ« thuajse askush me dje, po tĂ« gjithĂ« i bĂ«jnĂ« me EuropĂ«n e zhvilluar.
Por ne, jo vetëm nuk kemi drejtë të ankohemi pse po gjykohemi kështu, po duhet pranojmë dhe atë që dhëmb edhe më shumë. Faktet tona shpesh nuk dëgjohen edhe sepse përjetohen si arrogancë. Jo se janë të rreme, as vetëm sepse vijnë pa dëgjim përpara, pa shpjegim të mjaftueshëm më pas, po sepse dhe kur jepen, jepen pa empati. Një e vërtetë e thënë me arrogancë mund të humbasë përballë një gënjeshtre të thënë me empati.
Dhe qĂ« tĂ« kuptohemi mirĂ« se pĂ«r çfarĂ« po flas, dĂ«gjoni njĂ« tjetĂ«r nga njĂ« duzinĂ« historish qĂ« unĂ« i kam ndarĂ« veç, i kam shĂ«nuar duke parĂ« pasqyrĂ«n e bulevardit tĂ« flamingove. PĂ«r bujqĂ«sinĂ« ne kemi bĂ«rĂ« sa nuk ishte bĂ«rĂ« kurrĂ«. E thonĂ« statistikat e prodhimit, tĂ« eksporteve, tĂ« mbĂ«shtetes pĂ«r fermerĂ«t. Po njĂ« djalĂ« qĂ« akoma sot unĂ« nuk e njoh pĂ«r fytyrĂ«, po e quaj ArbĂ«r, pasi sâkam leje tâi pĂ«rdor emrin, nuk e nxori bulevard mospajtimi me statistikat, as kundĂ«rshtia me faktet tona kokĂ«forta nĂ« mbĂ«shtetje tĂ« bujqĂ«sisĂ«. E nxori pĂ«rjetimi, pĂ«rvoja e mungesĂ«s sĂ« empatisĂ« nĂ« marrĂ«dhĂ«nien e tij personale me shtetin.
Ai është një fermer nga një fshat i Lushnjës, ka tetë vjet që merret me bujqësi. E nisi me një hektar manaferra, krijoi një shoqëri bashkëpunimi bujqësor. Kaloi te kajsitë e një varieteti të patentuar dhe sot ka 12 hektarë me kajsi. Ka lidhur marrëveshje me një kompani të madhe italiane dhe ka përgatitur një plan biznesi prej 1.5 milion eurosh për të investuar në 80 hektar tokë publike në Vlorë, plan të cilin e ka çuar në Ministrinë e Bujqësisë. Tre vjet priti përgjigjen, Jo tokën, përgjigjen. As po, as jo. As bëhet, as nuk bëhet. Rri prit.
NĂ« mesazhin e tij, ArbĂ«ri shkruajti, citoj: âNuk e di nĂ«se jam sorrĂ«, flamingo apo korb. Jam njĂ« katunar qĂ« e dua sadopak kĂ«tĂ« vend.â
UnĂ« fola me tĂ« po nĂ« atĂ« pasqyrĂ«n e bulevardit tĂ« flamingove ishin plot si ai . UnĂ« pashĂ« se sa e padurueshme Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« pĂ«r njerĂ«zit mungesa e empatisĂ« sĂ« njerĂ«zve tĂ« shtetit, arroganca e zyrtarĂ«ve pa gjak, qĂ« u flasin sikur tĂ« kenĂ« karrige nĂ« vend tĂ« fytyrĂ«s, ndĂ«rkohĂ« qĂ« fytyrĂ«n e kanĂ« parkuar nĂ« vend tĂ« prapanicĂ«s. Dhe kĂ«tu sâpo flas fare, hiç, pĂ«r ata qĂ« u kĂ«rkojnĂ« dhe lekĂ«, se pastaj Ă«shtĂ« fjalim mĂ« vete ky.
Dua ta dĂ«gjojnĂ« tĂ« gjithĂ« âArbĂ«riâ-t e atij bulevardi se nuk janĂ« as sorra, as korba, ata janĂ« flamingo. Sepse flamingo nuk Ă«shtĂ« kush na jep tĂ« drejtĂ« gjithnjĂ«, po kushdo qĂ« na kujton tĂ« drejtĂ«n qĂ« ka pĂ«r tĂ« na kĂ«rkuar llogari.
Flamingot janë revolta e brendshme, paqësore e qytetarit, sorrat janë balta e pështirë e sharlatanit.
Flamingot janë kërkesa legjitime e llogarisë qytetare, korbat janë jargët e urrejtjes ekstremiste.
Flamingot janë njerëz e krijimtarisë, të punës, djersës, që kërkojnë më shumë nga ky vend dhe më shumë vend në zhvillimin e këtij vendi.
Sorrat dhe korbat janë dështakzemrakët politikë dhe mediatikë, kemi njohur nga këta, se kemi kontribuar dhe ne për atë tufë, njerëzit e mllefeve dhe hakmarrjeve, që nuk duan të ndërtojnë asgjë, po vetëm që gjithçka të rrëzohet.
Flamingot na treguan plagën që ta mbyllim ne, sorrat dhe korbat e kruajnë plagën që ta mbajnë sa më gjatë hapur.
Flamingot kërkojnë provën e empatisë sonë, korbat kërkojnë gjak nga çdo provë e punës dhe e mundit tonë.
Flamingot na treguan dhe unë po ju rikthej tek historitë e mia me një histori që besoj e keni parë të gjithë dje. Atë nënën, atë nënën me fëmijën me spektër autik, të cilën korbat e kishin marrë me vete te Parlamenti për ta kthyer në viktimën e policisë, që ishte aty për të mbrojtur deputetët nga të verbrit e dhunshëm të Shqipërisë.
Ne sapo e kemi dyfishuar mbështetjen për fëmijët autikë. E kemi rritur mbështetjen dhe për nënat e tyre, por ky është fakti ynë, thjesht. Ndërsa përjetimi i asaj nëne është krejt tjetër. Ajo mund të mos jetë fare e informuar ose dhe mund të jetë e informuar për dyfishimin e mbështetjes për djalin, por ajo nuk e ka ndjerë kurrë empatinë tonë, aty, në atë fundin e atij hendekut mes faktit tonë dhe përjetimit të vetmisë së saj dëshpëruese dhe pikërisht aty, në fund të hendekut, e futën sorrat dhe korbat dorën e solidaritetit të tyre hipokrit, për ta marrë me vete te Parlamenti dhe për ta abuzuar atë nënë, bashkë me fëmijën autik, me të njëjtin manual që përdorin edhe terroristët, kur abuzojnë gratë dhe fëmijët, duke i përdorur si mburojë, teksa sulmonin me maska Policinë e Shtetit.
Dhe pastaj e vunĂ« dhe pĂ«rpara kamerĂ«s. E pĂ«rdhunuan dhe e nxorĂ«n nĂ« mexhelis pĂ«r tâi qarĂ« hallin dhe i kthyen lotĂ«t e saj nĂ« breshĂ«r pĂ«rmes algoritmit. Pastaj e lanĂ« nĂ« fatin e saj dhe u nisĂ«n pĂ«r te mikrofoni nĂ« bulevard. NjĂ«soj si skuthat e zinj qĂ« i kemi parĂ« nĂ« pĂ«rdorimin e kĂ«tij manuali, qĂ« çojnĂ« tĂ« tjerĂ«t âmish pĂ«r topâ dhe pastaj kĂ«rkojnĂ« solidaritet pĂ«r tĂ« shkretĂ«t njerĂ«z, duke mbajtur fjalime dhe duke kĂ«rkuar qĂ« Zoti tĂ« dĂ«nojĂ« terroristĂ«t nĂ« pushtet, nĂ« emĂ«r tĂ« viktimave tĂ« shtetit policor.
Të dashur deputetë dhe ministra, flamingoja mund të dalë kundër nesh në protestë dhe të jetë aleati ynë natyral i kësaj epoke të re. Sorrat mund të vijnë edhe rrotull nesh, edhe rrotull flamingove, po në fund, tek plaga e hapur, bashkë me korbat e kanë shpirtin.
Prandaj, vija e re ndarĂ«se e kĂ«saj epoke tĂ« re nuk kalon mes atyre qĂ« dolĂ«n dhe atyre qĂ« sâdolĂ«n nĂ« protestĂ«, po kalon mes atyre qĂ« duan ta bĂ«jnĂ« ShqipĂ«rinĂ« mĂ« tĂ« mirĂ« edhe me ta dhe qĂ« ShqipĂ«ria tĂ« jetĂ« mĂ« e mirĂ« edhe pĂ«r ta dhe atyre pĂ«r tĂ« cilĂ«t ShqipĂ«ria Ă«shtĂ« mĂ« e mira kur Ă«shtĂ« e mirĂ« vetĂ«m pĂ«r ta dhe bĂ«het menjĂ«herĂ« mĂ« e keqja kur ajo bĂ«het mĂ« e mirĂ« pavarĂ«sisht nga ata.
PĂ«r ArbĂ«rin, fermerin e kthyer nĂ« flamingo, ShqipĂ«ria po u jepte tĂ« huajve atĂ« qĂ« administrata shqiptare nuk denjonte as tâia thoshte qartĂ« nĂ«se mund tâia jepte ose jo atij. NjĂ« djali ShqipĂ«rie qĂ« po kĂ«rkonte prej tre vjetĂ«sh tokĂ« pĂ«r ta bĂ«rĂ« mĂ« tĂ« mirĂ« kĂ«tĂ« vend edhe me punĂ«n e tij, duke e bĂ«rĂ« vendin mĂ« tĂ« mirĂ« edhe pĂ«r familjen e tij.
Ai nuk e mbante mĂ« veten. I kishte plasur shpirti dhe shkruante nga protesta nĂ« mesazhin e tij: âLekĂ« pĂ«r ryshfet unĂ« nuk kam dhe as e kam çuar ndĂ«rmend, sepse edhe kĂ«to vonesa e dimĂ« se pĂ«r çfarĂ« bĂ«hen.â
Kur fola me tĂ«, i shpjegova situatĂ«n me procedurĂ«n, ndalimin qĂ« ne ia kemi bĂ«rĂ« dhĂ«nies me qira tĂ« tokave tĂ« papunuara publike nĂ« bujqĂ«si, pasi nĂ« vitet e para tĂ« qeverisjes sonĂ« u dhanĂ« qindra e mijĂ«ra hektarĂ« tĂ« atilla dhe u kthyen nĂ« letra pĂ«r lloj-lloj pazarxhinjsh, duke krijuar dhe konflikte me bujqit, por çâe do. KĂ«to fakte ai i dĂ«gjoi pas tre vjetĂ«sh dhe unĂ« u ndjeva si ai qĂ« sâthuhet kur ia shpjegoja. As morĂ«m mundimin tâia shpjegojmĂ« si dhe sa duhet tre vjet dhe e lanĂ« nĂ« ajĂ«r, madje krijuan dhe idenĂ« poshtĂ«ruese qĂ« mbase duhet tĂ« paguante lekĂ« pĂ«r njĂ« gjĂ« qĂ« sâbĂ«hej.
Dhe normal, pĂ«rballĂ« tre viteve me plan biznesi, njĂ« njeri qĂ« jeton me tokĂ«n, njĂ« njeri qĂ« numĂ«ron kajsitĂ« nĂ« 12 hektarĂ«t e tij, njĂ« njeri qĂ« ka partner dhe ambicie, njĂ« njeri qĂ« mban mĂ«njanĂ« 1.5 milion euro, çdo shpjegim qĂ« ti mund tâi japĂ«sh pasi ai ka dalĂ« nĂ« protestĂ« nuk tingĂ«llon si justifikim, tingĂ«llon si njĂ« arrogancĂ« pĂ«rmes njĂ« pĂ«rralle qĂ« ai e di, a e besoi, a sâe besoi nĂ« fund.
Po di qĂ«, pasi fola me tĂ«, kĂ«rkova me zĂ« pak mĂ« tĂ« lartĂ« se ky sot: âPse nuk i i ke dhĂ«nĂ« pĂ«rgjigje atij djalit? Pse duhet ai tĂ« presĂ« tre vjet vetĂ«m pĂ«r tĂ« mĂ«suar qĂ« kjo kĂ«rkesa jote nuk bĂ«het, mor vĂ«lla?âSepse halli nuk bĂ«het mĂ« i vogĂ«l kur nuk zgjidhet me njĂ« âjoâ, po bĂ«het mĂ« poshtĂ«rues kur mbetet as âpoâ, as âjoâ.
Pas ca orĂ«sh, vjen njĂ« mesazh me âscreenshotâ nga postimet e ArbĂ«rit nĂ« protestĂ«, si pĂ«r tĂ« thĂ«nĂ« qĂ« âmos mĂ«rzitet shefi se ky tipi Ă«shtĂ« kundĂ«r qeverisĂ«, nuk u bĂ« qameti qenka mĂ«rzitur kyâ, dhe ja ku del i gjithĂ« cullak, jo problemi qĂ« kanĂ« flamingot me ne, por problemi qĂ« kemi ne me veten si bartĂ«s tĂ« atij besimi tĂ« mishĂ«ruar nĂ« 83 mandate.
Arbri nga Lushnja nuk është problemi ynë. Arbri nga Lushnja, është prova dhe sprova që ne kemi me veten tonë. Ky është një tjetër mësim shumë i shtrenjtë i bulevardit të flamengove dhe nga këto mësime lindi edhe ky dokumenti i parë që kam sot.
E kam titulluar me njĂ« emĂ«r shumĂ« tĂ« vjetĂ«r dhe shumĂ« tĂ« madh: âBesaâ. E di qĂ« ky emĂ«r do tĂ« hapĂ« debat, por e zgjodha edhe sepse ha debat. AsnjĂ« fjalĂ« tjetĂ«r tĂ« gjuhĂ«s sonĂ« nuk gjeta qĂ« ta thotĂ« mĂ« qartĂ« çfarĂ« kthese i duhet mandatit tĂ« katĂ«rt, qĂ« njerĂ«zit e kĂ«tij vendi tĂ« mos i pĂ«rjetojnĂ« mĂ« vendimet tona si prerje nĂ« besĂ«. TĂ« mos ndihen mĂ« tĂ« padĂ«gjuar, tĂ« painformuar dhe pĂ«rveçse tĂ« padĂ«gjuar e tĂ« painformuar, tĂ« papĂ«rfillur.
Po nuk do shtjelloj këtu dokumentin, larg qoftë, se është më shumë faqe se fjalimi, që, siç e shihni, është karakteristikisht jo i shkurtër.
Do ta merrni tĂ« gjithĂ« me vete pĂ«r ta shkoqitur qetĂ«sisht gjatĂ« pushimeve, sepse Ă«shtĂ« i hapur pĂ«r, siç thashĂ«, kontribute. MegjithĂ«se e di qĂ«, pĂ«rpara se tĂ« filloni ta lexoni, do tĂ« jetĂ« hedhur nĂ«pĂ«r kanalet sociale i mbuluar me pupla sorrash. âCâest la vie!â
BashkĂ« me dokumentin strategjik âBesaâ, kam shkruar edhe njĂ« aneks pĂ«r mĂ«nyrĂ«n se si Partia Socialiste duhet ta mbĂ«shtesĂ« kthesĂ«n e domosdoshme. AtĂ« nuk do ta merrni, sepse mĂ« parĂ« dua ta diskutoj nĂ« njĂ« takim mĂ« tĂ« ngushtĂ« me drejtuesit politikĂ« dhe disa nga drejtuesit e komisioneve. MĂ« pas do ta keni tĂ« gjithĂ« nĂ« dispozicion, edhe atĂ«.
Ne nuk kemi, miqtĂ« e mi, asnjĂ« luftĂ« pĂ«r tĂ« bĂ«rĂ« me flamingot. Po kemi vetĂ«m njĂ« aleancĂ«, pĂ«r tĂ« ndĂ«rtuar me shumĂ« durim me ta. Beteja sot nuk Ă«shtĂ« mes qeverisĂ« dhe qytetarit qĂ« kĂ«rkon mĂ« shumĂ«. ĂshtĂ« mes atyre qĂ« duan njĂ« ShqipĂ«ri mĂ« tĂ« drejtĂ«, mĂ« tĂ« besueshme, mĂ« europiane nĂ« pĂ«rvojĂ«n, nĂ« pĂ«rjetimin, nĂ« eksperiencĂ«n e individit tĂ« zakonshĂ«m nĂ« raport me shtetin dhe atyre qĂ« e kanĂ« tĂ« domosdoshme njĂ« ShqipĂ«ri tĂ« zemĂ«ruar, tĂ« pĂ«rçarĂ« dhe pa besim tek shteti, tek institucionet, tek rregullat e bashkĂ«jetesĂ«s demokratike. Atyre qĂ« i patĂ« edhe dje tĂ« grumbulluar si njĂ« grup i vogĂ«l sorrash te foltorja e Parlamentit edhe pse tani bulevardi i flamengove por edhe i sorrave bashkĂ« i ka lĂ«nĂ« si zogj korbi tĂ« kategorisĂ« sĂ« dytĂ«
Aleanca qĂ« na duhet nuk Ă«shtĂ« njĂ« aleancĂ« qĂ« ne tĂ« heshtim kritikĂ«n. ĂshtĂ« njĂ« aleancĂ« pĂ«r ta mbrojtur kritikĂ«n nga pĂ«rvetĂ«simi i ekstremistĂ«ve pĂ«r ta kthyer zemĂ«rimin nĂ« ndryshim, pĂ«r ta kthyer pyetjen nĂ« provĂ« dhe pĂ«r ta kthyer protestĂ«n nga njĂ« çast pĂ«rplasje nĂ« njĂ« test pjekurie tĂ« demokracisĂ« tonĂ«.
Ne nuk kemi, po Shqipërisë as nuk i duhen qytetarë që të na besojnë ne me sy mbyllur. Ne kemi nevojë për qytetarë që na masin me sy hapur dhe më lejoni ta mbyll me dy pyetjet që i pashë të shkruara në fund mbi pasqyrën e bulevardit të flamengove.
Ku po shkon Shqipëria me këtë zhvillim dhe ku jam unë njeriu i zakonshëm në rrugën e këtij zhvillimi?
PĂ«rgjigjen e pyetjes sĂ« parĂ« do ta jap hap pas hapi. Puna e pandalshme pĂ«r ShqipĂ«rinĂ« 2030 nĂ« Bashkimin Europian, e cila, âShqipĂ«ria 2030â nĂ« Bashkimin Europian pra nuk Ă«shtĂ« njĂ« pikĂ« e shtuar nĂ« hartĂ«n e EuropĂ«s sĂ« Bashkuar, por Ă«shtĂ« njĂ« mĂ«nyrĂ« e re jetese qĂ« sapo ka nisur tĂ« marrĂ« formĂ«, me paga qĂ« afrohen me ato europiane, shĂ«rbime qĂ« maten me standarde europiane, drejtĂ«si qĂ« funksionon njĂ«soj pĂ«r tĂ« gjithĂ«, mundsi qĂ« mbajnĂ« mĂ« shumĂ« fĂ«mijĂ«t tanĂ« kĂ«tu dhe qĂ« kthejnĂ« gjithmonĂ« e mĂ« shumĂ« ata qĂ« kanĂ« ikur.
Ndërsa përgjigjen e pyetjes së dytë, pra ku jam unë njeriu i zakonshëm në rrugën e këtij zhvillimi, do ta kërkojmë bashkë me njerëzit duke nisur pikërisht nga kjo metodë: Besa. Ku qytetari nuk është spektator i zhvillimit, as pengesë e tij, por është bashkudhëtar dhe gjykatës njëkohësisht.
Kur njĂ« investim pretendohet qĂ« i shĂ«rben interesit publik, ne duhet tĂ« provojmĂ« çfarĂ« pune krijon, pĂ«r kĂ«? ĂfarĂ« tĂ« ardhurash sjell, pĂ«r kĂ«? çfarĂ« garanton pĂ«r natyrĂ«n, pĂ«r pronĂ«n dhe tĂ« drejtat dhe nĂ« fund si ndahet fitimi dhe jo vetĂ«m duhet ta bĂ«jmĂ« kĂ«tĂ«, por duhet ta bĂ«jmĂ« me empati. Zhvillimi qĂ« nuk provohet dot pa ndodhur, se i shĂ«rben njeriut, sado i rĂ«ndĂ«sishĂ«m dhe i dobishĂ«m tĂ« jetĂ«, prodhon atĂ« qĂ« pamĂ« nĂ« bulevard, tĂ« huajĂ«simin e njeriut nĂ« raport me zhvillimin. Zhvillimi nuk bĂ«het mbi apo rreth qytetarit, por bĂ«het bashkĂ« me tĂ« dhe pĂ«r tĂ«. Kjo Ă«shtĂ« ajo qĂ« pĂ«rsĂ«ri na nxjerr, jo vetĂ«m tek faktet, por tek empatia nĂ« radhĂ« tĂ« parĂ«.
Dhe nĂ« mbyllje, tre mandatet e para ju pĂ«rgjigjĂ«n pa diskutim dhe kĂ«tĂ« e kemi me certifikatĂ« ne, se e kanĂ« vulosur shqiptarĂ«t pyetjes nĂ«se ShqipĂ«ria mund tĂ« ndryshonte. PĂ«rgjigja Ă«shtĂ« dhĂ«nĂ« dhe Ă«shtĂ« e pakthyeshme. Mandati i katĂ«rt do tâi pĂ«rgjigjet njĂ« pyetje mĂ« tĂ« vĂ«shtirĂ«. A mund tĂ« bĂ«het ky ndryshim i qĂ«ndrueshĂ«m, i besueshĂ«m dhe i tĂ« gjithĂ«ve? Dhe duhet tâi pĂ«rgjigjet kĂ«saj pyetje me empati. Kjo Ă«shtĂ« kthesa, nga transformimi i vendit te besueshmĂ«ria e transformimit; nga autoriteti qĂ« mjaftohet me pushtetin, te autoriteti qĂ« mbĂ«shtetet te besimi; nga fjala e dhĂ«nĂ« politikisht, te fjala e kontrollueshme institucionalisht.
Atyre njerĂ«zve tĂ« zakonshĂ«m qĂ« mbushĂ«n bulevardin dua tâi them njĂ« fjalĂ« tĂ« fundit. Ju kam dĂ«gjuar! Flamingot nuk i mban nĂ« lagunĂ« as gardhi as dekreti. I mban vetĂ«m uji i qetĂ«. Kur uji trazohet, ngrihen, ikin dhe kthehen vetĂ«m kur e gjejnĂ« ujin ashtu siç e duan. KĂ«shtu Ă«shtĂ« dhe besimi i njĂ« populli. Nuk vritet me njĂ« krisĂ«m, largohet kur trazohet uji dhe nuk kthehet me thirrje, por vetĂ«m kur gjen ujin miqĂ«sor.
Puna e mandatit të katërt është një dhe e vetme, të mbledhim ngado, nga të gjitha burimet, ujin e trazuar të besimit dhe ta bëjmë këtë me empati dhe flamingot do kthehen.
Rilindja 2.0 është emri që ne i vumë ciklit të ri politik.
âBesaâ Ă«shtĂ« metoda pĂ«r ta kthyer atĂ« cikĂ«l nĂ« njĂ« pĂ«rvojĂ« tĂ« re pĂ«r qytetarĂ«t e ShqipĂ«risĂ«.
Faleminderitâ!
/m.m/
The post Fjala e plotë e kryeministrit Rama në mbledhjen e grupit parlamentar të PS-së appeared first on Agjencia Telegrafike Shqiptare.