Situata epidemiologjike në Republikën Demokratike të Kongos është përkeqësuar ndjeshëm, pasi autoritetet shëndetësore kanë konfirmuar 993 raste të reja të infektimit me virusin Ebola, si dhe 245 viktima.
Ministri i Shëndetësisë, Samuel Roger Kamba, deklaroi se rastet e konfirmuara laboratorikisht janë rritur, ndërsa 80 pacientë janë shëruar dhe janë larguar nga qendrat e trajtimit. Ai foli nga provinca Ituri, ku u identifikuan edhe rastet e para të shpërthimit.
Sipas mediave ndërkombëtare, shpërthimi aktual i shpallur më 15 maj dyshohet se është shkaktuar nga një variant i rrallë i virusit, për të cilin aktualisht nuk ekziston as trajtim specifik dhe as vaksinë. Ndryshe nga lloji Zaire, për të cilin ekziston vaksinë, ky variant mbetet më i vështirë për t’u kontrolluar, shkruan A2CNN.
Ky është shpërthimi i 17-të i Ebola-s në vendin e Afrikës Qendrore, ndërsa autoritetet vlerësojnë se virusi mund të ketë qarkulluar për një periudhë të gjatë përpara se të shpallej zyrtarisht.
Sipas të dhënave të Organizatës Botërore të Shëndetësisë (OBSH), Ebola ka shkaktuar rreth 15,000 viktima në Afrikë gjatë pesë dekadave të fundit, me një shkallë vdekshmërie që varion nga 25% deri në 90%.
Presidenti amerikan Donald Trump në një intervistë të regjistruar të enjten zbuloi “pakufizimin” për pushtetin e tij pasi filloi luftën në Iran.
Ndërkohë, një libër që do të botohet së shpejti, ” Ndryshimi i Regjimit”, nga gazetarët e New York Times, Maggie Haberman dhe Jonathan Swan, zbulon se presidentit amerikan i pëlqen të mendojë se është njeriu më i fuqishëm në histori.
“Kjo nuk ka të bëjë vetëm me testimin e kufijve të pushtetit presidencial”, thekson faqja e internetit Axios, “por me vendosjen e tij në linjën e pushtuesve, diktatorëve dhe burrave të fortë që i nënshtrojnë kombet sipas vullnetit të tyre”.
Në intervistën me Axios, Trump shpjegon se udhëheqësit e G7 e besuan kur ai tha me shaka: “Unë jam shefi” dhe se Izraeli “ka shumë respekt për mua” dhe do të bëjë “atë që them unë”. Në librin e gazetarëve të New York Times, ka një skenë në të cilën Trump shfaq me krenari një dokument mbi “Burrat e Mëdhenj”, duke e shpallur veten më të fuqishëm se Attila, Xhingis Kani, Napoleoni, Stalini, Mao dhe Hitleri. Trump “filloi ta lexonte atë”, shkruajnë autorët, “duke recituar emrat e disa prej figurave më të fuqishme në histori”, duke shpjeguar se si secili prej tyre “kishte më pak pushtet sesa ai si president i Shteteve të Bashkuara”.
Trump e publikoi me krenari atë tekst në Truth të enjten e kaluar: u shkrua nga një mik i tij, Dave King, të cilin Trump e quan “historian presidencial”, por është një sipërmarrës skocez i cili ishte gjithashtu administrator i klubit për lojtarin e famshëm të golfit Gary Player. Përfundimi i tekstit: “fakti që Trump është gati të përdorë pushtetin e tij në një shkallë globale “e bën atë personin më të fuqishëm që ka ecur ndonjëherë në këtë planet”.
“Ata nuk kishin aeroplanë, apo jo? Nuk mund të udhëtoje si sot”, tha Trump për Aleksandrin e Madh, Cezarin, Uilliamin Pushtues dhe madje citoi me kënaqësi Napoleonin, sipas Haberman dhe Swan. Autorët e “Ndryshimit të Regjimit” e konsiderojnë domethënëse “kënaqësinë e tij të dukshme të të qenit në shoqërinë e Maos, Hitlerit dhe Stalinit”, “një kënaqësi me të cilën ai pranon, pa asnjë hezitim, një vend midis njerëzve që e formësuan botën përmes pushtimit dhe frikës”.
Në intervistën me Axios, Trump përmendi Xi Jinping dhe Narendra Modi si udhëheqësit që admiron më shumë. Ai thotë se presidenti kinez “mendon vetëm për biznesin” dhe udhëheqësi indian është “një djalë i ashpër”. Në atë intervistë, presidenti amerikan nuk pranoi të emëronte udhëheqës që i konsideron të dobët, por shprehu zhgënjim për mungesën e Vladimir Putinit në G7, pas përjashtimit të tij pas aneksimit të Krimesë nga Rusia në vitin 2014. Në vend të kësaj, ai u përqendrua në vendimin e Emmanuel Macron për të organizuar një darkë në nder të tij në Versajë, një pritje mbretërore që Trump e quan “dobësia ime”. Aleatët, siç i përshkruan vetë presidenti amerikan, janë të rëndësishëm vetëm nëse e njohin se kush mban pushtetin e vërtetë. “Nëse nuk do të ishte për mua, Izraeli nuk do të ekzistonte sot”, shtoi ai, duke folur për Axios, duke deklaruar se marrëdhënia e tij me kryeministrin Benjamin Netanyahu është “e mirë, por ne duhet ta mbajmë atë të shëndoshë”.
Trump përdori tone të ngjashme kundër republikanëve “skifterë”, të cilët ishin të zemëruar nga marrëveshja e tij me Iranin: “Disa njerëz që dikur i respektoja… Nuk i respektoj më. Janë ekstremistë.” Edhe pse marrëveshja nuk i plotëson kërkesat e tij fillestare, ai e quajti atë “një dorëzim pa kushte” nga Irani dhe provë të “ndryshimit të regjimit”. I vetmi ‘kufizim’ që ai pranon është ekonomia. “Kam vetëm një dëshirë si president… Nuk dua të jem si Herbert Hoover i madh”, i kujtuar përgjithmonë për Depresionin e Madh.
Tensionet mes Izraelit dhe Libanit mbeten të larta, pavarësisht armëpushimit të arritur së fundmi.
Sipas raportimeve nga mediat ndërkombëtare, pesë persona kanë humbur jetën si pasojë e sulmeve izraelite në jug të Libanit, vetëm disa orë pasi kishte hyrë në fuqi marrëveshja e armëpushimit mes Izraelit dhe Hezbollahut.
Burime lokale bëjnë me dije se avionë dhe dronë ushtarakë izraelitë kryen gjatë natës një seri sulmesh në zonën e Nabatiyeh, duke goditur ndërtesa banimi dhe shtëpi. Ndërkohë, artileria izraelite bombardoi të njëjtën zonë dhe rrethinat e saj para agimit,
Një zyrtar amerikan konfirmoi se Izraeli dhe Hezbollahu kishin rënë dakord për një armëpushim të premten, pas një periudhe përshkallëzimi të luftimeve në territorin libanez.
Megjithatë, sulmet e raportuara pas hyrjes në fuqi të marrëveshjes kanë ngritur pikëpyetje mbi qëndrueshmërinë e armëpushimit dhe rrezikun e një rikthimi të përplasjeve.
Partia Socialiste mbledh sot, më 20 qershor, Grupin e saj Parlamentar në një takim të zgjeruar, ku në qendër të diskutimeve do të jenë zhvillimet më të fundit politike dhe organizimi i punës së grupit për periudhën në vijim.
Mbledhja është planifikuar të zhvillohet në “Pallatin e Brigadave”, duke nisur nga ora 10:00. Takimin do ta çelë kryetari i Grupit Parlamentar të PS-së, Taulant Balla, ndërsa më pas do t’i drejtohet të pranishmëve kryetari i Partisë Socialiste dhe Kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama.
Sipas axhendës së parashikuar, një pjesë e rëndësishme e diskutimeve do t’i kushtohet zhvillimeve politike të ditëve të fundit, si edhe koordinimit të punës së mazhorancës në Kuvend.
Gjatë mbledhjes do të prezantohen gjithashtu konkluzionet e Konferencës së 8-të Ndërqeveritare Shqipëri-Bashkimi Europian, ecuria e negociatave për anëtarësim dhe paketa e ligjeve që lidhen me procesin e integrimit europian.
Në fokus pritet të jenë edhe procedurat e ndjekura për investimin në Zvërnec, interesimi për zhvillimin turistik të ishullit të Sazanit, si dhe progresi i Reformës Administrative-Territoriale.
Rendi i ditës përfshin edhe raportimin mbi detyrat e lëna nga mbledhja e kaluar, si dhe vlerësimin e performancës së deputetëve të Grupit Parlamentar. Për të garantuar efikasitetin e takimit, është përcaktuar që ndërhyrjet dhe diskutimet për secilën pikë të axhendës të mos zgjasin më shumë se dy minuta për çdo folës.
Agjenda e mbledhjes së Grupit të PS:
Hapja e mbledhjes nga Kryetari i Grupit Parlamentar të PSSH, Taulant Balla.
Fjala e Kryeministrit, Kryetarit të PSSH, Edi Rama.
Informim mbi konkluzionet e Konferencës së 8-të Ndërqeveritare Shqipëri-BE dhe ecurinë e negociatave të anëtarësimit. Pyetje / diskutime jo më shumë se 2 minuta për çdo folës
Informim mbi paketën e ligjeve që lidhen me procesin e anëtarësimit të Shqipërisë në BE.
Pyetje / diskutime jo më shumë se 2 minuta për çdo folës
Informim mbi procedurat e ndjekura deri më tani për investimin në Zvërnec dhe interesin e shprehur për zhvillimin turistik të ishullit të Sazanit.
Pyetje / diskutime jo më shumë se 2 minuta për çdo folës
Informim mbi ecurinë e Reformës Administrative Territoriale. Pyetje / diskutime jo më shumë se 2 minuta për çdo folës
Informim mbi detyrat e lëna nga mbledhja e kaluar dhe performancën e anëtarëve të Grupit Parlamentar.
Pyetje / diskutime jo më shumë se 2 minuta për çdo folës.
Nga jashtë, familja mbretërore norvegjeze ka qenë për dekada një histori suksesi. Një monarki modeste, pranë njerëzve, larg luksit ekstravagant që karakterizon oborret e tjera evropiane. Norvegjezët e konsideronin familjen mbretërore si “mbretërit e popullit”, një institucion që mishëronte vlerat kombëtare të barazisë, përulësisë dhe solidaritetit.
Por sot kjo përrallë moderne po shembet.
Monarkia norvegjeze po përjeton krizën më të thellë të besimit në historinë e saj moderne. Jo vetëm sepse princesha e kurorës, Mette-Marit, po lufton me një sëmundje të rëndë pulmonare, dhe as vetëm sepse djali i saj është dënuar për krime të rënda. Problemi më i madh është se pasuria më e çmuar e institucionit – besimi i publikut – është dëmtuar rëndë nga një seri gabimesh, heshtjesh dhe shpjegimesh të paplota.
Pak ditë më parë u njoftua se princesha e kurorës kishte kryer me sukses një transplant mushkërie, pasi gjendja e saj shëndetësore ishte përkeqësuar ndjeshëm si pasojë e fibrozës pulmonare. Lajmi ngjalli simpati të madhe në opinionin publik. Madje pati edhe një rritje të menjëhershme të regjistrimeve të dhuruesve të organeve në Norvegji.
Megjithatë, dy çështje të tjera kanë prodhuar reagim krejtësisht të kundërt.
Dënimi i djalit të princeshës
Rasti i parë lidhet me djalin e Mette-Marit, Marius Borg Høiby.
Kur ishte fëmijë, ai shfaqej në ballkonin e pallatit mbretëror pranë familjes mbretërore, duke përshëndetur mijëra fëmijë që marshonin në Ditën e Kushtetutës së Norvegjisë. Ai shihej si pjesë e një familjeje që gëzonte respekt pothuajse të padiskutueshëm.
Sot tabloja është krejt tjetër.
Këtë vit ai u përball me drejtësinë, i akuzuar për 40 vepra penale, mes të cilave përdhunim, kërcënime dhe dhunë fizike.
Të hënën gjykata e shpalli fajtor për 34 prej këtyre akuzave, përfshirë dhunën në familje dhe dy raste përdhunimi, duke e dënuar me katër vite burg. Avokatët e tij apeluan menjëherë vendimin.
Pallati mbretëror nuk bëri asnjë koment.
Për shumë norvegjezë, kjo heshtje ishte po aq domethënëse sa vetë vendimi gjyqësor.
Fantazma e Jeffrey Epstein
Por goditja më e madhe për imazhin e monarkisë ka ardhur nga një histori që familja mbretërore nuk mund t’ia faturojë askujt tjetër veç vetes.
Bëhet fjalë për marrëdhëniet e mëparshme të princeshës Mette-Marit me financierin famëkeq amerikan Jeffrey Epstein.
Fillimisht princesha e përshkroi lidhjen e saj me Epstein si disa takime rastësore e sipërfaqësore. Por me kalimin e kohës dolën në dritë email-e dhe dokumente që tregonin diçka krejt tjetër.
Korrespondenca e publikuar sugjeronte një miqësi shumë më të afërt. Ajo kishte vizituar rezidencën e Epstein në Palm Beach, kishte bërë blerje me të, kishte kërkuar këshilla personale dhe kishte diskutuar letërsi, përfshirë romanin e famshëm Lolita të Vladimir Nabokov.
Veçanërisht tronditës ishte një email i vitit 2011 ku princesha i shkruante Epstein-it:
“Pas emailit të fundit të kërkova në Google. Pajtohem që nuk dukej shumë mirë :)”
Kjo fjali, e shoqëruar me një buzëqeshje virtuale, u bë simbol i krizës.
Sa më shumë zbulime dilnin në sipërfaqe, aq më i madh bëhej presioni publik.
Pas javësh heshtjeje, në mars, Mette-Marit dhe princi i kurorës Haakon dhanë një intervistë 20-minutëshe për televizionin publik norvegjez. Pyetjet ishin dorëzuar paraprakisht.
Princesha shprehu pendesë të thellë dhe deklaroi se ishte manipuluar nga Epstein. Ajo tha se kishte ndërprerë kontaktet me të në vitin 2014, kur kishte kuptuar se ai ishte një njeri i rrezikshëm.
Madje pohoi se kishte qenë dëshmitare e rasteve kur Epstein shantazhonte persona të tjerë dhe se gjatë një vizite në shtëpinë e tij në Florida ishte ndjerë e pasigurt.
Megjithatë, ajo refuzoi të jepte më shumë detaje.
Ajo këmbënguli se nuk kishte dijeni për krimet seksuale të Epstein dhe se e kishte parë gjithmonë në shoqërinë e të rriturve. Kur u pyet për emailin famëkeq me ikonën e buzëqeshjes, tha se nuk e mbante mend.
Përgjigjet e saj nuk bindën publikun.
Sondazhet treguan se shumica e qytetarëve i konsideruan deklaratat e saj të pamjaftueshme dhe evazive.
Një institucion që humbi instinktin
Për dekada me radhë, familja mbretërore norvegjeze ishte e famshme për aftësinë e saj për të kuptuar humorin e publikut.
Sot duket se ky instinkt është zhdukur.
Monarkia nuk ka qenë kurrë më pak popullore sesa tani. Një në tre norvegjezë beson se mbreti aktual, Harald V, duhet të jetë monarku i fundit i vendit.
Kjo është veçanërisht domethënëse në një vend si Norvegjia.
Norvegjezët nuk kanë qenë kurrë natyrshëm të prirur ndaj aristokracisë. Kushtetuta e vitit 1814 e shfuqizoi fisnikërinë dhe kultura politike e vendit është ndërtuar mbi idealin e barazisë. Norvegjezët nuk ndihen rehat në rolin e nënshtetasve.
Megjithatë, kur Norvegjia u shkëput nga Suedia në vitin 1905, shumica dërrmuese e popullsisë votoi për ruajtjen e monarkisë.
Familja mbretërore e justifikoi këtë besim.
Mbreti Haakon VII u bë simbol i rezistencës kundër pushtimit nazist gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Pasardhësi i tij, Olav V, fitoi dashurinë e popullit për thjeshtësinë e tij legjendare. Gjatë krizës së naftës në vitin 1973 ai udhëtonte me tramvaj si qytetarët e zakonshëm.
Edhe Harald V dhe princi Haakon u perceptuan për vite me radhë si figura moderne, të ndershme dhe pranë njerëzve.
Familja mbretërore mbështeti hapur emigrantët, komunitetin LGBTQ+ dhe grupet e margjinalizuara. Ajo krijoi identitetin e një monarkie popullore, jo elitare.
Madje edhe zgjedhjet sentimentale të anëtarëve të saj, si martesa e Haakonit me Mette-Marit – një nënë beqare me një të kaluar të trazuar – u interpretuan si dëshmi se dashuria ishte më e rëndësishme se protokolli.
Monarkia dukej si një përrallë moderne.
Fundi i pafajësisë
Por sot ajo përrallë është zbehur.
Organizata humanitare dhe kulturore që dikur krenoheshin me mbështetjen e Mette-Marit kanë filluar të distancohen prej saj.
Në rrjetet sociale klima është bërë toksike. Shumë e akuzojnë padrejtësisht princeshën si bashkëfajtore në krimet e Epstein ose në veprimet e djalit të saj. Të tjerë pretendojnë se sëmundja e saj është përdorur për të fituar simpati publike.
Nuk ekzistojnë prova për akuza të tilla.
Por narrativa fillestare e pallatit, e cila rezultoi e paplotë dhe në disa raste mashtruese, krijoi terrenin ideal për teoritë konspirative.
Kjo është tragjedia e vërtetë e monarkisë norvegjeze.
Jo skandali në vetvete, por humbja e besimit.
Sot ende dy të tretat e norvegjezëve mbështesin institucionin monarkik. Republikanët në parlament mbeten pakicë dhe propozimet për shfuqizimin e monarkisë rrëzohen rregullisht.
Megjithatë, diçka ka ndryshuar në mënyrë të pakthyeshme.
Monarkia nuk perceptohet më si e paprekshme.
Kontakti me Epstein u kujtoi shumë norvegjezëve se, pavarësisht imazhit të thjeshtësisë, familja mbretërore i përket një elite globale me privilegje dhe lidhje që qytetarët e zakonshëm nuk i kanë.
Norvegjezët shpresojnë sinqerisht që Mette-Marit të shërohet dhe të rikthehet në jetën publike. Por shëndeti i saj është vetëm një pjesë e problemit.
Sfida më e madhe mbetet rindërtimi i besimit.
Sepse legjitimiteti i monarkisë norvegjeze nuk mbështetet vetëm te Kushtetuta apo tradita. Ai mbështetet mbi dashurinë dhe respektin e qytetarëve.
Dhe këto janë pasuri që, sapo humbasin, rikuperohen shumë më vështirë sesa një fron.
“Me sjelljen e një skllavi pa dinjitet, Berisha u përpoq ta shiste si mbrojtje të Familjes Trump, por shumë shpejt doli e vërteta: sheshi i protestës nuk është as kundër Familjes Trump dhe as kundër investimeve të huaja. Ai është drejtpërdrejt kundër Ramës dhe Berishës”, thotë ish-deputeti demokrat Enkelejd Alibeaj.
Në një intervistë për Tema, ai flet për protestën dhe raportin e opozitës me këtë aktivizim qytetar. Për Alibeajn, thirrja “Rama në burg, Berisha në burg” është mesazhi më kuptimplotë i kësaj lëvizjeje dhe slogani që brohoritet me më shumë entuziazëm nga sheshi i mbushur me protestues. Megjithatë, thotë ai, Berisha gjen kurajën dhe del një ditë të bukur për të deklaruar mbështetje për protestën.
Sipas Alibeajt, kjo protestë i ka marrë Berishës trofeun e fundit që i kishte mbetur: sheshin. “Imagjinoni pas këtij mobilizimi mbarëqytetar kundër dyshes Rama-Berisha. A do të mundet Berisha të organizojë më foltoret apo protestat e tij? Ky është problemi i madh për të, sepse ka humbur të vetmin trofe që i kishte mbetur, protestën”, shprehet ai.
Ish-deputeti demokrat ndalet edhe te zhvillimet e fundit në kampin opozitar, ku një deputete e re si Marjana Koçeku ka guxuar t’i dalë përballë partisë së saj dhe të qëndrojë në krah të protestës. Ai flet për kërcënimet e botës së krimit ndaj saj, por edhe për domosdoshmërinë që SPAK të nisë hetimet edhe në mungesë të një kallëzimi formal nga deputetja.
Alibeaj flet me trishtim për një “neomalësor/e” të munguar në anën tjetër, Partinë Demokratike. Duke ritheksuar se në oborrin e Berishës nuk mund të mbijë asnjë filiz politik, ai argumenton se PD ka mbetur pronë e një individi dhe se protesta qytetare e ka nxjerrë plotësisht jashtë loje.
Alibeaj ndalet edhe te statusi “non grata” i Berishës dhe familjes së tij. Në festën e Pavarësisë, organizuar nga Ambasada e SHBA-së në Tiranë, mungesa e kryetarit të PD-së, Sali Berisha, sipas tij, është një tregues se situata nuk ka ndryshuar. “Non grata e tij dhe e familjes vazhdon të jetë e varur në murin e Departamentit Amerikan të Shtetit. Një leje për të shkuar në SHBA nuk do të thotë se nuk je më i padëshiruar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës”, thotë Alibeaj.
Në intervistë ai flet gjithashtu për etiketimet politike që i janë bërë ndër vite, nga akuzat se ka dëmtuar demokracinë deri te pretendimet për korrupsion ndaj tij dhe familjarëve të tij./ad
Sokol Kuçi, një 44 vjeçar me banim në Vorë, është prangosur nga agjentët e Antidrogës në DVP Tiranë pasi nga kontrolli që i është ushtruar, i është gjetur një sasi e madhe kokainë, e ndarë në doza për shitje dhe për furnizim.
Specialistët e Seksionit për Hetimin e Narkotikëve të DVP Tiranë kishin siguruar informacione se një shtetas do të transportonte dhe shpërndante një sasi të konsiderueshme lënde narkotike kokainë në zonën e Bulevardit të Ri dhe në segmentet rrugore që lidhin kryeqytetin me zonën e Urës së Paskuqanit.
Bazuar në këto informacione, u organizua dhe u finalizua operacioni policor i koduar “Bulevardi”, në kuadër të të cilit u bë arrestimi në flagrancë i shtetasit Sokol Kuçi, 44 vjeç, banues në Vorë.
Gjatë operacionit, në rrugën “Riglata”, shërbimet e Policisë lokalizuan dhe ndaluan për kontroll 44-vjeçarin. Atij iu gjetën dhe iu sekuestruan 2 paketime me lëndë të dyshuar narkotike kokainë, me peshë të përgjithshme rreth 1 kg e 680 gramë./ad
Presidenti amerikan Donald Trump iu referua përsëri kryeministres italiane Giorgia Meloni, në një deklaratë të shkurtër për rrjetin televiziv amerikan NBC.
“Meloni ishte një mbështetëse fanatike e imja, por tani nuk e dua më atë as si fanse sepse ajo nuk qëndroi pranë meje, as ajo dhe as NATO-ja, kur u ngrit çështja e Ngushticës së Hormuzit”, tha presidenti amerikan.
Më parë, në kanalin televiziv italian La7, Trump kishte deklaruar se kryeministrja italiane iu lut të bënte një foto me të në samitin e G7 në Evian dhe se “i vinte keq për të”.
Në përgjigje të deklaratave të Trump, Giorgia Meloni postoi sot një video në X në të cilën ajo deklaroi veten “të habitur” nga ky “trillim i pastër” nga Donald Trump. Ajo gjithashtu akuzoi presidentin amerikan se po vepronte me shumë më tepër respekt ndaj armiqve të Perëndimit sesa ndaj aleatëve të vjetër.
“Deklaratat e Donald Trump janë trillime të pastra. Jam sinqerisht i habitur. Nuk e di pse presidenti i Shteteve të Bashkuara sillet kështu ndaj aleatëve të tij: për më tepër, nuk është hera e parë”, u përgjigj Meloni.
“Mund të them vetëm se është zhgënjyese që ai nuk tregon të njëjtën vendosmëri si armiqtë e Perëndimit dhe Shteteve të Bashkuara, udhëheqësit e të cilëve i trajton me shumë më tepër butësi”, tha ai, duke shtuar: “Ka një gjë që ai duhet ta mbajë mend: as unë dhe as Italia nuk lutemi kurrë”, tha ajo në X.
Deri në luftën e Iranit, Meloni dhe Trump ishin miq të mirë, dhe kryeministrja italiane ishte e vetmja udhëheqëse evropiane e ftuar në inaugurimin e tij vitin e kaluar. Por qeveria italiane refuzoi t’u jepte Shteteve të Bashkuara leje për të përdorur një bazë ajrore në Siçili për të kryer sulme gjatë luftës. Trump akuzoi Italinë se nuk po ndihmonte dhe tha se Meloni kishte ndryshuar.
Kryeministrja gjithashtu e kishte zemëruar presidentin duke mbrojtur Papa Leo XIV pasi Trump tha se Papa ishte “i butë ndaj krimit” dhe “shkatërrues për politikën e jashtme”, pas kritikave të Papës për luftën./ad
Në protestën e zhvilluar në Tiranë kundër investimit në Zvërnec, u shfaq një karikaturë satirike, që ironizonte deputetin Ardit Bido, duke nënkuptuar se ai ka përdorur origjinën e tij për të përfituar pushtet dhe favore.
Por përmes një reagimi në rrjetet sociale, Bido ka theksuar se karikatura është prodhuar nga ‘Opinion Himara’ e eurodeputetit Fredi Beleri, me qëllim për ta sulmuar.
Bido nënvizoi se origjina e tij është nga Labëria, teksa shtoi se nuk do të reshtë së foluri për plagën kombëtare të Çamërisë, pavarësisht nëse sipas tij, disave u djeg kjo gjë.
Reagimi i Ardit Bidos:
Shihni vorioepirotistët e protestës
Kanë nxerr një karikaturë të prodhuar nga Opinion Himara e Fredi Belerit për të më sulmuar. Jeni të qartë që tezat vorioepirotiste i keni mes jush?
Për këdo që interesohet: nuk kam jetuar asnjëherë në Greqi e nuk kam bërë asnjë shkollë greke, nga “Hasan Tahsini” në Sarandë te Universiteti i Tiranës më gjeni
Cili është problemi? Që jam lab 24 karatsh e kam folur, flas, e për inat të kujtdo, do vijoj të flas për plagën kombëtare të Çamërisë
Nëse kjo i djeg Çanit, Belerit, Muçit, Qorit dhe të infiltruarve të tyre në protesta, aq më bën! Ama, sa keni këta në krah, më keni KUNDËR!!
Ish-ministri i Shëndetësisë, Ilir Beqaj, ka reaguar publikisht lidhur me gjyqin ndaj tij për dosjen e sterilizimit.
Përmes një deklarate publike të publikuar nga avokati i tij, Beqja thekson se pas gjashtë vitesh hetime, ndaj tij nuk ka asnjë akuzë për korrupsion pasiv dhe se ‘nuk mund të akuzohesh për vjedhje vetëm se ke qenë ministër’.
Deklarate e plotë e ish-ministrit, Ilir Beqja e publikuar nga avokati i tij, Ermal Yzeiraj:
Në cilësinë e avokatit të Z. Ilir Beqaj dhe me porosi të tij, më poshtë deklarata e tij publike:
________________________________________
Nuk mund të akuzohesh për vjedhje vetëm sepse ke qenë ministër.
Në procesin penal për koncesionin e menaxhimit të integruar të instrumentarit kirurgjikal, si minister i shendetesise, fillimisht jam hetuar për korrupsion pasiv, shkelje të barazisë në tendera dhe shpërdorim detyre.
Pas 6 viteve hetime, ndaj meje nuk ka akuzë për korrupsion pasiv. Pra, nuk pretendohet se kam kërkuar, marrë apo më është premtuar ndonjë përfitim.
Nuk ka akuzë për korrupsion aktiv dhe korrupsion pasiv për askënd tjetër.
Nuk ka as akuzë për shkelje të barazisë në tendera për askënd. Pra, nuk pretendohet se gara është zhvilluar në mënyrë penalisht të paligjshme. Për rrjedhoje kontrata është e ligjshme.
Pas gjithë kësaj, akuza ndaj meje është ndryshuar në “vjedhje duke shpërdoruar detyrën”.
Por këtu lind pyetja themelore: Çfarë kam vjedhur unë?
Askush, në cilësinë e ministrit, përfshirë mua, nuk është pjese e asnjë prej hallkave të zinxhirit administrativ te zbatimit të kontratave.
Unë, në cilësinë e ministrit:
Nuk kam pranuar shërbimin;
Nuk kam verifikuar realizimin e shërbimit;
Nuk kam pranuar faturë;
Nuk kam urdhëruar pagesë;
Nuk kam ekzekutuar pagese;
Nuk kam qenë administrator i drejtpërdrejtë i buxhetit të FSDKSH-së;
Nuk kam qenë ruajtës i parave të shtetit;
Nuk akuzohem se kam marrë ndonjë shumë të hollash nga arka e zyrës së financës së Ministrise;
Nuk kam akuzohem se kam marrë sende nga zyra e ministrit dhe i kam dërguar në shtëpi.
Pagesat janë kryer nga FSDKSH drejt koncesionarit mbi bazë kontrate, faturash, pranimi shërbimi dhe përmes Thesarit të Shtetit.
Nëse faturimi ka qenë i rregullt, atëherë kemi pagesë kontraktore, jo vjedhje.
Për shoqerine koncesionare nuk ka asnje akuzë penale. Për administratorin e shoqërisë konçesionare nuk ka asnje akuzë penale. Për personin që ka lëshuar faturat nuk ka asnje akuzë penale. Për personin/at që kanë pranuar shërbimin nuk ka asnje akuzë penale.
Si mund të jem unë autori i vjedhjes, kur nuk kam prekur asnjë hallkë të faturimit, pranimit të shërbimit, urdhërimit apo ekzekutimit të pagesës?
Nuk mund të merret një pagesë e rregullt kontraktore, e kryer me faturë dhe përmes Thesarit, dhe të quhet “vjedhje” vetëm sepse kam nënshkruar kontraten si ministër.
Përgjegjësia penale është personale.
Nuk dënohesh për perceptim publik.
Nuk dënohesh për funksionin që ke mbajtur.
Nuk dënohesh për titullin “ministër”.
Dënohesh vetëm nëse provohet veprimi apo mosveprimi yt konkret penal.
Në këtë rast, veprimi im konkret i vjedhjes nuk ekziston.
Nuk ka provë që kam marrë para.
Nuk ka provë që kam përfituar.
Nuk ka provë që kam urdhëruar pagesa.
Nuk ka provë që kam pranuar shërbime.
Nuk ka provë që kam pranuar fatura.
Nuk ka provë që kam marrë pjesë në ndonjë faturim të rremë.
Atëherë çfarë mbetet?
Mbetet vetëm një përpjekje për ta kthyer përgjegjësinë politike ose administrative të një ministri në akuzë për vjedhje.
Kjo nuk është drejtësi penale.
Në një shtet të së drejtës, akuza për vjedhje kërkon pakësim ose përvetësim të pasurisë së tjetrit pa pëlqim të vlefshëm të pronarit. Kërkon akt konkret. Kërkon dashje. Kërkon vlere konkrete. Kërkon përfitim të padrejtë.
Asnjë nga këto nuk provohet ndaj meje.
Prandaj akuza për “vjedhje duke shpërdoruar detyrën” është e pabazuar.
Kërkoj të mos akuzohem për vjedhje pa u treguar shuma e vjedhur.
Kërkoj të mos dënohem për një veprim që nuk e kam kryer.
Kërkoj të mos zëvendësohet prova me perceptim.
Kërkoj të mos zëvendësohet ligji me paragjykim.
Nesër do te komunikoj me ju pse akuza për vjedhje sipas Kodit Penal Shqiptar nuk plotëson parimet e ligjshmërisë.
Analisti Aleksandër Çipa, i ftuar në emisionin “Review”, e ka cilësuar ngjarjen e fundit në Zvërnec si një moment që ka nxitur reagim të fortë publik dhe ka ekspozuar kontradiktat mes shtetit dhe qytetarit.
Çipa e përshkroi si goditje të rëndë për imazhin e shtetit pamjen e një qytetari të tërhequr zvarrë nga persona të maskuar në prezencë të policisë. Sipas tij, kjo ngjarje ka tejkaluar debatin e pronësisë së tokës dhe është shndërruar në një çështje më të gjerë.
“Ajo që po ndodh në këto 20 ditët e fundit, në këndvështrimin tim, ka të bëjë me realitetin e dikotomive politike. Cilat janë dikotomitë politike? Mendoj që inkandeshenca e reagimit publik startoi në momentin kur kryesisht rrjetet sociale, dhanë dhe përcollën në mënyrën më reaktive imazhet e futjes së gardhit dhe të telit me gjemba në det, në qytetin e Vlorës, pra në Zvërnec.
E dyta, imazhi i tërheqjes zvarrë të një qytetari që të paktën kishte klithmën e të pretenduarit të marrjes së pronës së tij nga dy maska të zeza në prezencë të Policisë së Shtetit. Por këto nuk janë të vogla, se aty verifikon diferencën që ka shteti me individin e pambrojtur. Dhe mendoj që ajo ka qenë goditja më fataliste e autoritetit dhe imazhit të shtetit në marrëdhënie me qytetarin e lirë”, tha Çipa.
Ai shtoi se hapësirat mes detit dhe tokës kanë qenë gjithmonë pasuri të përbashkëta dhe se fakti që sot flitet për pronësime të tilla është “afera më e madhe e postkomunizmit në Shqipëri”. Çipa e përshkroi si të papranueshme idenë që dikush mund të “pronësojë dallgën dhe rërën” duke vendosur tela me gjemba në det.
“Në momentin që ndodhi ajo, u shpërnda lajmi që paska shqiptarë latifondistë me 200 hektarë, me 400 hektarë apo ndoshta dhe me 4000 hektarë. Shiko, po shqiptarët e njohin territorin e tyre amëtar se kanë lindur në gjenerata dhe breza të tërë njerëzorë, por kjo nuk është thjesht me imazhin që ‘pse’, por doli ajo që quhet afera më e madhe e postkomunizmit në Shqipëri: afera e pronësimit të atdheut. Jo të atdheut, e natyrës.”, vijoi ai.
Ai paralajmëroi se nuk duhet injoruar ky moment, sepse ka vendosur në qendër çështje të tjera më të thella për shoqërinë shqiptare.
“Unë jam nga vija bregdetare në origjinën time familjare, dhe që kur është krijuar në zanafillën kozmogonike, hapësira midis dallgës së detit dhe territorit që përshkron shkuma e dallgës , që është rëra, nuk kanë qenë të pronësuara. Që në zanafillë! Befas, në 2026-n doli që paska shqiptarë të cilët pronësojnë dhe dallgën, dhe rërën, dhe futin telin me gjemba në syprinën e kaltër të detit.
Kjo e ndezi gjithë këtë që po shikojmë sot dhe ne nuk duhet ta injorojmë. Janë vendosur çështje të tjera”, tha Çipa./a.d
Vrasja e një gazetari amerikan në ditët më të errëta të revolucionit nikaraguan të vitit 1979 tronditi opinionin publik ndërkombëtar dhe shkaktoi reagime të forta politike. Aq më tepër kur nuk bëhej fjalë vetëm për dëshmitarë okularë, por për një kamerë televizive që kishte regjistruar hap pas hapi ekzekutimin e tij nga ushtarët e Gardës Kombëtare të regjimit Somoza.
Pamjet e asaj dite do të bënin xhiron e botës dhe do të ktheheshin në një nga dokumentet më të fuqishme filmike të gazetarisë së luftës. Viktima ishte korrespondenti amerikan Bill Stjuart, një reporter me përvojë i rrjetit televiziv ABC News, i cili kishte mbërritur në Nikaragua për të raportuar mbi luftën civile që po i afrohej fundit.
Bill Stjuart
Uilliam D. “Bill” Stjuart lindi në Virxhinian Perëndimore dhe u diplomua në vitin 1963 në Universitetin Shtetëror të Ohajos. Gjatë studimeve ishte aktiv në jetën universitare dhe më pas ndërtoi një karrierë të suksesshme në gazetarinë televizive.
Ai iu bashkua ABC News pas punës në televizionin WCCO-TV të Mineapolisit dhe shpejt u bë një nga korrespondentët më të vlerësuar të rrjetit. Përpara se të mbërrinte në Nikaragua, kishte raportuar edhe për Revolucionin Iranian të vitit 1979.
Kur mbërriti në Managua, ai kishte afro dhjetë ditë që ndiqte përplasjen mes forcave të presidentit Anastasio Somoza Debajle dhe rebelëve sandinistë, të cilët po fitonin terren çdo ditë.
Ekzekutimi
Më 20 qershor 1979, Stjuarti po lëvizte me një furgon të shënuar qartë si automjet shtypi në lagjet lindore të Managuas. Bashkë me të ndodheshin përkthyesi Huan Fransisko Espinoza, kameramani Xhek Klark dhe pjesëtarë të tjerë të ekipit.
Në një postbllok të Gardës Kombëtare, automjeti u ndalua. Një ditë më parë, gazeta proqeveritare Novedades kishte botuar një editorial ku gazetarët e huaj përshkruheshin si pjesë e “propagandës komuniste”. Atmosfera ishte e tensionuar dhe ushtarët shihnin me dyshim çdo të huaj.
Stjuarti dhe përkthyesi i tij zbritën nga automjeti dhe iu afruan barrikadës. Gazetari paraqiti dokumentet e akreditimit të lëshuara nga vetë qeveria e Nikaraguas. Megjithatë, kjo nuk i shpëtoi.
Nga brenda furgonit, kameramani Xhek Klark filloi të filmonte. Ushtarët urdhëruan Stjuartin të gjunjëzohej. Më pas e detyruan të shtrihej me fytyrë përtokë. Një ushtar iu afrua, e goditi me këmbë dhe pak çaste më vonë e qëlloi pas veshit të djathtë.
Gjithçka u regjistrua nga kamera.
Përkthyesi Huan Fransisko Espinoza u ekzekutua po atë ditë jashtë fushës së kamerës. Dëshmitarët rrëfyen më vonë se ushtarët përpiqeshin t’i paraqisnin vrasjet si rezultat i zjarrit të rebelëve sandinistë.
Bill Stjuarti ishte vetëm 37 vjeç.
Pamjet që tronditën botën
Ekipi i ABC-së arriti të nxirrte fshehurazi materialin filmik nga Nikaragua dhe ta dërgonte në Nju Jork.
Kur pamjet u transmetuan nga ABC, NBC dhe CBS, miliona njerëz panë me sytë e tyre ekzekutimin e një gazetari të paarmatosur. Ishte një çast i rrallë në historinë e televizionit: brutaliteti i luftës nuk raportohej më vetëm me fjalë, por shfaqej drejtpërdrejt në ekran.
Indinjata në Shtetet e Bashkuara ishte e menjëhershme. Presidenti Xhimi Karter e quajti ngjarjen “një akt barbarizmi që të gjithë njerëzit e qytetëruar e dënojnë”.
Për shumë historianë, transmetimi i këtyre pamjeve ndikoi ndjeshëm në humbjen e mbështetjes ndërkombëtare për regjimin e Somozës. Vetëm një muaj më vonë, diktatura u rrëzua dhe sandinistët morën pushtetin.
Nga realiteti në film
Ngjarja e Bill Stjuartit nuk mbeti vetëm në kronikat televizive.
Pamjet autentike u përdorën në dokumentarin “Ditët e Tërbimit” (Days of Fury, 1979), me regji të Fred Uarshofskit dhe narracion të aktorit të njohur Vinsent Prajs. Më pas ato u shfaqën edhe në dokumentarin Nga Hiri: Nikaragua Sot (From the Ashes: Nicaragua Today, 1983).
Por jehona më e madhe artistike erdhi me filmin “Nën Zjarr” (Under Fire, 1983), një nga filmat më të rëndësishëm politikë të viteve ’80. Televizioni shqiptar e trasmetoi këtë film nën titullin: “Nikaragua ’79”
Filmi, me interpretimin e Nik Noltit, Xhin Hekmanit dhe Xhoana Kasidit, nuk është një biografi e Bill Stjuartit, por frymëzohet dukshëm nga atmosfera e revolucionit nikaraguan dhe nga vrasja e gazetarit amerikan.
Në qendër të filmit qëndron Rasëll Prajs, personazhi i luajtur nga Nik Nolti, një fotograf lufte që ndodhet mes kaosit të revolucionit. Ndryshe nga gazetarët klasikë që raportojnë nga larg, ai futet në zemër të ngjarjeve dhe përballet me dilema morale mbi rolin e medias në kohë lufte.
Nolti e interpreton personazhin me një përzierje cinizmi, kurioziteti profesional dhe ndjenje përgjegjësie. Fillimisht ai duket si një fotograf që kërkon vetëm imazhin e radhës spektakolar, por gradualisht shndërrohet në një dëshmitar të historisë, i detyruar të zgjedhë mes neutralitetit profesional dhe së vërtetës.
Personazhi i Xhin Hekmanit, gazetari veteran Aleks Grejzier, përmban shumë elemente të jetës dhe karrierës së Bill Stjuartit. Në një nga skenat më të forta të filmit, ai vritet nga forcat e regjimit, duke kujtuar qartë fatin tragjik të korrespondentit amerikan.
Megjithatë, filmi nuk synon të rikrijojë me përpikëri ngjarjen reale. Regjisori Rodzher Spotisvud e përdor atë si simbol të rrezikut me të cilin përballen gazetarët në zonat e konfliktit dhe të ndikimit që një fotografi apo një regjistrim mund të ketë mbi opinionin publik.
Sot, “Nën Zjarr” konsiderohet një nga filmat më të mira të realizuara ndonjëherë për gazetarinë e luftës. Për shumë shikues, ai mbetet mënyra më e njohur për të kuptuar atmosferën e Nikaraguas së vitit 1979 dhe çmimin që paguajnë gazetarët në kërkim të së vërtetës.
Kujtimi
Pas rrëzimit të Somozës, qeveria e re sandiniste krijoi në Managua një park për nder të Bill Stjuartit, në vendin ku ai ishte vrarë. Një pllakë përkujtimore mbante mbishkrimin:
“Në kujtim të Bill Stjuartit. Ai nuk vdiq në një tokë të huaj dhe ne do ta ruajmë kujtimin e tij sepse ai është pjesë e Nikaraguas së Lirë.”
Me kalimin e viteve, parku u la pas dore, por kujtimi i gazetarit mbeti i gjallë.
Vrasja e Bill Stjuartit vazhdon të konsiderohet një nga episodet më domethënëse në historinë e gazetarisë së luftës. Ajo dëshmoi se ndonjëherë një kamerë mund të bëhet dëshmitari më i fuqishëm i një krimi dhe se një regjistrim i vetëm mund të ndikojë në rrjedhën e historisë më shumë se shumë deklarata politike.
Një sjellje e rrallë dhe e paprecedentë është filmuar në Nepal, ku një tigreshë është parë duke u kujdesur për këlyshët e një femre tjetër, ndërsa kjo e fundit ishte larguar për të gjuajtur.
Pamjet, të realizuara nga një ekip i BBC-së, po tërheqin vëmendjen e shkencëtarëve pasi sfidojnë njohuritë e deritanishme mbi jetën sociale të tigrave.
Tigrat njihen si kafshë të vetmuara dhe shumë territoriale. Femrat zakonisht shmangin kontaktin me njëra-tjetrën dhe rrallë ndajnë hapësirën apo kujdesin për të vegjlit. Pikërisht për këtë arsye, dokumentimi i një tigreshe që bën “babysitter” për këlyshët e një tjetre konsiderohet një ngjarje e jashtëzakonshme.
Pamjet janë pjesë e dokumentarit “Tiger Island”, i cili ndjek jetën e tigrave në një ishull të vogël prej vetëm 4 kilometrash katrorë në Nepalin perëndimor. Pavarësisht përmasave të vogla, zona ka një nga përqendrimet më të larta të tigrave në botë. Gjatë dy muajve xhirime me dronë, ekipi dokumentoi këtë sjellje të pazakontë.
Shpjegimi më i mundshëm lidhet me lidhjet familjare. Tigërresha që kujdesej për këlyshët, e quajtur Goma, është nëna e Juginit, tigreshës që kishte dalë për gjueti. Kjo do të thotë se ajo po kujdesej për nipërit e saj. Ekspertët mendojnë gjithashtu se prania e saj mund të ketë shërbyer si mbrojtje ndaj meshkujve, të cilët në disa raste mund të paraqesin rrezik për këlyshët.
Vëzhgimi i kësaj sjelljeje në natyrë, pa ndërhyrje njerëzore, e bën zbulimin edhe më të rëndësishëm.
Shkencëtarët tani po pyesin nëse ky rast përfaqëson një përjashtim të rrallë apo mund të ndryshojë mënyrën se si e kuptojmë jetën sociale të këtyre grabitqarëve madhështorë.
Kryeministri Edi Rama synon ta bëjë Shqipërinë të begatë përmes turizmit luksoz. Protestat vijojnë të zhvillohen sepse në projektet e planifikuara të investimeve është i përfshirë edhe Jared Kushner, dhëndri i Donald Trump.
Në të njëjtën kohë, Shqipëria po vazhdon objektivin e saj për anëtarësim në Bashkimin Europian.
Duke folur në Berlin gjatë takimit vjetor të German Eastern Business Association, Rama e paraqiti Shqipërinë si një vend që po kalon një modernizim të shpejtë. Ai theksoi rolin e ardhshëm të “Diella”-s, një asistente e bazuar në inteligjencë artificiale, e cila synon të përmirësojë administratën publike dhe të ulë mundësitë për korrupsion në prokurimet publike.
Një pjesë të madhe të fjalës së tij, Rama ia kushtoi procesit të integrimit europian të Shqipërisë. Kryeministri argumentoi se zgjerimi i Europës është një domosdoshmëri gjeopolitike, duke bërë paralelizma me vizionin e Konrad Adenauer dhe Helmut Kohl.
Sipas Ramës, Shqipëria synon të mbyllë të 33 kapitujt negociues deri në fund të vitit të ardhshëm dhe të arrijë anëtarësimin e plotë në BE përpara fundit të kësaj dekade.
Kryeministri hodhi poshtë propozimet për forma të pjesshme apo të ndërmjetme anëtarësimi, duke argumentuar se vendet kandidate duhet të integrohen plotësisht në institucionet europiane. Sipas tij, Europa ka nevojë për lidership politik dhe jo për debate burokratike pa fund.
Intervista trajtoi gjithashtu protestat kundër projekteve të turizmit luksoz të planifikuara në bregdetin jugor të Shqipërisë, përfshirë investimet e lidhura me Kushner. Protestuesit i kanë kritikuar këto projekte për çështje mjedisore dhe të drejtave të pronësisë, duke përdorur flamingot rozë si simbol të kundërshtimit.
Kryeministri Rama i hodhi poshtë akuzat se standardet mjedisore apo të drejtat e pronësisë po injorohen. Sipas tij, ishulli Sazanit, ku Kushner planifikon një resort luksoz, mbetet pronë shtetërore.
Ai theksoi se ende nuk janë dhënë leje përfundimtare dhe se të gjitha autoritetet përkatëse janë ende duke shqyrtuar projektet.
Kryeministri argumentoi se turizmi i nivelit të lartë ofron një model zhvillimi më të qëndrueshëm sesa turizmi masiv. “Ai sjell të ardhura shumë më të larta me më pak vizitorë,” tha ai, duke përshkruar ambicien e Shqipërisë për t’u bërë “Perla e Turizmit Mesdhetar”.
Turizmi në Shqipëri është rritur ndjeshëm. Që nga viti 2021, numri i vizitorëve është më shumë se dyfishuar, duke arritur në rreth 12 milionë në vit. Ky sektor tashmë gjeneron më shumë se një të pestën e Prodhimit të Brendshëm Bruto të vendit.
Rama pranoi se turizmi masiv sjell edhe kosto, sidomos për zhvillimin e infrastrukturës. Duke iu përgjigjur kritikave për bashkëpunimin me Kushner, ai deklaroi se qeveria e sheh projektin si një mundësi për tërheqjen e investimeve të mëdha amerikane dhe jo si një lidhje politike me Trumpin.
Ai theksoi se procesi mbetet nën shqyrtim ligjor dhe se institucionet kundër korrupsionit po verifikojnë gjithashtu procedurat përkatëse.
Në përfundim, Rama deklaroi se Shqipëria nuk duhet të ketë frikë nga objektivat ambicioze. Përpjekjet për të penguar zhvillimin e vendit apo të ardhmen europiane të tij, sipas tij, do të dështojnë, sepse “Shqipëria nuk ka frikë nga ëndrrat e mëdha.”/ad
Ish-presidenti i Shteteve të Bashkuara, Barack Obama, ka kritikuar politikën e administratës Trump ndaj Iranit, duke vënë në dyshim efektivitetin e strategjisë së ndjekur pas tërheqjes nga marrëveshja bërthamore e vitit 2015.
Në një intervistë për NBC, Obama tha se konfliktet dhe ndërhyrjet ushtarake kanë sjellë kosto të mëdha njerëzore dhe financiare, pa arritur rezultatet e dëshiruara.
“Ne kemi luftuar një luftë, kemi shpenzuar miliarda e miliarda dollarë, kemi vendosur një barrë të madhe mbi ushtrinë tonë. Shumë njerëz kanë vdekur. Dhe ndihet sikur jemi kthyer aty ku ishim para se të fillonim luftën, përveç ndoshta pak më keq”, u shpreh ai.
Obama mirëpriti gjithashtu armëpushimin e arritur, duke shprehur shpresën se ai do të vazhdojë edhe në të ardhmen.
Duke iu referuar marrëveshjes bërthamore të negociuar gjatë presidencës së tij, ai theksoi se Irani kishte pranuar të mos zhvillonte armë bërthamore. Sipas Obamës, tërheqja e administratës Trump nga kjo marrëveshje ka krijuar kushtet që Teherani të rrisë kapacitetet e tij bërthamore.
“Kjo administratë, ose një version i mëparshëm i saj, u tërhoq nga marrëveshja, gjë që bëri që Irani të zhvillonte më shumë kapacitet bërthamor”, deklaroi ish-presidenti amerikan.
I dërguari i presidentit të SHBA-së dhe ministri i Jashtëm i Iranit kanë udhëtuar për në Zvicër për bisedimet e paqes, raportojnë mediat e huaja.
Bisedimet, të udhëhequra nga Steve Witkoff dhe Abbas Araqchi, shënojnë një përpjekje për ta shndërruar paktin e përkohshëm prej 14 pikash të kësaj jave në një marrëveshje rajonale të qëndrueshme për t’i dhënë fund luftës që Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli nisën më 28 shkurt.
Por vetëm disa orë pasi armëpushimi hyri në fuqi në Liban midis Izraelit dhe grupit militant Hezbollah të mbështetur nga Irani, sulmet ajrore izraelite dhe sulmet me dronë kanë vrarë të paktën pesë persona në jug të vendit, njoftoi media shtetërore libaneze.
Avionët luftarakë dhe dronët izraelitë kanë nisur një seri sulmesh në të gjithë zonën e Nabatiehut gjatë natës, të cilat kanë zgjatur deri në mëngjesin e së shtunës. Ndërprerja e luftimeve në Liban është kusht për fillimin e bisedimeve SHBA–Iran për të zgjidhur mosmarrëveshjet mbi programin bërthamor të Iranit dhe çështje të tjera të vështira të nevojshme për të krijuar një marrëveshje më të qëndrueshme.
Armëpushimi në Liban ka hyrë në fuqi rreth orës 16:00 të premten, ka thënë një zyrtar i lartë amerikan. Një zyrtar i lartë izraelit ka konfirmuar armëpushimin, ndërkaq Hezbollahu ende nuk e ka konfirmuar, por sekretari i tij i përgjithshëm, Sheikh Naim Qassem, ka thënë se projekti për të eliminuar Hezbollahun ka dështuar.
Një qytetar është gjobitur me 200 euro nga Inspektorati i Kryeqytetit për hedhje të mbeturinave vëllimore në kundërshtim me rregulloret në fuqi.
Sipas njoftimit të Komunës së Prishtinës, inspektoratet kanë qenë aktive në terren dhe po vazhdojnë kontrollet çdo ditë, me qëllim parandalimin e shkeljeve dhe ruajtjen e pastërtisë në kryeqytet. Autoritetet kanë bërë të ditur se çdo shkelës i rregullave do të përballet me masa ndëshkuese.
Çmimi tavan i naftës në Kosovë po vazhdon të shënojë rënie.
Ministria e Industrisë ka njoftuar se sot çmimi maksimal i lejuar për një litër naftë është 1.40 euro, që paraqet një ulje prej 3 centësh krahasuar me ditën e djeshme. Ndërsa çmimi i benzinës është 1.33 euro për litër, 2 centë më lirë se dje.
Sa i përket gazit, çmimi mbetet i pandryshuar në 67 centë për litër, duke qenë i njëjtë me tavanin e vendosur një ditë më parë.
Një 44-vjeçar është arrestuar nga Policia e Tiranës gjatë një operacioni anti-drogë të zhvilluar në kryeqytet.
Sipas njoftimit zyrtar, gjatë operacionit është sekuestruar një sasi prej 1 kilogram e 680 gramë lëndë narkotike kokainë. Aksioni është vijim i operacionit të koduar “Zonat”, i zhvilluar gjatë muajve maj dhe qershor, ku më herët janë sekuestruar rreth 1.5 kilogramë kokainë dhe 1.1 kilogramë heroinë.
Policia ka bërë të ditur se nga veprimet hetimore dyshohet se i arrestuari, Sokol Kuçi, furnizonte persona të tjerë me kokainë me qëllim shitjen e saj në doza, ndërsa një pjesë e lëndës narkotike dyshohet se shpërndahej edhe vetë nga ai.
Login
