Keqkuptimi i madh i politikës shqiptare
Nga Fatmir R. Gjata
Një nga keqkuptimet më të mëdha që ka zënë rrënjë në kulturën politike shqiptare është ideja se opozita ekziston vetëm për të rrëzuar qeverinë. Sikur ky të ishte misioni i saj i vetëm. Sikur suksesi i një opozite të matej me numrin e protestave, me tensionin e krijuar në rrugë apo me përpjekjet për të paralizuar institucionet.
Ky është një koncept thellësisht i gabuar.
Winston Churchill e pĂ«rkufizonte demokracinĂ« si sistem plot me difekte por sâkemi gjĂ« mĂ« mirĂ«. PikĂ«risht sepse demokracia mbĂ«shtetet mbi rregulla dhe institucione, opozita nuk Ă«shtĂ« njĂ« forcĂ« revolucionare. Ajo Ă«shtĂ« njĂ« alternativĂ« qeverisĂ«se. Misioni i saj nuk Ă«shtĂ« tĂ« shembĂ« sistemin, por tĂ« bindĂ« qytetarĂ«t se Ă«shtĂ« nĂ« gjendje tĂ« qeverisĂ« mĂ« mirĂ«.
Revolucionet kanĂ« kuptim vetĂ«m kur njĂ« popull nuk ka mĂ« asnjĂ« instrument demokratik pĂ«r tĂ« ndryshuar pushtetin dhe revolucioni i flamingove nuk e ndryshon kĂ«tĂ« pĂ«rcaktim. NĂ« ShqipĂ«ri ekziston vota. Ajo Ă«shtĂ« forca mĂ« e madhe politike dhe i vetmi mekanizĂ«m legjitim pĂ«r tĂ« ndryshuar qeverisjen. Ădo pĂ«rpjekje pĂ«r ta zĂ«vendĂ«suar atĂ« me retorikĂ«n e pĂ«rmbysjes nuk prodhon demokraci mĂ« tĂ« fortĂ«, por mĂ« shumĂ« pasiguri.
Fatkeqësisht, politika shqiptare prej vitesh nuk zhvillohet më mbi përplasjen e ideve, por mbi përplasjen e njerëzve. Programet janë zëvendësuar nga sloganet, argumenti nga sharja dhe alternativa nga demonizimi i kundërshtarit. Në një klimë të tillë, fitues nuk del askush. Humbësi i vetëm është qytetari.
Një opozitë serioze edhe ajo virtuale apo në krijim, nuk matet nga aftësia për të mbushur sheshet, por nga aftësia për të ndërtuar një model ekonomik më të mirë, për të propozuar reforma të besueshme, për të krijuar vende pune, për të zhvilluar prodhimin dhe për të garantuar një shpërndarje më të drejtë të pasurisë. Kjo është alternativa që pret shoqëria shqiptare.
Ngjarjet e fundit treguan qartĂ« kufijtĂ« e politikĂ«s sĂ« revolucionit sepse nĂ« fund tĂ« fundit duam apo sâduam kjo ishte njĂ« pĂ«rpjekje e dĂ«shpĂ«ruar opozitare, pavarĂ«sisht se nuk ishte opozita klasike nĂ« shesh dhe sâdua tĂ« mendoj qĂ« rrĂ«njĂ«t e saj ishin diku tjetĂ«r (Andreotti thosh; A pensare male e peccato ma qualche volta si indovina; TĂ« mendosh keq Ă«shtĂ« mĂ«kat, por ndonjĂ«herĂ« ke tĂ« drejtĂ«). Ajo qĂ« nisi me entuziazĂ«m pĂ«rfundoi nĂ« zhgĂ«njim. Populli e ka pĂ«rmbledhur prej shekujsh me njĂ« shprehje tĂ« urtĂ«: âU mbars mali dhe polli njĂ« mi.â Kur mungon vizioni, edhe mobilizimi mĂ« spektakolar pĂ«rfundon pa lĂ«nĂ« gjurmĂ«.
Edhe njerĂ«z me peshĂ« intelektuale, e kanĂ« tĂ« vĂ«shtirĂ« ta konsiderojnĂ« njĂ« zhvillim tĂ« tillĂ« si sukses. NĂ« fund nuk mbeti as program, as projekt dhe as ide e re. Mbeti vetĂ«m zhurma. NĂ« vĂ«nd tĂ« âLiberte, Egalite, Fraterniteâ patĂ«m TĂ« hamĂ«, tĂ« pimĂ«, tĂ« ..imĂ«â
Po aq i pasuksesshĂ«m rezultoi edhe pĂ«rdorimi i vazhdueshĂ«m i termave si âkomunizĂ«mâ, âpĂ«rmbysje e sistemitâ apo âshitja e venditâ. KĂ«to nuk bindĂ«n as qytetarĂ«t dhe as partnerĂ«t perĂ«ndimorĂ«. PĂ«rkundrazi, krijuan pĂ«rshtypjen e njĂ« lĂ«vizjeje pa drejtim politik dhe pa njĂ« projekt tĂ« qartĂ« pĂ«r tĂ« ardhmen. TĂ« vetmet dĂ«me qĂ« bĂ«jnĂ« kĂ«to slogane janĂ« qĂ« natyra e komunizmit tĂ« shihet mĂ« e butĂ« nga ajo qĂ« nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ« ish, mĂ« e egra nĂ« botĂ« duke e bĂ«rĂ« mĂ« tĂ« pranueshme pĂ«r brezat qĂ« vijnĂ« e nuk e kanĂ« njohur nĂ« tĂ« vĂ«rtetĂ«.
Atëherë lind pyetja e natyrshme: nëse vendi nuk u shit, kush u shit dhe kush u ble? Kur akuzat nuk shoqërohen me prova, ato humbasin çdo peshë politike dhe shndërrohen në propagandë.
Në këtë episod, Shqipëria pati fatin të kishte institucione që ruajtën stabilitetin. Historia jonë është plot me raste kur aventurat politike kanë ndryshuar rrjedhën e zhvillimit kombëtar dhe kanë prodhuar pasoja që janë paguar për dekada. Pikërisht për këtë arsye, stabiliteti nuk duhet parë si armik i demokracisë, por si kushti që e mban atë gjallë.
Shqipërisë nuk i duhet një opozitë që premton revolucion çdo javë. I duhet një opozitë që prodhon ide, frymëzon besim dhe ofron zgjidhje. Demokracia nuk fitohet duke rrëzuar kundërshtarin me forcë, por duke bindur qytetarët me alternativë.
Kjo është sfida e vërtetë e politikës shqiptare. Gjithçka tjetër është vetëm zhurmë e padobishme dhe që trëmb edhe flamingot në habitatin e tyre.
Arbena Ahmeti â Gjykata e LartĂ«







