Kapiteni i përfaqësueses së Bosnjës dhe Hercegovinës, Edin Dzeko, ka shkruar një mesazh prekës në platformën e njohur mediatike "The Players' Tribune", e cila u jep mundësi sportistëve të rrëfejnë historitë e tyre personale.

Dzeko e shfrytëzoi këtë platformë për t’iu drejtuar fëmijëve të Bosnjës dhe Hercegovinës me një letër emocionale, pak para paraqitjes së kombëtares së tij në Kupën e Botës 2026, që do të zhvillohet në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Meksikë dhe Kanada.

Në "The Players' Tribune", sportistët më të njohur të botës ndajnë histori në vetën e parë për karrierën e tyre, jetën private, sfidat, lëndimet, shëndetin mendor, sukseset dhe dështimet.

Më poshtë e gjeni të plotë letrën e Dzekos, të titulluar: "Letër drejtuar fëmijëve të Bosnjës dhe Hercegovinës":

Të dashur fëmijë të Bosnjës dhe Hercegovinës,

Kam vetëm një mesazh për ju.

Asgjë nuk është e pamundur.

Asgjë.

Jemi me fat që jemi boshnjakë. Nuk po e them këtë vetëm si një burrë që arriti ta jetonte ëndrrën e tij, por si një djalë që i mbijetoi luftës dhe që shumë lehtë mund të kishte pasur një fat tjetër.

Nuk më pëlqen të flas për Rrethimin e Sarajevës, por është e rëndësishme që ju të kuptoni se si ishte në të vërtetë. Isha gjashtë vjeç kur filloi. Mbaj mend kur ranë sirenat e para dhe nëna ime më kapi, ndërsa u fshehëm pas dollapit të këpucëve. Kjo ishte dita e parë. Vazhdoi për katër vjet. Nuk e kuptonim plotësisht se çfarë po ndodhte, por çdo ditë ishim të tmerruar.

Kur shtëpia jonë u bë shumë e pasigurt që të qëndronim aty, u zhvendosëm në apartamentin e gjyshërve të mi. Mendoj se ishte rreth 40 metra katrorë. Ishim 15 veta – kushërinj, halla, xhaxhallarë – të gjithë flinim në dysheme.

Ne luanim Monopoli. A e dini këtë lojë? Ishte e rrezikshme të dilje jashtë, sepse snajperët kishin rrethuar qytetin, kështu që unë dhe kushërinjtë e mi uleshim në dysheme pranë ballkonit dhe luanim me orë të tëra. Dëgjonim sirenat dhe bombat. Ndonjëherë toka dridhej dhe pjesët e lojës përfundonin në të gjithë dyshemenë.

Por sa herë që luanim, kishte momente të vogla kur humbisnim në lojë. Për disa minuta, e harronim luftën.

Do të harronim se bota po shembej përreth nesh.

Për vetëm një moment, na lejohej të ishim thjesht fëmijë.

Ne me të vërtetë donim të luanim futboll jashtë. Çdo ditë shihnim njerëz të pafajshëm që transportoheshin me ambulanca. Por si e mbyll një fëmijë brenda për katër vjet? Nuk mundesh dhe prindërit tanë e dinin këtë. Herë pas here, kur dukej se kishte qetësi, nëna ime hapte derën e përparme dhe unë dilja të luaja me fëmijët e tjerë të lagjes.

Nuk do ta harroj kurrë shikimin që kishte kur e hapte atë derë. Kishte një buzëqeshje të lehtë, sepse ishte shumë e lumtur që më shihte duke luajtur. Pastaj ia shikoja sytë dhe mund ta kuptoja sa e shqetësuar ishte se mos unë nuk do të kthehesha më kurrë.

Të gjithëve na duhej të dilnim herë pas here. Na mbaronte uji vazhdimisht, kështu që duhej të merrnim kova dhe të rreshtoheshim në njërën prej rrugëve për t’i mbushur. Ashensorët ishin jashtë funksionit. Nuk kishte energji elektrike. Kështu që ecnim.

Kati i tretë...

Kati i katërt...

Edhe gjashtë të tjerë kishin mbetur.

Duhet të kem qenë fëmija më në formë në Sarajevë.

Ushqimi ishte gjithashtu një luftë. Prindërit tanë rrezikuan jetën e tyre për të. Por ndonjëherë këto kuti me ushqim binin nga qielli, sikur me magji. I quanim kutitë tona të drekës. Nuk e dinim nga vinin dhe nuk na interesonte. Ishin racione ushtarake. Për ne, kishin shije të jashtëzakonshme. Kur ha të njëjtat gjëra çdo ditë, gjalpi i kikirikut ndihet si një dhuratë nga qielli.

Në fund, mbijetuam. Duke parë prapa, jam i habitur se sa të fortë ishim. Ishim thjesht fëmijë të vegjël. Por lufta nuk kishte kuptim. Të gjithë ata njerëz të pafajshëm u vranë, dhe për çfarë?

Për para.

Për pushtet.

Për ego.

Për asgjë.

Kur ka luftë në lajme sot, ndihem keq.

Nuk dua ta shoh askund.

Për ndonjë arsye, të rriturit nuk mësojnë kurrë.

Isha pothuajse 10 vjeç kur mbaroi rrethimi. Nuk kisha asnjë plan të bëhesha futbollist.

Më dukej aq e pamundur saqë as nuk ëndërroja për të. E shihni, gjithçka ishte shkatërruar. Fushat me bar që shihni sot ishin djegur deri në themel. Vazhdova të luaja futboll vetëm sepse e doja. Babai im më çonte në një palestër sportive në një shkollë, ku stërvitesha muajt e parë. Më në fund, ata pastruan tokën dhe filluan të vizatonin vija të bardha në këto fusha me tokë të djegur.

Puna e babait tim në atë kohë ishte të shpërndante ëmbëlsira dhe bukë, por kur u bashkova me klubin tim të parë, ai bënte pushim nga puna për të më çuar në stërvitje. Gjatë rrugës, më thoshte të isha i sjellshëm dhe t’i trajtoja të gjithë njësoj, pavarësisht se nga ishin apo çfarë bënin. Nuk e harrova kurrë këtë. Ai kishte qenë lojtar në divizionet më të ulëta dhe ishte heroi im.

Sa herë që dilja nga makina, ai më jepte një banane dhe më thoshte:

“Paç fat, bir”.

Në fundjavë, shikonim futboll së bashku në televizor. (Gjë që ishte një pushim i rrallë nga telenovelat meksikane të përditshme që shikoja me nënën time.)

Në atë kohë, Serie A ishte liga më e mirë. A keni dëgjuar për Shevchenkon, sulmuesin e Milanit? Më pëlqente shumë “Sheva”. Më pëlqente Italia. Mua më dukej si një vend përrallor në anën tjetër të botës. Të luaja futboll atje as nuk mund ta imagjinoja. Më dukej shumë e pabesueshme.

E vetmja gjë që shpresoja ishte të luaja për ekipin e parë të klubit tim, Zeljeznicar. Një nga trajnerët e mi filloi të më quante Sheva, sepse isha biond dhe shënoja shumë gola. Unë thashë: “Hëm, do ta pranoj”.

Pastaj një ditë, kur isha 19 vjeç, një trajner tjetër erdhi dhe tha se donte të më sillte në Republikën Çeke. Nuk doja të largohesha nga Bosnja, por ai më tha se do të kisha një shans më të mirë për të përmbushur ëndrrën time atje.

Të them të drejtën, as nuk e dija se cila ishte ëndrra ime. Doja vetëm të përmirësohesha. Kisha besim në vetvete. Pjesa më e fortë e trupit tim ishte mendja ime.

Kur mbërrita në Teplice, i thashë vetes:

“Edin, duhet t’i tejkalosh këta djem në stërvitje, përndryshe do të të largojnë”.

Më kishin blerë për 25 mijë euro.

Rreth dy vjet më vonë, nënshkrova për Wolfsburg.

Kur luajtëm kundër Milanit, ndërrova fanellat me Shevën.

Pastaj Manchester City më nënshkroi për 37 milionë.

Pastaj iu bashkova Romës.

U rrita me luftë.

Papritmas, po jetoja një përrallë.

Asgjë nuk është kurrë e pamundur.

As duke e çuar Bosnjën në Kupën e Botës.

A e mbani mend vitin 2014? Shumica prej jush ndoshta nuk kishit lindur ende. Por kur u kualifikuam për Kupën e Botës për herë të parë, ishte dita më e madhe e jetës sonë.

Më kujtohet që luajtëm ndeshjen vendimtare kualifikuese në një stadium të vjetër në Lituani dhe, kur gjyqtari fishkëlleu për herë të fundit, një grup boshnjakësh filluan të hidheshin mbi mure për të vrapuar në fushë.

Por muret ishin rreth dy metra të larta dhe atyre iu desh të hidheshin mbi beton.

Më kujtohet që u ktheva dhe i pashë të gjithë duke vrapuar drejt nesh, duke menduar:

“Zot i madh, këta djem janë të çmendur”.

Dhe pastaj pashë një djalë që vraponte pak më ngadalë se të tjerët.

Ai po çalonte drejt meje me lot në sy.

Ishte babai im.

Unë thashë:

“Babi, çfarë ka ndodhur?”

Ai tha:

“E lëndova këmbën kur rashë. Por mos u shqetëso. Tani për tani, nuk ndiej dhimbje!”

Ne thjesht u përqafuam dhe qamë.

Fatkeqësisht, fati nuk ishte në anën tonë në Brazil. Nuk do ta mbani mend këtë, por unë shënova një gol kundër Nigerisë që duhej të ishte pranuar, dhe në ato ditë nuk kishte VAR, kështu që u eliminuam nga grupi. Por të paktën vendi ynë i vogël luajti në Maracana.

Të paktën i treguam botës se kush jemi.

Dhe tani jemi kthyer.

E dini çfarë është qesharake?

Mbusha 40 vjeç në mars dhe ende nuk e kam festuar.

Jam mysliman dhe ishte Ramazan, dhe pastaj kishim disa punë për të bërë kundër Uellsit dhe Italisë.

Kështu që mendova:

“Në rregull, do ta bëj KËTË festën time”.

Më kujtohet kur ishim duke humbur 1-0 ndaj Uellsit dhe shikova tabelën e rezultateve.

85:00.

Panik.

Po na mbaronte koha.

Pastaj fituam një goditje nga këndi dhe një djalë i vogël po më markonte.

Unë thashë:

“Oh, shkëlqyeshëm!”

E dërgova topin në rrjetë dhe, ndërsa po festoja, m’u kujtua se kisha qenë në katër seri penalltish gjatë karrierës sime.

I kisha humbur të gjitha.

Falë Zotit, të rinjtë tanë dinë si t’i gjuajnë penalltitë.

Ata nuk i mendojnë shumë gjërat si ne veteranët.

Kur luajtëm kundër Italisë në Zenicë, kisha shumë frikë nga Donnarumma.

Ai është shumë i madh, e kupton?

Sinqerisht, nuk jam i sigurt nëse do të kisha shënuar kundër tij në gjuajtjet e penalltive, por pastaj lëndova shpatullën e djathtë në minutën e fundit të kohës shtesë dhe më duhej të dilja nga loja.

Në fakt, nuk e pashë penalltinë e parë, sepse trajneri ynë ende po ma lidhte krahun në gjoks.

Isha ulur në stol dhe të gjithë trajnerët po ma bllokonin pamjen.

Kur topi u vendos për gjuajtje, dëgjova turmën të ulërinte dhe mendova:

“E di çfarë? Ndoshta është fat. Nuk do të shikoj. Nuk mund të shikoj. Më lejoni të dëgjoj turmën. Më lejoni të dëgjoj njerëzit e mi”.

Pastaj Italia dështoi.

Zhurma ishte shumë e fortë.

Kur ata humbën edhe një tjetër, zhurma ishte e çmendur.

Unë thjesht po lutesha dhe lutesha.

E vetmja gjë që shihja ishin shpinat e trajnerëve tanë.

Pastaj, kur Esmiri u afrua për të gjuajtur penalltinë vendimtare, trajneri ynë u kthye dhe tha:

“As unë nuk mund ta shikoj”.

Ai erdhi tek unë dhe më përqafoi si një ari.

Ne i bashkuam kokat, mbyllëm sytë dhe thjesht dëgjuam...

Dhe pastaj dëgjuam tingullin më të çuditshëm ndonjëherë.

E dëgjuam Esmirin duke goditur topin.

Turma thirri:

“Ahhhhhhh....”

Donnarumma e preku topin.

Turma thirri:

“Ohhhhhh…”

Stadiumi heshti për një moment.

Ishte milisekonda më e gjatë e jetës sime.

Dhe pastaj...

Një shpërthim.

Britma, fishekzjarrë, tym dhe festë.

Njerëz që hidheshin përreth.

I gjithë stoli ynë vrapoi në fushë.

E përqafova trajnerin tim edhe më fort, shikova drejt qiellit dhe pastaj lëshova britmën më të madhe të jetës sime.

“AAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

Kështu për 20 sekonda.

Vendi ynë i vogël po shkonte përsëri në Kupën e Botës.

Të arrish këtu nuk ka qenë kurrë e lehtë.

Ende nuk është e lehtë kur je 40 vjeç, kur shpina të dhemb të nesërmen në mëngjes dhe duhet të kërkosh përsëri qetësues dhimbjesh.

Por sa herë që trupi im dëshiron të dorëzohet, kujtoj të gjitha festat që kam humbur, të gjithë muajt që kam kaluar larg familjes sime, të gjitha pushimet verore që ua kam kushtuar turneve ndërsa miqtë e mi shkonin për të pirë kokteje në plazh.

Mendërisht, është shumë e vështirë.

Kritikat ende dhembin.

Por kur dal në fushë, ende ndihem si një fëmijë, si një nga ju, me flutura në stomak dhe yje në sy.

Dhe çdo herë kthehem te e njëjta gjë.

Ia vlen.

Të gjitha.

Pa momentet e këqija, ato të mirat nuk vijnë kurrë.

Kur e mundëm Italinë, shkova të shihja disa nga djemtë e mi, ata me të cilët kisha luajtur në Serie A.

Pastaj shkova të gjeja familjen time në tribuna.

E putha gruan time.

I përqafova prindërit e mi.

Pa ta, asgjë nga kjo nuk do të kishte ndodhur.

Atë natë, vetëm të qenit në Zenicë ishte e pabesueshme.

Sa më shumë që jam larg Bosnjës, aq më shumë e dua atë.

Kanë kaluar 20 vjet tani.

Nëntë prej tyre në Itali.

Fëmijët e mi kanë lindur në Romë.

Është ende shtëpia ime e dytë.

Por sa herë që vizitoj prindërit e mi në Sarajevë, dhe nëna ime po gatuan, dhe të gjithë janë aty, jam thjesht shumë i lumtur.

Duke veshur këtë fanellë, zemra ime rreh në një mënyrë tjetër.

Po luaj për popullin tim.

Po luaj për djemtë dhe vajzat në rrugët e Sarajevës.

Po luaj për të gjitha kulturat dhe besimet e ndryshme që e bëjnë vendin tonë kaq të bukur, edhe nëse disa njerëz ende përpiqen të na ndajnë.

Ata kurrë nuk do të kenë sukses.

Jo për shkakun tim.

Jo për shkak të të rriturve.

Ne nuk mësojmë kurrë.

Është për shkakun tuaj, fëmijë...

Ju nuk ndryshoni kurrë.

Më bëni një nder të fundit, në rregull?

Pavarësisht nëse jetoni në Sarajevë, në Romë apo në Shën Luis...

Nëse jeni myslimanë apo hebrenj, katolikë apo ortodoksë...

Mos harroni kurrë nga vini.

Ju jeni boshnjakë.

Bota është nën këmbët tuaja.

Ju dua të gjithëve.

Me respekt,

— Edin

Afrika e Jugut ka hyrë në histori në mënyrën më të padëshiruar të mundshme, duke u bërë kombëtarja e parë që merr dy kartonë të kuq në një ndeshje hapëse të Kupës së Botës.

Mesfushori Sphephelo Sithole ishte lojtari i parë që u përjashtua nga loja në minutën e 49-të të ndeshjes ndaj Meksikës, ndërsa situata për “Bafana Bafana” u përkeqësua edhe më shumë kur veterani Themba Zwane u ndëshkua me karton të kuq në minutën e 84-t.

Afrika e Jugut u mposht me rezultat 2-0 nga Meksika në ndeshjen e parë të Botërorit 2026, por përveç humbjes, regjistroi edhe një rekord negativ në historinë e turneut.

“Bafana Bafana” u bë gjithashtu kombëtarja e parë që merr dy kartonë të kuq në një ndeshje të vetme të Kupës së Botës që nga turneu i vitit 2006.

Hera e fundit që ndodhi një gjë e tillë ishte në ndeshjen e famshme mes Portugalisë dhe Holandës në Kupën e Botës 2006, e njohur si një nga përballjet më kaotike në historinë e kompeticionit, ku të dyja kombëtaret mbetën me nga një lojtar më pak pas kartonëve të kuq.

Kështu, Afrika e Jugut do të mbahet mend për një statistikë të padëshiruar, teksa kërkon të rikuperohet në ndeshjet e ardhshme të grupit. /Telegrafi/

VerifiedJoseph

Botërori 2026 ka nisur me spektakël në ndeshjen hapëse, që u dhurua vetëm nga Meksika. Në “Azteca”, organizatorët arritën të triumfonin me rezultatin 2-0, duke e nisur me tre pikë këtë Kupë Bote. Takimi hapës u zhbllokua që në minutën e 9-të nga Quinones, duke sjellë festë në të gjithë popullin meksikan. “Bafana Bafana” nuk […]

The post Botërori nis me gola dhe kartonë të kuq, Meksika bën detyrën appeared first on 24 ore.

Faza e grupeve të Kupës së Botës 2026 pritet të sjellë një nga turnetë më të ngjeshur dhe më spektakolarë në histori, me 72 ndeshje të zhvilluara brenda pak më shumë se dy javësh, nga 11 deri më 27 qershor. Mes një orari të ngarkuar dhe shumë përballjeve çdo ditë, disa ndeshje cilësohen si “të […]

The post Ndeshjet që nuk duhen humbur në fazën e grupeve të Botërorit 2026 appeared first on 24 ore.

Një 33-vjeçar ka humbur jetën të enjten mbrëma si pasojë e lëndimeve të marra pasi ka rënë nga një pemë qershie në fshatin Leshan të Suharekës.

Lajmi është konfirmuar nga zëdhënësi i Policisë së Kosovës për rajonin e Prizrenit, Shaqir Bytyqi, i cili bëri të ditur se viktima fillimisht ishte dërguar për trajtim mjekësor në Spitalin Rajonal të Prizrenit, e më pas në Qendrën Klinike Universitare të Kosovës (QKUK) në Prishtinë, ku është konstatuar vdekja e tij.

Sipas Policisë, ngjarja ka ndodhur rreth orës 20:30.

“Më datën 11.06.2026, rreth orës 20:30, Policia është njoftuar nga Emergjenca e Suharekës se F.B., mashkull rreth 33 vjeç, është marrë me autoambulancë nga shtëpia e tij në fshatin Leshan, Komuna e Suharekës, pas një rënieje nga një pemë qershie nga lartësia rreth 5-6 metra”, ka deklaruar Bytyqi.

Ai shtoi se, pavarësisht përpjekjeve të mjekëve, i lënduari nuk ka arritur t’u mbijetojë plagëve të marra.

“I njëjti fillimisht është dërguar në Spitalin Rajonal të Prizrenit, më pas në QKUK – Prishtinë, ku rreth orës 21:15 është konstatuar vdekja e tij”, tha Bytyqi.

Në vendin e ngjarjes kanë dalë njësitë relevante policore dhe hetuesit kompetentë, të cilët në koordinim me Prokurorin e Shtetit kanë nisur hetimet për zbardhjen e rrethanave të rastit.

Sipas Policisë, rasti është iniciuar si “Hetim i vdekjes”, ndërsa trupi i pajetë është dërguar në Institutin e Mjekësisë Ligjore në Prishtinë për obduksion.

Goli i Raul Jimenez kundër Afrikës së Jugut në ndeshjen hapëse të Kupës së Botës 2026 ishte shumë më tepër sesa thjesht një gol. Ishte kulmi i një historie të jashtëzakonshme mbijetese, sakrifice dhe rikthimi.

Në fitoren 2-0 të Meksikës, sulmuesi 35-vjeçar vulosi suksesin e skuadrës së tij me golin e dytë të mbrëmjes, duke u bërë një nga protagonistët e startit të Kampionatit Botëror.

Por vetëm pak vite më parë, askush nuk ishte i sigurt nëse ai do të luante sërish futboll.

Nga lufta për jetën te rikthimi në fushë

Në nëntor të vitit 2020, gjatë një ndeshjeje të Ligës Premier mes Wolverhamptonit dhe Arsenalit, Jimenez pësoi një nga dëmtimet më të rënda që ka parë futbolli modern.

Një përplasje e fortë me David Luiz i shkaktoi frakturë të kafkës dhe gjakderdhje në tru. Sulmuesi meksikan humbi ndjenjat në fushë dhe u dërgua me urgjencë në spital, ku iu nënshtrua një operacioni jetik.

Mjekët më vonë i treguan se kishte qenë shumë pranë tragjedisë. “Më thanë se ishte një mrekulli që isha ende këtu”, kujtonte ai vite më vonë.

Shumë specialistë dyshonin se karriera e tij kishte marrë fund. Por Jimenez nuk u dorëzua. Pas nëntë muajsh rehabilitim të gjatë dhe të vështirë, ai u rikthye në fushën e lojës, duke sfiduar çdo parashikim.

Shiriti në kokë, simbol i një fitoreje më të madhe

Që nga rikthimi, Jimenez luan me një shirit të posaçëm mbrojtës në kokë, i cili mbron zonën e dëmtuar. Për shumë tifozë ai është bërë pjesë e identitetit të tij, por për sulmuesin është një kujtesë e përditshme e betejës që fitoi jashtë fushës.

Sot, në moshën 35-vjeçare, ai jo vetëm që vazhdon të luajë në nivel të lartë, por po shkruan edhe kapituj të rinj në historinë e futbollit meksikan.

Goli ndaj Afrikës së Jugut ishte i pari i tij në një Kupë Bote dhe një moment që simbolizon më së miri rrugëtimin e tij.

Raul Jimenez fillimisht mbijetoi. Më pas u rikthye. Dhe tani, në skenën më të madhe të futbollit, ai ka vendosur vulën e historisë së tij të jashtëzakonshme. /Telegrafi/

Një aksion shpëtimi me helikopterin “Bell 212” të Ministrisë së Punëve të Brendshme të Malit të Zi në zonën e Bjeshkëve të Nemuna, Prokletijeve është shoqëruar me një incident serioz teknik.

Sipas informacioneve të para, mjeti ajror ka pësuar defekt në të dy motorët gjatë fluturimit, raporton tvteuta.

Pavarësisht situatës jashtëzakonisht të rrezikshme, piloti ka arritur të mbajë kontrollin e helikopterit dhe të realizojë një ulje emergjente të suksesshme në tokë.

Burime të informuara bëjnë të ditur se, falë aftësive profesionale dhe reagimit të shpejtë, piloti ka arritur të kryejë manovrën e autorotacionit dhe ta ulë helikopterin pranë rrugës lokale Guci–Grebajë.

Nga ky veprim janë shpëtuar gjithsej shtatë persona – tre anëtarë të ekuipazhit dhe katër pjesëtarë të Shërbimit Malor të Shpëtimit.

Ky incident, i cili mund të kishte përfunduar me pasoja tragjike, është shndërruar në një shembull të jashtëzakonshëm profesionalizmi dhe guximi të pilotit, si dhe përkushtimit të ekipeve të shpëtimit që çdo ditë rrezikojnë jetën për të shpëtuar të tjerët. /Telegrafi/

Portieri i Spanjës, Unai Simon, mbush sot 29 vjeç dhe vazhdon të jetë zgjedhja e parë e përzgjedhësit Luis de la Fuente sa i përket portës së "Stuhisë së Kuqe".

Edhe pse muajt e fundit janë ngritur diskutime nga jashtë për konkurrencën në portë, brenda kombëtares spanjolle nuk ka pasur asnjëherë dyshime se gardiani i Athletic Bilbaos mbetet numri një.

De la Fuente e bëri të qartë edhe gjatë qëndrimit të ekipit në Puebla të Meksikës, kur u pyet sërish për pozicionin e portierit, pasi të ftuar janë edhe David Raya dhe Joan Garcia, dy portierë statues te klubet gjigante si Arsenal dhe Barcelona.

“Vendimi për portierin është marrë kohë më parë”, deklaroi përzgjedhësi spanjoll, duke iu referuar një zgjedhjeje që daton që nga qershori i vitit 2023.

Besimi i plotë i De la Fuentes

Kur De la Fuente mori drejtimin e Spanjës, Simón ishte i dëmtuar dhe vendin e titullarit e mbante Kepa Arrizabalaga. Megjithatë, pas rikthimit të portierit bask për fazën finale të Ligës së Kombeve në vitin 2023, përzgjedhësi vendosi t'i besojë atij portën e "La Roja".

Që nga ai moment, asgjë nuk ka ndryshuar. Simón është shndërruar në një nga liderët e skuadrës, duke mbajtur rolin e zëvendëskapitenit dhe duke qenë një prej figurave më të rëndësishme në dhomat e zhveshjes.

Paraqitjet e tij kanë qenë vendimtare në sukseset e fundit të Spanjës, veçanërisht në triumfin në Ligën e Kombeve dhe në Kampionatin Evropian, ku ai ishte një nga lojtarët më të spikatur të ekipit.

telegrafi.com

Debati i krijuar nga jashtë

Shfaqja e talentit Joan García dhe transferimi i tij te Barcelona nxiti diskutime në mediat spanjolle për një konkurrencë të mundshme në portë. Forma e jashtëzakonshme e David Raya me Arsenalin, po ashtu shtoi diskutimet.

Megjithatë, sipas raportimeve nga kampi spanjoll, përzgjedhësi De La Funte nuk e ka vënë kurrë në dyshim statusin e Simonit.

Në mars, De la Fuente thirri katër portierë në kombëtare, duke përfshirë Joan Garcían, por kjo nuk ndryshoi hierarkinë e vendosur prej kohësh. Brenda ekipit kombëtar ka qenë gjithmonë e qartë se Unai Simón mbetet zgjedhja e parë.

De la Fuente gjithmonë mburret për cilësinë e portierëve të tij dhe kërkon që David Raya të merret në konsideratë, por zgjidhja e parë nuk ndryshon.

Tani, portieri nga Álava po përgatitet për Kupën e tij të dytë të Botës. Ai do të bëhet vetëm portieri i tretë i Athletic Bilbaos që mbron portën e Spanjës në më shumë se një Kampionat Botëror, duke iu bashkuar emrave legjendarë si Andoni Zubizarreta dhe Iker Casillas.

Me 60 paraqitje të afërta për kombëtaren që nga debutimi i tij në vitin 2020, Simón vazhdon të jetë një nga shtyllat kryesore të Spanjës dhe, sipas stafit teknik, nuk ka pasur kurrë një debat real për vendin e tij në formacion. /Telegrafi/

Deputeti i AAK-së dhe një nga ish-komandantët e UÇK-së, Ramush Haradinaj, ka bërë të ditur se ka ndërruar jetë Sahit Jashari, të cilin e ka cilësuar si një nga nismëtarët e luftës çlirimtare dhe bashkëluftëtar të komandantit legjendar Adem Jashari dhe Hamza Jasharit.

Përmes një reagimi, Haradinaj tha se lajmi për vdekjen e Sahit Jasharit është i rëndë për bashkëluftëtarët, familjarët dhe të gjithë ata që patën rastin të bashkëveprojnë me të, që nga përpjekjet për liri e deri në procesin e shtetndërtimit.

“Sahit Jashari ishte ndër nismëtarët e luftës çlirimtare, bashkëluftëtar i komandantit legjendar Adem Jashari dhe Hamzës. Ndarja e tij nga jeta është lajm i rëndë për ne bashkëluftëtarët, për familjarët dhe për të gjithë ata që patën rastin të bashkëveprojnë me të, që nga përpjekjet tona për liri e deri në shtetndërtim”, ka shkruar Haradinaj.

Ai u ka shprehur ngushëllime familjes Jashari, bashkëluftëtarëve dhe miqve të të ndjerit.

“I përhershëm qoftë kujtimi për Sahit Jasharin! I qoftë i lehtë dheu i Kosovës!”, ka shkruar tutje Haradinaj.

Me fillimin e Kampionatit Botëror 2026, edhe TV Dukagjini sjell për shikuesit emisionin special “Dueli Botëror”, i cili do të transmetohet çdo mbrëmje gjatë gjithë turneut më të madh të futbollit.

Nën moderimin e Ndrec Gjonajt dhe Kadrie Canollit, emisioni do të ofrojë analiza, diskutime, komente dhe gjithçka që ndodh në Botërorin 2026, me fokus te ndeshjet, yjet e turneut dhe momentet më interesante të ditës.

Si zakonisht, pjesë e panelit do të jenë dy nga analistët më të njohur të futbollit në vend, Faruk Statovci dhe Liridon Leci, të cilët do të analizojnë në detaje zhvillimet e Kampionatit Botëror dhe performancat e kombëtareve pjesëmarrëse.

Megjithatë, organizatorët kanë rezervuar edhe një surprizë për publikun. Mysafiri i tretë i përhershëm i panelit ende nuk është zbuluar, ndërsa nga TV Dukagjini bëjnë të ditur se emri i tij do të prezantohet në ditët në vijim.

“Dueli Botëror” premton të jetë adresa kryesore për të gjithë adhuruesit e futbollit gjatë Kupës së Botës 2026, duke sjellë analiza profesionale, debate interesante dhe të ftuar specialë çdo mbrëmje. /Telegrafi/

- YouTube www.youtube.com

Afrika e Jugut hyri në historinë e Kupës së Botës, por në mënyrën më të padëshiruar të mundshme, duke u bërë kombëtarja e parë që merr dy kartonë të kuq në një ndeshje hapëse të turneut.

Mesfushori Sphephelo Sithole ishte lojtari i parë që u përjashtua, pasi gjyqtari i tregoi kartonin e kuq në minutën e 49-të të përballjes ndaj Meksikës.

Problemet disiplinore të skuadrës afrikane u thelluan edhe më shumë në pjesën e dytë, kur veterani Themba Zëane u ndëshkua gjithashtu me karton të kuq në minutën e 84-të.

Me këto dy përjashtime, “Bafana Bafana” u bë kombëtarja e parë që merr dy kartonë të kuq në një ndeshje të Kupës së Botës që nga turneu i vitit 2006.

Rasti i fundit i ngjashëm datonte 20 vjet më parë, kur Portugalia dhe Holanda mbyllën ndeshjen e tyre famëkeqe të fazës së 1/8 së finales me nga dy lojtarë të përjashtuar secila, në një nga sfidat më kaotike në historinë e Botërorëve.

Përndryshe, takimin e radhës Afrika e Jugut do ta zhvillojë ndaj Republikës Çeke./Telegrafi/

Nisja e Kampionatit Botëror 2026 ka sjellë jo vetëm emocione futbolli, por edhe komente ironike në rrjetet sociale dhe mediat ndërkombëtare.

Tabloidi britanik “The Sun” ka publikuar një postim që është bërë viral, duke tallur mungesën e Italisë në Botërorin e këtij viti.

Në publikim shfaqen një fotografi e superyllit kolumbian të muzikës, Shakira, dhe një tjetër e sulmuesit të ri italian, Pio Esposito.

“The Sun” ka shoqëruar fotot me një koment ironik që ka tërhequr vëmendje të madhe online.

“Shakira ka marrë pjesë në më shumë Kampionate Botërore se Italia gjatë 20 viteve të fundit”, shkruhej në postim, i cili shoqërohej edhe me dy emoji që qeshin.

Komenti lidhet me faktin se këngëtarja kolumbiane ka qenë pjesë e disa edicioneve të Kupës së Botës, qoftë përmes himneve zyrtare apo performancave në ceremonitë hapëse, ndërsa Italia ka munguar në disa turne të mëdhenj vitet e fundit.

Postimi ka ngjallur reagime të shumta në rrjetet sociale, me shumë tifozë që e konsideruan një thumbim të fortë ndaj katër herë kampionëve të botës, të cilët nuk arritën të sigurojnë pjesëmarrjen në Botërorin 2026.

Italia vazhdon të mbetet një nga kombëtaret më të suksesshme në historinë e futbollit, por mungesa e saj në turnetë e fundit ka qenë shpesh objekt diskutimesh dhe talljesh në mediat sportive ndërkombëtare. /Telegrafi/

Kryetari i Skenderajt, Sami Lushtaku, ka reaguar pas vdekjes së ish-komandantit të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, Sahit Jashari, duke e cilësuar atë si një nga figurat më të rëndësishme të luftës për liri dhe një prej themeluesve të UÇK-së.

Përmes një postimi në Facebook, Lushtaku, ish-komandant i Zonës Operative të Drenicës, tha se Sahit Jashari ishte ndër luftëtarët e orëve të para të rezistencës së armatosur dhe bashkëluftëtar i afërt i Komandantit Legjendar Adem Jashari.

“Sonte, para pak çastësh, u nda nga jeta një prej burrave më të mëdhenj të kësaj toke, një prej themeluesve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës, luftëtari i orëve të para dhe bashkëluftëtari besnik i Komandantit Legjendar Adem Jashari dhe i gjithë ne të tjerëve, Sahit Jashari”, ka shkruar Lushtaku.

Ai vlerësoi kontributin e Jasharit në luftën çlirimtare, duke theksuar se ai ia kushtoi tërë jetën atdheut dhe idealit të lirisë së Kosovës.

Sipas Lushtakut, Sahit Jashari ishte ndër ata që nuk u dorëzuan asnjëherë përballë regjimit serb, pavarësisht përndjekjeve dhe dënimeve që kishte përjetuar gjatë kohës së regjimit të Slobodan Millosheviçit.

“Nuk njohu frikë dhe nuk kërkoi asgjë për vete. Ai jetoi për Kosovën dhe për lirinë e saj. I përndjekur e i dënuar nga regjimi i Millosheviçit, ai qëndroi i palëkundur në rrugën e lirisë”, ka theksuar ai.

Vdes ish-komandanti i UÇK-së, Sahit Jashari nga Prekazi

Lushtaku kujtoi gjithashtu sakrificën e familjes Jashari gjatë Epopesë së UÇK-së më 5, 6 dhe 7 mars 1998, duke nënvizuar se Sahit Jashari humbi 13 anëtarë të ngushtë të familjes në luftën për çlirimin e Kosovës.

Në fund të reagimit të tij, kryetari i Skenderajt tha se emri i Sahit Jasharit do të mbetet përgjithmonë pjesë e historisë së Kosovës.

“Drenica humbi një bir të madh, Kosova një luftëtar të shquar, ndërsa ne humbëm një shok e një bashkëluftëtar që me jetën dhe veprën e tij na mësoi çfarë do të thotë sakrifica dhe dashuria për atdheun”, ka shkruar Lushtaku.

Sahit Jashari ndërroi jetë të enjten, duke lënë pas një trashëgimi të rëndësishme në historinë e rezistencës dhe luftës çlirimtare të Kosovës.

Një person është plagosur me armë zjarri në një lokal në Lipjan.

Ngjarja ka ndodhur sonte, më 11.06.2026, rreth orës 22:00.

Lajmin e ka konfirmuar zëdhënësja e Policisë së Kosovës, Flora Ahmeti.

Ahmeti tha se i plagosuri është dërguar për trajtim mjekësor ndërsa Policia e Kosovës ka nisur hetimet lidhur me rrethanat e ngjarjes.

Dy persona kanë humbur jetën dhe disa të tjerë janë lënduar në një zjarr që shpërtheu në një ndërtesë banimi në zonën turistike Magaluf, në ishullin spanjoll Mallorca.

Sipas autoriteteve lokale, zjarri ka nisur rreth orës 05:00 në katin e tretë të ndërtesës. Banorët fillimisht janë përpjekur ta shuajnë vetë flakën, por pa sukses, pasi zjarri është përhapur me shpejtësi në pjesët e tjera të objektit, sidomos në katet e sipërme.

Shërbimet zjarrfikëse kanë arritur në vendngjarje dhe kanë vënë nën kontroll flakët rreth dy orë më vonë.

Megjithatë, për dy persona ndihma ka ardhur shumë vonë. Një nga viktimat është një shtetas argjentinas 58-vjeçar, ndërsa identiteti i viktimës së dytë, një grua, ende nuk është konfirmuar. Të dy trupat janë gjetur në apartamente të ndryshme.

Katër persona të tjerë janë dërguar për trajtim në spital për shkak të lëndimeve dhe problemeve nga tymi, ndërsa rreth 20 banorë janë evakuuar nga ndërtesa dhe janë strehuar përkohësisht në hotele pranë zonës.

Autoritetet kanë rrethuar katin ku ka shpërthyer zjarri, si dhe katet përreth, në kuadër të hetimeve për zbardhjen e shkaqeve të incidentit, të cilat ende nuk dihen.

Magaluf, një nga destinacionet më të njohura turistike në Mallorca, i frekuentuar sidomos nga turistë britanikë dhe gjermanë, është goditur rëndë nga kjo ngjarje tragjike. Në shenjë zie, autoritetet lokale kanë shpallur dy ditë zije. /Telegrafi/

Ka ndërruar jetë Sahit Jashari, njëri ndër themeluesit dhe ushtarët e parë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës (UÇK), nga Prekazi i Skenderajt.

Lajmi për vdekjen e tij është bërë i ditur nga drejtori komunal i Skenderajt, Arbër Geci, i cili përmes një reagimi publik ka shprehur dhimbjen për humbjen e njërit prej figurave të njohura të luftës çlirimtare.

Geci e ka cilësuar Jasharin si një nga bijtë më të devotshëm të Kosovës, duke theksuar se ai u rreshtua në shërbim të lirisë së vendit që në ditët më të vështira.

“Sot Drenica, Kosova dhe historia e luftës sonë çlirimtare humbën një nga bijtë më të devotshëm të saj. Me dhimbje të thellë morëm lajmin për ndarjen nga jeta të Sahit Jasharit, njërit ndër themeluesit dhe ushtarët e parë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës”, ka shkruar Geci.

Ai ka vlerësuar jetën dhe veprën e të ndjerit, duke theksuar se Sahit Jashari ishte simbol i sakrificës, guximit dhe përkushtimit ndaj çështjes kombëtare.

“Jeta e tij ishte shembull i sakrificës, guximit dhe përkushtimit ndaj kombit. Ai nuk jetoi për veten, por për idealin e madh të lirisë, duke lënë pas një trashëgimi krenarie që do të jetojë përherë në kujtesën e popullit tonë”, ka deklaruar Geci.

US President Donald Trump has held a telephone conversation with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu regarding a memorandum of understanding that is being formed with Iran and which is seen as the basis for starting negotiations between the parties.

According to official statements, although Israel is not a party to this preliminary agreement, Netanyahu has expressed appreciation for the American leader's commitment that the final agreement include significant restrictive measures against Iran.

These measures include removing enriched nuclear material, dismantling uranium enrichment infrastructure, imposing restrictions on missile production, and stopping Iran's support for its proxy organizations in the region, writes Skynews .

Sa jemi afër paqes mes SHBA-së dhe Iranit - GJITHÇKA, MINUTË PAS MINUTE

We emphasize that tonight Trump declared that the parties have reached an agreement and that the same is supported by the Supreme Leader, Mojtaba Khamenei.

US Vice President JD Vance is expected to represent the US, while the agreement, according to Trump, will be signed in one of the European countries.

This development comes at a time of high tensions in the Middle East, where the issue of the Iranian nuclear program and its regional role continue to remain at the center of international diplomacy. /Telegraph/

Meksika ka bërë një start ideal në Kupën e Botës 2026, duke mposhtur Afrikën e Jugut me rezultat 2-0 në ndeshjen hapëse të Grupit A.

Përballja e zhvilluar para një atmosfere elektrizuese u dominua në pjesën më të madhe nga skuadra e drejtuar nga Javier Aguirre, e cila tregoi më shumë cilësi në fazën sulmuese dhe shfrytëzoi në maksimum momentet vendimtare të takimit.

Meksikanët kaluan në epërsi shumë herët, duke realizuar golin e parë që në minutën e nëntë të ndeshjes përmes Julian Quinones që realizoi për 1-0.

Goli i hershëm i dha qetësi vendasve, të cilët kontrolluan ritmin e lojës gjatë pjesës së parë.

Pak para pushimit, Quinones ishte pranë golit të dytë për Meksikën, por goditja e tij e bukur nga brenda zonës u ndal nga shtylla e djathtë.

Momenti që ndryshoi plotësisht rrjedhën e takimit erdhi në minutën e 49-të, kur Yaya Sithole u ndëshkua me karton të kuq pas një ndërhyrjeje të ashpër. Afrika e Jugut mbeti me dhjetë lojtarë dhe misioni i saj u bë shumë më i vështirë.

Me epërsinë numerike në fushë, Meksika rriti presionin dhe gjeti golin e sigurisë në minutën e 67-të.

Roberto Alvarado dhuroi një asistim të shkëlqyer me një harkim të saktë në zonë, ndërsa Raul Jimenez realizoi me kokë për rezultatin 2-0.

Deri në fund të ndeshjes nuk pati ndryshim rezultati, me Meksikën që administroi me qetësi epërsinë dhe siguroi tre pikët e para në këtë Kupë Bote./Telegrafi/

Nga Skënder Minxhozi/

Si nga hiçi në rrugët e Tiranës është derdhur një masë e madhe njerëzish që protestojnë kundër sistemit politik në fuqi, duke kërkuar dorëheqjen e Edi Ramës dhe Sali Berishës. Madje i duan që të dy në burg, paçka se njëri prej tyre ka dhe gëzim të madh këto orë. I kanë hequr non gratën, siç deklaron vetë.

Protesta e përditshme qytetare kundër projektit Sazan-Zvërnec ka krijuar një dinamikë të papritur politike në Tiranën e lodhur nga hija e rëndë e dy siglave PS e PD. Shumëkush ka përshëndetur energjinë që ka prodhuar kjo lëvizje qytetare deri tani, jo pak të tjerë qëndrojnë në pritje për të kuptuar sesi një masë e tillë të rinjsh, familjesh me fëmijë e të tjerë që deri dje llogariteshin tek populli gri, tani kanë mbushur rrugët përditë me pjesëmarrje dhe stoicizëm deri në orët e vona.

Mendjet mosbesuese pyesin fjala vjen se ku ishin këta të rinj deri dje kur shembej Teatri, kur Tirana mbushej me ndërtime, kur bregdeti kthehej në një shesh gjigand ndërtimi apo kur zyrtarë të të gjitha niveleve përfundonin në qeli me akuza të bujshme korrupsioni. Nga roli i shërbimeve të huaja e deri tek teoria e pikës së ujit që derdh gotën, të gjitha këto supozime janë subjekt diskutimesh e debatesh në të gjitha poret e shoqërisë së sotme shqiptare.

Rreth faktorëve që kanë prodhuar këtë vërshim ditor protestuesish që s’e kanë për zakon as pjesëmarrjen në procesin politik dhe as vetë protestën, do të debatohet shumë edhe në vijim. Kjo është tashmë kryengjarja politike e Shqipërisë që ka pasionuar mediat ndërkombëtare dhe një numër personalitetesh nga e gjithë bota.

Protesta tashmë ka depozituar fitoret e para publike. Akti i parë, ai i koagulimit të një mase të konsiderueshme qytetarësh, në antitezë me mitingjet politike me xhepat plot molotov, është arritur. Edhe hapi i dytë, po aq i vështirë, ai i rezistencës shumëditore, është gjithashtu një sfidë që mund të quhet e fituar deri më sot. Po bëhen dy javë që në bulevard pas orës 6 të mbrëmjes nuk ka më lëvizje makinash apo kombësorësh, por protestë me pankarta, oratorë dhe thirrje për rrëzimin e qeverisë.

Tani pyetja një milion dollarëshe është se çfarë do të bëjë protesta “kur të rritet”? Eshtë pyetja klasike që bëhet në çdo vend i cili çeshtjen e pushtetit e zgjidh përmes zgjedhjeve e jo përmes revolucionit, siç brohorasin çdo natë protestuesit. Që të bësh realitet atë që kërkon duhet të marrësh pjesë në një garë elektorale. Por mesa duket vetë protesta e ka të paqartë si fillim çfarë kërkon, e më pas se cilët do të jenë ata që do të marrin përsipër të avancojnë në sistemin politik atë që protesta kërkon.

Flamengot, pelikanët kaçurrelë e kafshë të tjera egzotike janë një kauzë fisnike për një lëvizje ambjentaliste. Nuk mjaftojnë ndërkaq për të ndërtuar një projekt të mirëfilltë politik. Pasi një i tillë është ajo çfarë i shkon kësaj lëvizjeje dyjavore masive që kërkon të burgosë dy politikanët më të rëndësishëm të vendit. Kalibrimi i një liste kërkesash, dalja me një skaletë programi politik dhe me piketa konkrete për daljen e Shqipërisë nga ky moment delikat, janë hapi më logjik që duhet të pasojë dy javë demonstrime ku s’kanë munguar fjalime banale, sharje dhe deklarime rastësore që i ngjajnë një përroi logjik më shumë sesa një grumbullimi njerëzish me ide të qarta konkrete. Protesta ka folur me perceptime dhe me veprim më shumë sesa me fjalë dhe me gojë.

Distilimi i pasionit dhe energjisë që ka prodhuar, në një dokument programor është një sfidë që çdo lëvizje që shfaq ambicje të mëdha duhet ta përballë. Ndryshe fiton kaosi, improvizimi dhe emocionet e çastit.

Në anën tjetër protestës i takon tashmë të ketë panelin e saj të fytyrave, nëse kërkon të jetë sfiduese dhe eventualisht e suksesshme në vitrinën e punëve të mëdha të vendit. Në muajt e parë të vitit Adriatik Lapaj ndenji me javë në sheshin para zyrës së Edi Ramës me një grusht njerëz, aq sa u detyrua të largohet në heshtje duke arkivuar një humbje djegëse për ambicjen e tij për t’u përballur me qeverinë. Sot problemi i pjesëmarrjes është i zgjidhur por protesta nuk ka ende një fytyrë. As edhe një emër që të simbolizojë atë që është dhe që dëshëron të jetë së afërmi.

Nuk është e vështirë të kuptohet se kjo gjendje pezullie po maskon problemin delikat dhe konfliktual të lidershipit që do të marrë në dorë frenat e lojës brenda kësaj lëvizjeje. Është gjithashtu e kuptueshme se kjo pikë e dobët dhe ende e papërcaktuar është në fakt edhe një aspekt force i protestës. Sepse në bulevard po dalin aktualisht të gjithë, Berisha, Lapaj, Shehaj, Qori dhe ndoshta edhe Albin Kurti me të vetët. Dalin të gjithë për sa kohë që asnjeri nuk është lideri i protestës. Ndjehen mirë në këtë masë të madhe që s’ka komandantë e gjeneralë. Kësisoj kemi një protestë të madhe sepse kemi një protestë ku s’ka ndodhur ndarja e punëve, e përgjegjësive dhe e posteve që do të provokonte sherre, ndasi dhe rivalitete.

A do të jetë kështu edhe kur të përpiqen të gjejnë një formulë përfaqësimi mes tyre? Dyshimet janë të forta duke parë per shembull raportet e PD e Berishës me partitë e reja si dhe rivalitetet e inatet mes vetë forcave të reja politike, pa folur për të panjohurit që janë afruar këto orë me podiumin e protestës dhe që nuk dihet se çfarë roli kanë dhe çfarë idesh e qëndrimesh mbrojnë.

Për këto arsye shumëkush pyet pa marrë përgjigje shterruese këto ditë se cilët janë organizatorët e protestës dhe çfarë kërkojnë ata. Sidomos tani që Zvërneci u harrua dhe protestuesit e spostuan pikën e gravitetit të lëvizjes së tyre në fushën politike. Një fushë e cila siç e dimë luan sipas rregullash të qarta: me konkurim programesh, idesh dhe liderësh. Për flamengot gjendet lehtë ilaçi, për Shqipërinë duhet një ndërhyrje pak më masive dhe kapilare. Protesta mund të vijojë të shijojë masivitetin dhe simpatinë që ka ngjallur në një pjesë të opinionit të brendshëm e të jashtëm, pasi ka arritur të kanalizojë në një korsi të vetme si dashurinë për natyrën dhe ligatinat, edhe inatin e urrejtjen globale për familjen Trump. Çeshtja është se kjo fazë erdhi dhe po kalon me shpejtësi. Të parakalosh çdo natë rrugëve të Tiranës është njëra anë. Të fitosh përballë qeverisë është një gjë krejt tjetër. E ka provuar prej 13 vjetësh opozita me çadra e molotovë dhe s’ka arritur gjë. Rreziku që edhe kjo protestë “no face, no name, no number” të bëjë të njëjtin gabim është përditë e më i madh. Nëse nuk do të hyjë në ujë e të notojë, protesta nuk ka për të arritur asgjë me varavingo bulevardi.