Numri i personave të vrarë nga sulmet izraelite në jug të Libanit është rritur në 16, njoftoi mbrojtja civile libaneze.

Sulmet ajrore dhe bombardimet u raportuan gjatë natës dhe në orët e mëngjesit në zonën e Nabatiehut, ku ekipet e emergjencës kanë vijuar operacionet e kërkim-shpëtimit.

Në një deklaratë, mbrojtja civile e Libanit bëri të ditur se që nga orët e para të mëngjesit, ekipet nga disa qendra të saj në rajonin e Nabatiehut kanë kryer operacione për evakuimin, transportin dhe trajtimin urgjent të të prekurve nga sulmet.

Sipas autoriteteve, 47 persona janë nxjerrë në siguri, ndërsa 16 kanë humbur jetën dhe 12 të tjerë janë plagosur.

Sulmet vijnë në një kohë kur armëpushimi mes Izraelit dhe Hezbollahut, i mbështetur nga Irani, ishte parashikuar të ishte në fuqi, duke rritur shqetësimet për përshkallëzimin e mëtejshëm të konfliktit në kufirin Izrael–Liban.

Izraeli godet sërish jugun e Libanit, vriten pesë persona

Të paktën pesë persona kanë humbur jetën si pasojë e sulmeve ajrore dhe sulmeve me dronë të kryera nga Izraeli në jug të Libanit, raportojnë mediat shtetërore libaneze.

Sulmet ndodhën pavarësisht armëpushimit mes Izraelit dhe Hezbollahut, grupit militant të mbështetur nga Irani, i cili ishte parashikuar të hynte në fuqi një ditë më parë, shkruan skynews.

Sipas agjencisë shtetërore libaneze të lajmeve NNA, aeroplanët luftarakë dhe dronët izraelitë kryen disa sulme në zonën e Nabatiehut gjatë natës dhe orëve të mëngjesit, duke shkaktuar dëme të mëdha në ndërtesa banimi dhe shtëpi private.

Gjithashtu, para agimit, artileria izraelite bombardoi qytetin e Nabatiehut dhe zonat përreth tij.

Tensionet në kufirin Izrael–Liban kanë mbetur të larta edhe pas njoftimit për armëpushim, ndërsa palët vazhdojnë të akuzojnë njëra-tjetrën për shkelje të marrëveshjes.

Ndryshe, ushtria izraelite ka hedhur poshtë thirrjet e amerikanëve dhe iranianëve për ndaljen e sulmeve në Liban.

Gruaja e kryeministrit spanjoll Pedro Sanchez, Begona Gomez, është paditur për korrupsion dhe abuzim përmes ndikimit të paligjshëm.

Në një urdhër të lëshuar sot, gjykatësi Juan Carlos Peinado urdhëroi revokimin e pasaportës së Gomez.

Prandaj, Zonjës së Parë do t’i ndalohet të largohet nga vendi dhe do të duhet të paraqitet në gjykatë çdo dy javë. Njoftimi erdhi pas seancës paraprake të së hënës së kaluar, në të cilën paditësit kishin kërkuar masa paraprake, duke përmendur rrezikun e arratisjes së saj.

Gomez përballet me gjithsej katër akuza: ‘përveç ushtrimit të ndikimit dhe korrupsionit në sektorin privat, ajo akuzohet gjithashtu për përvetësim dhe përvetësim të fondeve publike.’

Bashkëpunëtorja e Gomez, Cristina Alvarez, do të gjykohet gjithashtu për të njëjtat krime. I pandehuri i tretë, biznesmeni Juan Carlos Barrabes, do të përballet me akuza për ushtrim të ndikimit dhe korrupsion në sektorin privat.

Prej 20 ditësh qytetarët kanë protestuar kundër qeverisë dhe klasës politike në tërësi, përfshirë edhe opozitën.

Në tubimet qytetarët një nga shprehjet më të përdorura është “Rama në burg, Berisha në burg”, duke shprehur kështu pakënaqësinë e tyre kundër klasës politike që ka drejtuar vendin  për më 36 vite.

Por, për Beishën kjo shprehje nuk është “autentike” e qytetarëve, por se është vet kryetari i Grupit Parlamentar i PS, Taulant Balla që ka nxitur qytetarët për të bërë këto thirrje.

“Unë dhashë një shpjegim, kjo është thjesht një thirrje e atyre që nuk u bënë dot opozitë për shkak të lidhjeve me qeverinë dhe bëjnë opozitën e opozitës. Për të mos thënë tjetrën, që dy ditë më parë, Taulant Balla Yaris deklaroi se ai është promotori i kësaj thirrje. Unë, natyrisht nuk impresionohem nga një thirrje e tillë, as nga përpjekja për të mbrojtur Edi Ramën duke përdorur emrin e Sali Berishës. Këto janë gjëra krejtësisht të parëndësishme në raport me gjigantin, me uraganin rinor qytetar. Dhe qëndrimi im ka qenë ndaj të gjithë demokratëve, që kurrë degëzat, gjethet nuk duhet të na pengojnë të shohim trungun madhështor të kësaj proteste.”

Në çdo dalje publike, kryetari i PD, Sali Berisha flet për protestën e qytetarëve duke mbështur thirrje e tyre kundër qeverisë “Rama”.

Berisha thotë se kjo protestë është vetëm kundër qeverisë dhe se objektivi kryesor i saj është largimi i kryeministrit Edi Rama.

Sipas Berishës “dita e fundit të këtij regjimi të urryer po afron, teksa diaspora po vërshon drejt Shqipërisë”

“Java ishte java e protestave më të mëdha rinore qytetare që Shqipëria ka njohur, dhe që shënoi dhe protestën e vetme në histori 20 ditë pa ndërprerë.

Sot, kjo protestë merr përmasat më të jashtëzakonshme që nga fillimi i saj, pasi demokratet e demokratët, mbështetësit e PD po vërshojnë nga të katër anët e Shqipërisë.

Qytetaret dhe qytetarët pa parti po vërshojnë nga të katër anët e Shqipërisë.

Dhe përveç kësaj, diaspora shqiptare ka mësyrë vendin e vet dhe rrugët, aeroportet, tragetet sjellin dhjetëra mijëra shqiptarë këtë natë në protestën më kulmore rinore qytetare të kombit shqiptar në Tiranë për dorëheqjen e narkodiktatorit, e kreut të Meduzës të regjimit të bazuar në drogën, vjedhjen dhe farsën zgjedhore të shqiptarëve.

Ndërkohë, jehona e protestës është botërore.

Parlamenti Evropian në raportin e AFET, duke ndjekur me interes të madh zhvillimet në Shqipëri, shtoi një amendament të veçantë për Zvërnecin, ku i kërkon qeverisë shqiptare shpalljen e moratoriumit për çdo vendim të mëtejshëm në zonën e mbrojtur si peizazh natyror të Zvërnecit.

Pra, zhvillimet janë historike.

Ndërkohë Edi Rama vazhdon betejën e tij donkishoteske duke shpallur armiq të popullit një grup blogeresh dhe blogerësh, të cilët sipas tij pasi rreshtoi agjenturat iraniane, greke dhe ruse, tani ka shpallur si armiq të rrezikshëm të Shqipërisë blogeret, blogerët, internetin, mediat sociale dhe me radhë.

Në vend se të dëgjojë zërin e tyre, të plotësojë pesë kërkesat menjëherë të protestës mbarëpopullore jopartiake rinore qytetare, ai vazhdon të përçmojë, vazhdon të fyejë, vazhdon të injorojë këtë zhvillim historik, i cili nuk mund të dështojë në asnjë mënyrë dhe po afron ditën e fundit të këtij regjimi të urryer për mbarë shqiptarët, për kombin shqiptar.”-tha Berisha.

Detaje të reja dalin në lidhje me arrestimin e disa biznesmenëve, mes tyre Artur Shehu, të cilët dyshohet kishin ndërthurur mes tyre tregtinë e drogës dhe pastrimin e parave në vendin tonë.

Autoritetet e drejtësisë spanjolle kanë paraqitur të dhëna në kuadër të një hetimi penal që lidhet me trafikimin ndërkombëtar të kokainës nga Amerika e Jugut drejt Evropës.

Sipas dokumenteve të përfshira në një letërporosi ndërkombëtare, disa persona janë identifikuar si pjesëmarrës në takime të zhvilluara në vende të ndryshme evropiane dhe jashtë saj, të cilat sipas hetuesve lidhen me planifikimin dhe koordinimin e operacioneve të trafikut të drogës.

Përmenden emrat e Artur Shehut, Adrian Ramës, Elton Memetit dhe Erjon Ramës, të cilët sipas autoriteteve spanjolle kanë marrë pjesë në takime të ndryshme në Spanjë, Monako, Gjermani, Belgjikë, Aruba dhe vende të tjera. Hetuesit pretendojnë se në këto takime janë diskutuar dhe planifikuar operacione që lidhen me blerjen, transportimin dhe futjen e sasive të mëdha të kokainës në tregun evropian.

Sipas materialit hetimor, në takime të ndryshme janë përfshirë edhe persona të tjerë. Dokumentet përmbajnë gjithashtu fotografi dhe referenca për takime të zhvilluara në Monako, Antwerp të Belgjikës dhe në Majorka të Spanjës.

Në dokument përmendet gjithashtu komunikimi ndërmjet personave nën hetim dhe organizimi i takimeve në vende të ndryshme, të cilat sipas hetuesve kanë pasur rol në koordinimin e aktivitetit kriminal të dyshuar.

PJESË NGA HETIMI – “Nga autoritetet e Spanjës janë paraqitur të dhëna në lidhje me personat nën hetim Artur Shehu, Adrian Rama, Erjon Rama, Elton Memeti për shkallën e pjesëmarrjes së tyre në takimet e ndryshme të konstatuara gjatë hetimit, me theks të veçantë te takimet e zhvilluara në lidhje me trafikim të kokainës nga Surinami në Evropë. Ai merr pjesë në disa takime në Belgjikë me shtetasin Alfredo Hamzai dhe djalin e tij, Arten Hamzai. Edhe në këto takime është i shoqëruar nga personi nën hetim Elton Memeti.

Personi nën hetim Artur Shehu, është hetuar në kuadër të procedimit penal nr. 1069/2018 si pjesëmarrës në takime të ndryshme të zhvilluara në vende të ndryshme në Evropë dhe Amerikë, me qëllim blerjen, transportimin dhe futjen e sasive të mëdha të drogës në Evropë. Ashtu si Adrian Rama, Artur Shehu merr pjesë në takime në Spanjë, Monako, Gjermani, Aruba, ndër të tjera, në të cilat është planifikuar blerja, transportimi dhe futja e sasive të mëdha të drogës në Evropë. Në këto takime, ndër të tjera dhe në shkallë të ndryshme pjesëmarrjeje, marrin pjesë shtetasi Adrian Rama, Elton Memeti, Erjon Rama, Leonard Bishaj, Bujar Shehaj, Alfredo Hamzai, Pullumb Petriti.

Elton Memeti, është hetuar në kuadër të procedimit penal nr. 1069/2018 si pjesëmarrës në takime të ndryshme të zhvilluara në vende të ndryshme në Evropë dhe Amerikë, me qëllim blerjen, transportimin dhe futjen e sasive të mëdha të drogës në Evropë. Personi i lidhur direkt me Artur Shehun dhe Adrian Ramën, të cilët realizojnë të shoqëruar në takimet e tyre. Ashtu si Adrian Rama, Elton Memeti merr pjesë në takime në Spanjë, Monako, Gjermani, Aruba, ndër të tjera, në të cilat është planifikuar blerja, transportimi dhe futja e sasive të mëdha të drogës në Evropë…

Sipas të dhënave të letërporosisë së autoriteteve të drejtësisë spanjolle përfitohen këto të dhëna për secilin prej personave nën hetim: Personi nën hetim Adrian Rama është hetuar në kuadër të procedimit penal me nr. 1069/2018 si person që nëpërmjet ndërmjetësimit të Arben Ismailajt, ka komunikuar me Alfredo Hamzain alias Genc Bedini alias Genci Tanasi, me qëllim saktësimin e detajeve të një operacioni të trafikimit të narkotikëve. Ai ka marrë pjesë në takime në Majorka me shtetasin Bashkim Osmani (shtetas i Kosovës), Toni Lipaj, Artur Shehu, Arben Ismailaj e të tjerë. Personi nën hetim Adrian Rama është i shoqëruar nga personi nën hetim Elton Memeti, ai ka marrë pjesë në takimin e zhvilluar në Monako me Artur Shehun, Arben Ismailajn dhe Alfredo Hamzain”./ad

Shqipëria u zgjodh anëtare e Komitetit Ndërqeveritar për Trashëgiminë Kulturore Jomateriale të UNESCO-s për periudhën 2026-2030.

Ulësja në këtë tryezë e vendos vendin tonë në një rol aktiv për mbrojtjen dhe promovimin e parimeve të Konventës 2003 të organizatës së Kombeve të Bashkuara.

Ky mandat katër vjeçar sipas zëvendës/ministres së Kulturës, Lira Pipa, ndikon drejtpërdrejt në rritjen e profilit ndërkombëtar të Shqipërisë në bashkëpunimin me shtetet e tjera si dhe në vendimmarrje për të gjitha dosjet që nominohen.

Lira Pipa: Kjo do të thotë më shumë prezencë e Shqipërisë në këtë tryezë për vendimmarrje të ndryshme të lidhura me këto dosje, ofrimin e asistencave të ndryshme, vendimmarrje që lidhen me politika për trashëgiminë jomateriale. Shteti ynë nuk është thjesht një vëzhgues, por vendimmarrës në këtë tryezë’, tha zëvendës/ministrja.

Ky vendim vjen me sfida për vendin tonë, me përgjegjësinë për t’u përfaqësuar nga ekspertë të fushës, të kualifikuar për vlerësimin e dosjeve të ndryshme nga gjithë bota.

‘Ne do të punojmë, do të rrisim kapacitetet me UNESCO-n për procedurat që do të duhet të ndjekim, angazhimin me universitetet, me ekspertë për ta bërë procesin sa më të hapur dhe të përfitojmë sa më shumë në këtë katër vjeçar’, tha Pipa.

Ky anëtarësim vjen pak muaj pas nominimeve të dollisë, qeleshes, Festivalit të Gjirokastrës dhe ritet e pranverës së arbëreshëve dhe mund të nxisë më shumë procedurat për pranimin e dosjeve në UNESCO.
Zvendësministrja Pipa nënvizoi ndër të tjera: Ne synojmë që deri në 2030, te kemi dosje të reja që të nominohen dhe të bëhen pjesë e listës përfaqësuese sepse është një prestigj tjetër kur një praktikë njihet nga UNESCO’.

Krahas përfitime nga ky anëtarësim, për institucioneve tona mbetet prioritet mbrojtja e trashëgimisë kulturore duke adresuar ndikimet e ndryshimeve klimatike, mbështetja e diversitetit të shprehjeve kulturore apo transformimi digjital./a.d

Last Updated on 20/06/2026 by Anisa

Gjatë një bashkëbisedimi me ndjekësit në rrjete sociale, Sali Berisha, kur u pyet lidhur me thirrjet e protestuesve, “Rama n’burg, Berisha n’burg”, tha se ato bëhen nga opozita e opozitës duke nënkuptuar partitë e reja politike.

“Unë dhashë një shpjegim, kjo është thjesht një thirrje e atyre që nuk u bënë dot opozitë për shkak të lidhjeve me qeverinë dhe bëjnë opozitën e opozitës. Për të mos thënë tjetrën, që dy ditë më parë, Taulant Balla Yaris deklaroi se ai është promotori i kësaj thirrje. Unë, natyrisht nuk impresionohem nga një thirrje e tillë, as nga përpjekja për të mbrojtur Edi Ramën duke përdorur emrin e Sali Berishës. Këto janë gjëra krejtësisht të parëndësishme në raport me gjigantin, me uraganin rinor qytetar. Dhe qëndrimi im ka qenë ndaj të gjithë demokratëve, që kurrë degëzat, gjethet nuk duhet të na pengojnë të shohim trungun madhështor të kësaj proteste”, tha kryedemokrati.

Berisha, deklaroi se mbështet plotësisht protestën masive të qytetarëve që po zhvillohet në Tiranë, duke theksuar se 5 kërkesat e protestuesve përkojnë me betejat e opozitës ndër vite.

Gjatë bashkëbisedimit me qytetarët, ai u pyet lidhur me qëndrimin e tij ndaj protestës dhe pretendimeve për politizim.

“Absolutisht asnjë përpjekje. Garantoj që nuk është bërë asnjë përpjekje. Por mos harro një gjë: kemi 13 vite që protestojmë kundër Edi Ramës… dhe 5 kërkesat e protestuesve janë njëkohësisht edhe kërkesat tona”, tha Berisha.

Ai u bëri thirrje mbështetësve të Partisë Demokratike nga e gjithë Shqipëria që të marrin pjesë në protestë.

“Edhe sot shfrytëzoj rastin të bëj thirrje anëtarëve dhe mbështetësve të Partisë Demokratike nga Pogoni, Kakavija, në Vermosh dhe në Valbonë, të vërshojnë drejt Tiranës në protestën më madhështore të kombit. Qytetare, rinore, jo partiake”, u shpreh Berisha.

I pyetur se si i sheh qendrimet e Ramës ndaj protestave të mbajtura prej më shumë se dy javësh, Berisha i përkufizoi si trillime e se sipas tij, kryeministri ka përgjegjësi direkte lidhur me çështjen e Zvërnecit.

Më tej, Berisha u shpreh se Rama ka dhënë leje ndërtimi pa u bërë vlerësimi i mjedisit, teksa shtoi se fajin nuk e kanë algoritmet apo influencerat (të cilët u prekën nga vetë kryeministri Rama gjatë fjalës së tij në mbledhjen e grupit parlamentar të PS).

Një betejë e ashpër urbanistike ka shpërthyer në Kalamata, në bregdetin jugperëndimor të Pelonezit, Greqi, lidhur me projektin “Nika Bay Kalamata” – një mega-resort bregdetar me vlerë 136.5 milionë euro ($158 milionë). Ky projekt ka ndarë në dysh komunitetin vendas dhe ka nxitur një përplasje të fortë politike mbi të ardhmen e pronës publike, lirinë e aksesit në bregdet dhe shtrirjen gjithnjë e më të madhe të kapitalit të huaj.

Plani i projektit bregdetar në Kalamata

Projekti i korporatës, i udhëhequr nga “IDM Kalamata” (një kompani investimi në pronësi të zhvilluesit të njohur izraelit të pasurive të paluajtshme, Pinhas “Pinni” Sarfati) në bashkëpunim me grupin ndërkombëtar “Magnolia Group”, synon të transformojë rrënjësisht një parcelë masive bregdetare prej 205,000 metrash katrorë (rreth 50 hektarë) në zonën perëndimore të Kordias (konkretisht në lagjen Bournias).

Plani kryesor parashikon një sipërfaqe totale ndërtimi prej rreth 40,000 metrash katrorë, ku përfshihen:

-Një hotel ultra-luksoz me 5 yje dhe 140 dhoma.

-Një kompleks banimi privat me 248 vila luksoze dhe rezidenca ekskluzive të markave të njohura.

-Restorante të nivelit të lartë, qendra ekskluzive të mirëqenies (wellness), hapësira sportive dhe zona tregtare.

Për të përshpejtuar hapat, grupi izraelit i ka dorëzuar dokumentet pranë “Enterprise Greece”, duke kërkuar që projekti të shpallet zyrtarisht si “Investim Strategjik i Kategorisë 1”. Kjo kornizë e procedurave të përshpejtuara (fast-track) anashkalon proceset e zakonshme burokratike lokale, duke i garantuar kompanisë një licencim të menjëhershëm dhe një Plan të Veçantë të Zhvillimit Hapësinor (ESCHASE).

“Privatizim kolonialist”: Kundërofensiva lokale

Ndërsa “Enterprise Greece” ka nisur fazën e konsultimit publik për projektin, reagimi i grupeve opozitare vendase, mbrojtësve të mjedisit dhe mediave kombëtare të krahut të majtë ka qenë i menjëhershëm dhe plot indinjatë. Kritikët e kanë cilësuar këtë fshat luksoz që po miratohet me procedurë të përshpejtuar si një “zhvillim zhvatës të stilit kolonial”, duke hequr paralizëm me privatizimet e ngjashme e të debatueshme që kanë ndodhur në mbarë Ballkanin. Rezistenca e komunitetit vendas përqendrohet në tre pika kritike:

-Humbja e aksesit publik: Shqetësimi kryesor i banorëve të Kalamatës është rreziku i pashmangshëm i rrethimit dhe izolimit të bregdetit të tyre. Mbështetur në nenet 5 dhe 6 të ligjit për Investimet Strategjike, investitorët kanë kërkuar shprehimisht koncesion ekskluziv dhe përdorim privat të vijës bregdetare dhe zonës së plazhit. Grupet vendase të qytetarëve paralajmërojnë se kjo do ta kthejë një pasuri natyrore publike në një “ekosistem të mbyllur VIP”, të rezervuar vetëm për elitën ndërkombëtare.

-Sfida kushtetuese: Rezistenca ka marrë një peshë të madhe politike pas ndërhyrjes së ish-kryetarit të Bashkisë së Kalamatës, Stavros Benos. Në një deklaratë të ashpër publike, Benos e dënoi projektin si “antikushtetues dhe jashtëzakonisht dëmtues”. Ai vuri në dukje se ky resort gjigant shkel hapur Planin e Përgjithshëm Rregullues (GPS) të vitit 2011, i cili u miratua me ligj pikërisht për të mbrojtur brezin perëndimor si një zonë të gjelbër e të virgjër bioklimatike, dhe jo për ta kthyer atë në një kantier masiv ndërtimi për pasuri të paluajtshme.

-Anashkalimi i demokracisë lokale: Aktivistët po kritikojnë ashpër manovrat ligjore që po përdoren për t’i hequr Këshillit Bashkiak të Kalamatës të drejtën e vetos mbi planifikimin urban. Duke shfrytëzuar ligjet kombëtare për procedurat e përshpejtuara (fast-track), fuqia vendimmarrëse zhvendoset tërësisht nga përfaqësuesit e zgjedhur vendas drejt një rrethi të mbyllur ministrish dhe aktorësh korporatash në Athinë.

Qëndrimi i kompanisë

Përballë protestave në rritje dhe pasqyrimit negativ në media, “IDM Kalamata” ka kaluar në defensivë, duke lëshuar një deklaratë publike në përpjekje për të ulur tensionet. Fondi investues pretendon se “Nika Bay” nuk është projektuar si një kompleks i mbyllur dhe i fortifikuar, por si një “lagje bregdetare” e hapur dhe e integruar në zonë. Ata janë zotuar të ruajnë hapësira të bollshme të gjelbra për publikun, të garantojnë kalim të lirë drejt detit dhe të sjellin vlerë afatgjatë në ekonominë lokale përmes krijimit të të paktën 75 vendeve të përhershme të punës.

Megjithatë, për qytetarët e Kalamatës, këto premtime tingëllojnë boshe. Përplasja ligjore dhe sociale që po zien për plazhin e Kordiasit tashmë është shndërruar në një betejë simbolike për një kauzë shumë më të madhe: Kush e zotëron në të vërtetë të ardhmen e bregdetit grek?/ Greek Reporter-ad

Last Updated on 20/06/2026 by Anisa

Një vatër e madhe zjarri është shfaqur këtë të shtunë në zonën e Karaburunit, ndërsa re të dendura tymi janë bërë të dukshme përgjatë vijës bregdetare, duke tërhequr vëmendjen e pushuesve dhe banorëve të zonës.

Sipas pamjeve , flakët kanë përfshirë një sipërfaqe me shkurre dhe bimësi në shpatet e Karaburunit, ndërsa tymi i dendur është përhapur në një zonë të gjerë, duke qenë i dukshëm edhe nga deti.

Deri tani nuk ka informacion zyrtar për sipërfaqen e përfshirë nga zjarri./ad

Last Updated on 20/06/2026 by Anisa

Nga FATOS ÇOÇOLI

“Shqipëria ka qenë e fshehur nën hundën tonë gjatë gjithë kësaj kohe”, shkruan Tristan Rutherford, gazetari që bashkëpunon me revista e media prestigjioze ndërkombëtare për udhëtimet, ushqimin dhe yahtet luksoze. Vëzhgimin e ka bërë në vitin 2018, kur erdhi në Shqipëri pasi dëgjoi ish ambasadorin tonë në Londër, Qirjako Qirko, që kishte mbledhur disa biznesmenë dhe u fliste për mundësitë e investimit në Shqipëri.

“Një vijë bregdetare dredha-dredha, e mbushur me plazhe me rërë të bardhë, me gjire të mbrojtura – dhe asnjë superjaht në horizont”, shkruan gazetari për të treguar varfërinë e turizmit elitar në vendin tonë. “Duke qenë se kjo është Shqipëria, shumë gjëra janë të pagërmuara, dhe të mbytura nën hardhitë, sheshe lojrash arkeologjike të denja për Indiana Jones. Unë hedh një guralec në një pus ende funksional që ka një litar të djegur në gura nga dymijë vjeçarë që janë ende në përdorim. I etur për të vizituar bregdetin e Butrintit, të spërkatur nga dielli, marr me qira një motoskaf.

Çmimi prej 140 eurosh duket i lartë për këto anë derisa kuptoj se kam shtuar një 0. Eshtë vetëm 14 euro, gjysma e çmimit të një kokteili në Hotel de Paris në Monako, për të marrë me qira, si kapitenin, ashtu edhe varkën. Shqipëria është qartë një komb aq i lirë, sa është i paeksploruar”. Tristan Rutherford shkroi gjatë për vendin, për natyrën, peizazhin, sitet arkeologjike, plazhet e virgjra, rërën e bardhë, e në horizotin e ujrave të thella blu të Jonit, asnjë YAHT.

Pas vitit 2015, qeveria ftoi shumë gazetarë të huaj ndërkombëtarë në Shqipëri për të shkruar për vendin, për të hapur sytë për këtë pjesë të pazbuluar të botës, ku mund të pushohej, mirë, lirë dhe virgjër. Pretendohej boom-i turistik në një vend që nuk kishte akoma infrastrukturë rrugore, sepse për transport publik vështirë të flitet sot e kësaj dite.

Vit pas viti, mediat ndërkombëtare kthyen sytë drejt këtij vendi të vogël. Me shkrime, raportime, reportazhe, vëzhgime, intervista, konstatime të virgjërisë së vendit të paeksploruar. E çfarë ndodhi? Kurioziteti u rrit, dhe investitorët filluan të interesohen e të kthejnë sytë në brigjet përballë Korfuzit. Aty ku dukej më së miri Sazani dhe bregdeti shqiptar.

I pari që provoi të vinte në Shqipëri për të investuar, edhe përpara kësaj deklarate të gazetarit të yahteve të shtrenjta, ishte kanadezi me origjinë hungareze Peter Munk, që u nda nga jeta në 2018 në moshën 90 vjeçare. Ai erdhi në Shqipëri në 2006, me idenë për tu paraqitur autoriteteve interesin e tij për të ndërtuar një marine të madhe në portin e Durrësit. Brenda saj, edhe një port për jahte luksoze. Një investim që për kohën ishte sa suprizues, aq edhe i pakuptueshëm sesi njeriu më i madh që kishte një perandori të fuqishme financiare e ekonomike në pasuri të patundshme, industrinë e naftës, farmaceutike e deri tek tregu i aksioneve, të donte të investonte në Shqipëri.

Nuk arriti të gjente gjuhën e bashkëpunimit me zyrtarët e kohës, ndaj “ia mbathi me të katra” nga Shqipëria. Por jo nga rajoni. Ndaloi direkt në Malin e Zi, në Tivat, ky zyrtarët fqinjë e pritën krahë hapur e ndërtoi marinën moderne me emrin “Porto Montenegro”, një motorr i fuqishëm ekonomik në vendin fqinjë.

Marina që ndërtoi përfshinte infrastrukturë për jahte luksoze, vila, hotele, resorte, club-e të shtrenjta e superluksoze, ku turistët e pasur nga e gjithë bota vinin e linin aty gjithë paratë e tyre. Marina në Malin e Zi filloi të ndërtohej në 2007, pasi qeveria e Malit të Zi i ofroi miliarderit një bazë të vjetër të ushtrisë jugosllave, të cilën ai e transformoi në një perlë në rajonin e bukur të Mesdheut.

Kryeministri i Malit të Zi, Gjukanoviç e priti me nderime dhe e shoqëroi me helikopter të shikonte nga lart ish-Institutin e Remontit Teknik Detar “Sava Kovaçeviç”, i njohur gjerësisht nga malazezët si “Arsenali”. Peter Munk u ndje i respektuar, mori zemër dhe investoi, së bashku me një grup partnerësh të huaj.

Porto Montenegro sot, ose ish “Arsenali”, pranë qytetit të Tivat-it në Mal të Zi, përfaqëson një nga marinat më luksoze në Adriatik. Kompleksi përmban një marinë me 450 shtretër-vende për jahte nga 12 deri në 250 metra të gjatë, rezidenca, ambiente biznesi, si dhe hotelin me 5 yje “Regent Porto Montenegro”. Porto Montenegro vijon të zgjerohet edhe sot e kësaj dite.

Ai përbën një histori suksesi të ekonomisë së Malit të Zi, pse u bë promotorri i rritjes eksponenciale turistike të këtij vendi në vitet 2007-2019, duke kontribuar me të paktën 5 miliardë euro në ekonominë e vendit dhe duke e shndërruar turizmin në shtetin fqinj në industrinë numër një, duke e kaluar me dhjetë herë industrinë e aluminit, që mbizotëronte në ekonominë malazeze në vitet 1990-2000.

Historia e Peter Munk në Durrës dhe e Porto Montenegro-s në Mal të Zi është një kujtesë se zhvillimi ekonomik shpesh varet nga aftësia e drejtuesve për të njohur dhe për të mbështetur mundësitë në kohën e duhur. Ajo nuk duhet parë thjesht si një histori e një investimi të humbur, por si një mësim I vyer për sot. Marina e Porto Montenegro vazhdon e zgjerohet edhe sot e kësaj dite, 18 vite pas fillimit të punimeve, ndërkohë që fuqia punëtore, nuk përfshin vetëm malazezët. Ka shumë shqiptarë që shkojnë atje punojnë sipas kërkesave specifike.

IKJA PA KTHIM E CLUB MED

Julien Renaud Perret, ishte vetëm 38 vjeç kur erdhi në Tiranë në detyrën e zv.presidentit të Club Med për ti treguar kryeministrit të kohës Sali Berisha, në vitin 2006, projektin e Club Med në Kakome. Përpjekjet për të investuar në zonë kishin nisur në qeverinë paraardhëse të Fatos Nanos që në 2003, e ku Club Med e Riviera kishin krijuar shoqërinë e përbashkët për të zhvilluar zonën e Kakomesë. Do të investoheshin gjithsej 38 milionë euro dhe në projekt ishin përfshirë disa banka. Por asnjë nga zyrtarët e kompanisë së huaj private, nuk mund të kishin imagjinuar skenat e fshatarëve të zonës, me sfurqe, lopata, gurë e buldozerë, që morën e hodhën në det çdo lloj fillimi pune e investimi në atë zonë të bukur të bregdetit shqiptar.

Arkitekti spanjoll Patric Genard kishte ide të qarta. Mbërriti bashkë me investitorët për të treguar projektin, që integronte aq mirë pjesën lokale të fshatit, me zhvillimin në zonën e bregdetit. Club Med kishte ardhur njëherë në fillim të vitit 1993, por nuk kishin gjetur as partnerët e duhur dhe as situatën për të kërkuar të investonin në Shqipëri. Kur erdhën për herë të dytë një dekadë më vonë, menduan se gjithçka do të ishte më e lehtë. Por jo. Problemet me pronësinë e tokës, me fshatarë që nxorrën “fermanët” e sulltanit që në vitin 1291, duket se ia bënë të pamundur investimin.

Club Med, me pronar mazhoritar grupin miliarder Fosun Tourism, përfaqëson një prej markave më të njohura botërore në turizmin e organizuar të nivelit më të lartë dhe në resortet turistike luksoze. Club Med, ka ndërtuar 90 fshatra turistike luksoze kudo në botë dhe aktualisht operon në SHBA, Meksikë, Karaibe, Amerikën e Jugut, Evropë, Azi dhe në Australi. Sipas projektit të vitit 2004, firma përfaqësuese e Club Med në Shqipëri “Club Mediteranee’ & Riviera sh.p.k” do të ngrinte fshatin turistik në Kakome, i konsideruar si një nga zhvillimet më të rëndësishme për infrastrukturën e turizmit të asaj kohe në vendin tonë.

Zv/Presidenti i Club Med i asaj kohe, Eduardo Silviero, kishte marrë edhe lejen ne 2006 nga kreu i qeverisë shqiptare të asaj kohe, Sali Berisha, në një takim kokë më kokë, të zhvilluar në selinë e kryeministrisë në Tiranë. Rreth 70 ha tokë në zonën e Kakomesë iu dha firmës “Club Mediteranee’ & Riviera sh.p.k.”, ndërkohë që sipërfaqja e ndërtimit do të ishte 32,3 ha. Club Med provoi fort në vitet 2010-2012 të niste ndërtimin, por banorët e fshatit Nivicë që pretendonin një pjesë të sipërfaqes prej 70 ha nuk e lejuan. Përballë kombinimit të konflikteve pronësore, pasigurisë juridike, kundërshtimeve publike dhe vështirësive administrative, pas tetë vite përpjekjesh, Club Med largohet nga Shqipëria.

Kompani të tjera investuese që e shihnin me interes Shqipërinë, pas dështimit të gjigandit Club Med, u dekurajuan edhe ato. Skenat e fshatarëve që përplaseshin me policinë dhe me rojat private të kompanisë, u bënë lajm i parë jo vetëm në median shqiptare, por edhe në ato ndërkombëtare, më së shumti Greqia, përballë, ku investimi në Kakome, në përmasa të tilla dhe aq modern, do të krijonte probleme për ishullin grek të Korfuzit.

Duke mos pasur asnjë zgjidhje të qëndrueshme, duke parë refuzimin e banorëve që nuk ishin kompensuar për pronat e tyre, zyrtarët e Club Med dolën me deklaratë publike ku deklaronin tërheqjen nga projekti. Iku një shanc i artë për zhvillimin e turizmit në Shqipëri.

ZVËRNECI, DHE PROJEKTI I TRETË

Sot që ky artikull po shkruhet janë plot 187 milionë euro që janë derdhur në llogaritë bankare të kompanisë investuese në Shqipëri për të blerë tokën private të Zvërnecit nga pronarët realë të tyre. Një ndër miliarderët më në zë të Katarit, Moutaz Al Khayyat, bashkëpronar i “UrbanCon Trading and Contracting”, kompania e 42-ta në botë në ndërtim, në fillim të majit depozitoi në llogaritë shqiptare shumën e 187 milionë eurove. Fondi i vënë në dispozicion, u dha për të blerë 150 hektarët ku pretendohet të ndërtohet kompleksi turistik në Zvërnec.

Me një veprim të çuditshëm, SPAK bllokoi paratë në llogarinë e dy vëllezërve Khayyat, por kjo zgjati veç 24 orë, pasi, prokurorët kuptuan gabimin, që nuk mund tia bllokonin lekët atij që po investonte, por duhet të hetonin se kush ishin përfituesit fundorë të këtij fondi.

Fondi që është liruar tanimë, pret përfituesit reale të tij, që duhet të dalin me vendim gjyqi të formës së prerë, pas të drejtave “çorap” të pronësisë në rreth 20 përqind të zonës së Zvërnecit – Lagunë e Nartës, ose 150 hektarëve ku do të shtrihet investimi.

Invesimi që është propozuar të zhvillohet në zonën e Zvërnecit ka marrë vëmendjen për shifrën marramendëse prej 4 miliardë eurosh, ndaj konsiderohet si një nga projektet më ambicioze turistike dhe infrastrukturore në historinë e Shqipërisë. Ky është një investim shumë i madh në raport me madhësinë e ekonomisë shqiptare.

Për krahasim, kjo shumë përfaqëson një pjesë të konsiderueshme të Prodhimit të Brendshëm Bruto të vendit (rreth 14%), i cili sot kap shifrën e 27 miliardë eurove. Projekti mund të krijojë efekte të shumanshme në ekonomi. Një nga përfitimet më të prekshme pritet të jetë krijimi i vendeve të reja të punës. Gjatë fazës së ndërtimit do të angazhohen mijëra punonjës në sektorë të ndryshëm, ndërsa pas përfundimit të projektit do të nevojiten punonjës për hoteleri, turizëm, transport, mirëmbajtje, siguri dhe shërbime të tjera. Kjo mund të sjellë përfitime të drejtpërdrejta për komunitetin e Vlorës dhe zonave përreth, duke rritur të ardhurat familjare dhe aktivitetin ekonomik lokal. Shqipëria ka shënuar rritje të ndjeshme të numrit të turistëve gjatë viteve të fundit, por ende ka hapësira për zhvillimin e turizmit me vlerë të lartë të shtuar.

Investime të kësaj natyre e pozicionojnë Shqipërinë në tregun e turizmit luksoz ndërkombëtar, duke tërhequr vizitorë me fuqi të lartë shpenzuese dhe duke rritur të ardhurat për ekonominë kombëtare.

PSE IA VLEN KY INVESTIM?

Përfshirja e investitorëve të njohur ndërkombëtarisht, si kompania ndërtuese UrbanCon Trading and Contracting, e investuesit miliarder Moutaz Al Khayyat, me interesimin e Jared Kushner, ka sjellë vëmendje të madhe mediatike globale, si dhe xhelozinë e Greqise fqinje, e cila prodhoi dhe lajm të rremë për gjoja kalimin e investimit të Kushner në ishullin grek Mykonos. Këta janë investues që tërheqin fort investues të tjerë të huaj, si dhe ndihmojnë në përmirësimin e perceptimit të vendit si destinacion investimesh strategjike, si dhe në zgjerimin e lidhjeve me tregjet amerikane dhe ndërkombëtare.

Për të siguruar mbështetje të gjerë publike, është e rëndësishme që procedurat qeveritare për miratimin e projektit në Zvërnec të jenë transparente, si dhe të realizohen vlerësime të plota të ndikimit në mjedis. Po ashtu, është thelbësore që komunitetet lokale të konsultohen. Dhuna mbi protestuesit më 30 maj 2026, edhe pse u ndëshkua rreptë nga qeveria, nuk i bën mirë imazhit të projektit.

Nëse realizohet sipas standardeve më të mira ndërkombëtare, investimi prej 4 miliardë eurosh në zonën e Zvërnecit mund të përfaqësojë një nga projektet më transformuese për ekonominë tonë. Por duhet të sigurohemi se do të kemi vërtet një strukturë turistike që do të funksionojë gjatë gjithë vitit, do të krijojë vende pune dhe do të tërheqë vizitorë të rinj. Nuk duhet më të shohim komplekse rezidenciale luksoze, ku pjesa më e madhe e njësive do të shiten si prona private dhe ndikimi turistik do të mbetet minimal. Zverneci është një nga zonat më të veçanta natyrore të Shqipërisë. Laguna e Nartës, pylli bregdetar, ishulli dhe manastiri përbëjnë një pasuri që nuk mund të zëvendësohet. Pikërisht për këtë arsye, çdo zhvillim duhet të justifikohet me përfitime të qarta dhe të matshme për turizmin.

Zvërneci duhet të jetë dashuria e mirëfilltë turistike e kombit tonë, vërtet një “mon amour”. Sikurse, për fat të keq, ende nuk është bërë Durrësi, apo Kakomeja. Turizmi nuk matet me metra katrorë të ndërtuar, por me netë qëndrimi, me shpenzimet e turistëve në ekonomi, me punësimin lokal dhe me ndikimin afatgjatë në destinacion. Një hotel me qindra dhoma që operon gjatë sezonit dhe jashtë tij, krijon një efekt shumë më të madh ekonomik, sesa qindra vila private që përdoren vetëm disa javë në vit nga pronarët e tyre.

Përfshirja e investitorëve të njohur si Jared Kushner apo vëllezërit Al Khayyat, i jep projektit të Zvërnecit një profil të lartë ndërkombëtar. Suksesi afatgjatë do të varet nga transparenca, respektimi i ligjit, mbrojtja e mjedisit dhe përfitimet reale për qytetarët shqiptarë./newsbomb.al

Last Updated on 20/06/2026 by Anisa

Nga Reldar Deda

Niveli i demokracisë që kemi krijuar përgjatë tridhjetë e ca viteve nuk i lejon qytetarët ta rrëzojnë Edi Ramën nga pushteti, pavarësisht entuziazmit që ka ngritur me të drejtë, çdo natë, protesta madhështore në bulevardin ”Dëshmorët e Kombit”. Theksojmë, niveli i demokracisë, sepse, nëse do kërkonim bazën e pushtetit të tij, qytetarët do ta gjenin atë tek pushteti i madh ekonomik i të ashtuquajturve oligarkë; tek pushteti i krimit të organizuar që është investuesi kryesor sot në ekonominë shqiptare; tek pushteti mediatik ku kanë investuar një pjesë e të parëve dhe të dytëve; dhe, së fundi, por ndoshta më vendimtari: pushteti i atyre që i quajmë partnerët tanë strategjikë, SHBA dhe BE. Kuptohet se këto aleatë të Edi Ramës, të cilët prej 13 vitesh e kanë ngufatur qytetarin shqiptar, nuk duhet harruar asnjëherë se kanë ngulur gishtat, thonjtë, kthetrat e thundrat e tyre në bazën e pushtetit, d.m.th., në ekonomi, në politikë dhe në shoqërinë shqiptare.

Edi Rama do vazhdojë të qëndrojë gjatë në majë të kësaj autokracie, pavarësisht koreve qytetare dhe thirrjeve të vazhdueshme për të dhënë dorëheqjen. Kjo jo se është më i zoti, as se është më i poshtri, edhe pse më të poshtër se ai deri më tani s’kemi parë, as se është treguar më i afti për të konverguar e harmonizuar interesat e këtyre katër pushteteve, duke i bindur, me fjalët dhe veprat e tija, se u shërben më mirë se kushdo të katërve, madje se, sikur ai të bjerë, kjo do të ishte edhe rënie e interesave të tyre. Në fakt, këtu qëndron edhe fatkeqësia e kësaj proteste, pasi e gjithë kjo pamje e ka një të vërtetë të madhe.

Loja që po bëjnë organizatorët e fshehur të kësaj proteste, të cilët luajnë me entuziazmin e rinisë dhe më shumë se kaq, të të gjithë qytetarëve nga Vermoshi në Konispol, nuk mund të kuptohet jashtë punës së tyre dhjetëra vjeçare për të ruajtur e fuqizuar katër pushtetet që e mbajnë Edi Ramën në ndenjësen e poltronës. Këto katër pushtete, edhe pse po diskreditohen nga apoteozat qytetare të vazhdueshme në bulevard, prapëseprapë e kanë fuqinë për t’ia zgjatur jetën politike atij dhe pushtetit të tij. Sepse, asnjë qeverisje në Shqipëri, sado e mirë apo e keqe të jetë ajo, nuk i reziston dot ndikimit të vendeve të tjera.

Një iluzion i krijuar me qëllim nga organizatorët e fshehur të protestës na tregon vazhdimisht se pushteti ngrihet dhe bie vetëm nga zhvillimet e brendshme. Madje, ky nuk është një mendim i vetëm organizatorëve të kësaj proteste, por një mendim shumë më i gjerë, që nis me shkollimin tonë marksist, që fatkeqësisht ende nuk është çrrënjosur nga mendimi i shkollës shqiptare, ku: historinë e bën populli. Edhe pse, historia jonë politike tregon krejt të kundërtën. Sa herë që ka ndryshuar pushteti në Shqipëri, ndryshimi ka ardhur si pasojë e lëvizjeve më të mëdha jashtë saj; nga transformimet në perandori, nga përplasjet mes fuqive të mëdha, nga ndryshimet e regjimeve në vendet fqinje apo nga rikonfigurimi i rendit botëror. Shqipëria nuk ka qenë kurrë një fuqi që përcakton vetë ekuilibrat rajonalë. Është një vend i vogël, i vendosur në një hapësirë ku interesat e të tjerëve kanë peshuar shpesh më shumë sesa vullneti i elitave vendase. Për këtë arsye, asnjë pushtet shqiptar nuk ka mundur t’u rezistojë për një kohë të gjatë ndryshimeve që kanë ardhur nga jashtë.

Kjo çfarë shkruhet këtu, s’mund të jetë një fantazi e thjeshtë komploti e shkruesit të këtyre radhëve, edhe pse sa i përket fantazisë, shumë kënd lë mbrapa, por një analizë e bazuar mbi atë se çfarë ka ndodhur përgjatë një shekulli me historinë e vendit dhe me atë çfarë po ndodh prej njëzet ditësh në bulevardin ”Dëshmorët e Kombit”, një histori sa mbresëlënëse po aq edhe keqardhëse. Në Shqipëri, pushteti rrallë humbet vetëm nga vota dhe rrallë mbahet vetëm me votë. Ai mbahet për aq kohë sa ruan mbështetjen e qendrave të ndikimit jashtë vendit. Kur kjo mbështetje lëkundet, fillon numërimi mbrapsht. Prandaj, shpeshherë historia politike shqiptare është përmbledhur më saktë në një shprehje popullore: mjaftojnë dy gisht kartë nga jashtë dhe njeriu më i fuqishëm i vendit mund të mbetet pa pushtet brenda natës.

Një gjë e tillë mund të tingëllojë krejt cinike, por historia e Shqipërisë duket se e ka konfirmuar vazhdimisht. Kush analizon protestën madhështore të shqiptarëve në bulevard pa parë se çfarë ndodh përtej kufijve, rrezikon të shohë vetëm gishtin që tregon diellin dhe jo këtë të fundit që i verbon sytë. Sepse në vendet e vogla, pushteti nuk kuptohet vetëm nga ajo që ndodh brenda. Shpesh çelësi i tij gjendet jashtë.

Çfarë ka ndodhur realisht?

Përballë një kërkese të rëndësishme nga Donald Trump, Edi Rama zgjodhi të mos hynte në kurs përplasjeje me Uashingtonin. Ishte një zgjedhje pragmatike, e diktuar nga llogaritja e kostove dhe përfitimeve politike. Si shpesh në politikën shqiptare, rreziku i menjëhershëm u shmang, ndërsa pasojat afatgjata u lanë për t’u përballuar më vonë. Por ky pozicionim duket se ka prodhuar efekte anësore në raport me Brukselin në përgjithësi, e në veçanti me lokomotivën e Europës: Gjermaninë! Kjo e fundit ka krijuar përshtypjen se Shqipëria nuk ndjek gjithmonë një vijë të parashikueshme dhe të qëndrueshme politike dhe, për pasojë, kritikat e saj ndaj qeverisë shqiptare për korrupsionin, standardet demokratike dhe raportin me institucionet e drejtësisë janë bërë më të forta dhe më pak tolerante.

Ata kanë vazhduar të ushtrojnë dhe të nxisin mekanizmat e tyre të krijuar këtu e njëzet e ca vite më parë, por edhe mekanizmat e krijuar së fundmi, shoqatat mjedisore, elementë të drejtësisë së re, media, liderë të komunikimit, grupe kulturore, për të shqyer dhe copëtuar elementë të rëndësishëm të mazhorancës qeverisëse, por edhe elementë kaq të rëndësishëm të opozitës dhe veçanërisht të Partisë Demokratike. Një rast i paprecedent mund të jetë edhe shantazhi që bëjnë me disa prokurorë të SPAK-ut, të cilët nën peshën e përgjimeve, shantazhohen për të goditur mbi brez e nën brez anëtarë dhe ish-anëtarë të kabinetit qeveritar, nën moton e famshme: luftë pa kompromis korrupsionit. Si në rastin e prokurorit të SPAK-ut, Dritan Premçi. Gjermanët i kanë zbuluar me kohë lidhjet e tij me një nga anëtarët e organizatës ”Hakmarrja për Drejtësi”, famozin Orik Shyti dhe, duke i ditur lidhjet e tij me të, e shantazhojnë për të sulmuar anëtarë dhe ish-anëtarë të kabinetit qeveritar, me shpresën se kështu dhe në këtë mënyrë mund të bëjnë kurban kokën e Edi Ramës në bulevard.

Last Updated on 20/06/2026 by Anisa

Edi Rama: I nderuar Grup Parlamentar i Partisë Socialiste dhe anëtarë të kabinetit qeveritar,

Prej 20 ditësh Shqipëria u kthye në syrin e një cikloni digjital, një vorbull shumëfish më e madhe sesa vetë përmasa e vendit tonë, e cila përfshiu bashkëqytetarët tanë, të reja, të rinj, familjarë me karroca fëmijësh, patriotë digjitalë, punonjës të mirëpaguar bankash, komediantë të kthyer në kandidatë, delirantë me qeleshe, intelektualë me kapele republike, njerëz nga çdo anë e botës, media sociale e tradicionale nga të gjitha kontinentet, organizata vendase dhe të huaja, parti politike në Europë dhe në Shtetet e Bashkuara, aktorë të biznesit të turizmit në rajon dhe aktorë shtetërorë malinj ndaj Republikës së Shqipërisë.

Natyrisht, edhe karavidhet opozitare të vendit tonë.

Një grumbullim i hatashëm gjërash që as janë njësoj, as janë bashkë, po u mblodhën së bashku në një prurje që nxori në bregun e gjithë këtij oqeani virtual deri dhe dhëmbë të atyre që e kalëruan këtë parti sa mundën dhe, kur ranë nga kali, filluan të gjuanin me këpucët e blera në shoppingjet majë kali. Befas, Zvërneci u bë kërthiza e botës ku po vendosej fati i ngrohjes globale. Bulevardi i Tiranës u bë sheshi Tiananmen, ku qindra mijëra njerëz, sipas vetë senatorit të nderuar Berni Sanders, iu turrën oligarkisë botërore dhe bota shqiptare u njësua me histerinë e kanaleve sociale, duke bashkuar në një armatë të vetme çlirimtare zogjtë më elegantë të botës, flamingot, me fundin e kanalit digjital, bullistët e terrorit online.

Unë e di që mund të zhgënjej shumë këtu brenda me këndvështrimin tim, por e vërteta është që cikloni i këtyre 20 ditëve nuk është interesant për atë që thotë mbi qeverisjen e Shqipërisë sot; është interesant për atë që thotë mbi kohën ku kemi hyrë, botën ku jetojmë dhe sfidat me të cilat do të përballemi gjithnjë e më shumë edhe ne, Partia Socialiste e Shqipërisë.

Nëse kjo histori do të kishte ndodhur 10 vjet më parë, do të kishte mbetur, në rastin më të mirë, një debat shqiptar; pa protestë, do të kishte pasur mbështetës, do të kishte pasur kundërshtarë, do të kishte pasur sherr, por do të kishte mbetur këtu, brenda kufijve tanë, pavarësisht përfshirjes së amerikanëve, izraelitëve apo të dreqit vetë që u përfshi në këtë histori edhe pa qenë fare pjesë.

Ndërsa sot, 10 vjet më pas, brenda 48 orësh, degradimi i dhunshëm i një sherri vulgar mes rojeve të sigurisë private dhe një protestuesi të marrë zvarrë në një lokalitet të Shqipërisë u bë zanafilla e një lufte globale online, ku nuk mbeti logore mediatike e planetit pa shkrehur municionet përkatëse.

Jo sepse bota u zgjua një mëngjes e alarmuar për fatin e flamingove të Nartës dhe natyrës së Shqipërisë, ku deri dje zhvillohej egërsisht dhe qetësisht, nën hundën e pandjeshme të botës, masakra e përgjakshme e shekullit XX mbi shpendët dhe kafshët e gjora që vriteshin për epshin shtazarak të mijëra gjuetarëve të ardhur nga Perëndimi në këtë tokë pa shtet. Të ishte për botën, Narta mund të kthehej qetësisht 10 vjet më parë, kur flamingot nuk shtegtonin më drejt lagunës së saj, sepse i priste plumbi i kafshëve të dehura me dy këmbë. Bota nuk u zgjua prej fatit të Nartës, por prej emrit të Jared Kushner dhe sigurisht prej hijes së vjehrrit të tij, të cilin e urren për vdekje krejt armata globale online, që kujtoi se gjeti në bulevardin e Tiranës Vaterlonë e Donald Trump dhe, si në një film science fiction, bulevardi përputhi atë armatë të frikshme me krejt armatën e urrejtësve shqiptarë off dhe online, jo ndaj Donald Trump-it, por natyrisht ndaj meje dhe jush, të cilët i gënjeu mendja fuqishëm se çadra globale e kësaj proteste do të bënte mrekullinë që nuk e bëri dot çadra lokale e protestës së Lulit tim dhe kështu, me sqepin e një zogu të vetëm, do të laheshin dy hesape të vjetra; bota e madhe do ta turpëronte Trump-in në betejën e Nartës, fiks 2073 vjet pas betejës së Palasës, ku Cezari turpëroi Pompeun, ndërsa armata shurdhuese e influencer-ëve, followers-ave, analistëve, dialistëve, opinionistëve, urrejtësve kinse patriotikë dhe mercenarëve dixhitalë të vënë në dispozicion gojarisht nga armiqtë e Shqipërisë apo nga konkurrentët e saj të egër në industrinë e turizmit, do ta shpëtonte Shqipërinë nga unë, për llogari të karavidheve të opozitës së dukshme dhe të padukshme, nga llapaqorat e ballibullistët te bllok-revolucionarët e aeroportit dhe deri te lugëndryshkurit e vetë familjes sonë të madhe.

Me befasinë e ngjashme me atë të një aksidenti fatal që ndodh sa hap e mbyll sytë kur ti je aty, miliona njerëz që nuk dinë as ku ndodhet Zvërneci dinin saktësisht se çfarë duhet të mendonin për Zvërnecin. Jo sepse studiuan Shqipërinë, jo sepse lexuan dokumentacionin, jo sepse analizuan projektin, por sepse te brishtësia e bukur e një zogu identifikuan simbolin e një rezistence antikapitaliste, antitrumpiste, duke gjetur te ai zog valvulën e shfryrjes së një mllefi total, ku më bukur se asnjëherë u hap edhe një kanal për mllefin kundër meje, kundër jush dhe kundër Partisë Socialiste të Shqipërisë.

Ky është, sipas meje, mësimi i parë i kësaj historie. Kjo kohë e re, ku edhe një rrahje lokale bëhet përplasje globale, nuk transporton më vetëm mallra, dije, mundësi të reja apo miqësi të reja. Transporton zemërime, transporton identitete politike, fetare, sociale, transporton paragjykime, agresione dhe gënjeshtra shumë më shpejt sesa transporton faktet, arsyetimet e lëre më pastaj mirëkuptimet.

Një projekt zhvillimi në Shqipëri u bë brenda pak ditësh pjesë e një lufte ideologjike që nuk ka lidhje me Shqipërinë dhe, në fakt, nuk ka fare për objekt Shqipërinë. Shqipëria u bë zogu, ne u gjendëm në mes të saj, jo si autorë, as si protagonistë, por thjesht si skenë dhe kjo në vetvete është risia e kohës që ne jetojmë, një kohë ku algoritmet udhëtojnë më shpejt sesa vërtetësia e lajmeve, ku emocionet mbërrijnë përpara fakteve dhe ku shumë shpesh perceptimi bëhet e vërteta, ndërsa e vërteta mbetet krejt jetime.

Kjo është një histori paralajmëruese, jo për mandatin tim, as për mandatin e kësaj shumice qeverisëse, por për demokracinë në epokën e algoritmit, si dhe për nevojën që ne të parët, me përgjegjësinë e atyre që kanë mandatin të udhëheqin Shqipërinë, ta lexojmë këtë histori sa më drejt, për të qenë të përgatitur sa më mirë për çfarë vjen më tutje, sepse ky është vetëm fillimi.

Kjo kohë e ka sjellë këtë mekanizëm në jetën tonë dhe, përballë vështirësisë për të parashikuar zhvillimin e këtij mekanizmi, ne mund të bëjmë vetëm atë që bëhet kur, për të kuptuar politikën sot, nganjëherë është mirë të largohesh pak prej saj dhe të hapësh librat e historisë.

Dhe ka shumë nga kjo e sotmja që filozofë, sociologë, psikoanalistë dhe historianë e kanë përshkruar kohë më parë se të vinim ne dhe pas nesh të vinin Facebook-u, Instagram-i dhe TikTok-u, shumë kohë përpara se bota të kishte internet dhe, aspak çuditërisht, ata mund të na ndihmojnë sot të kuptojmë atë që po ndodh shumë më mirë sesa ata që sot na tregojnë gishtin, ndërkohë që gishti tregon hënën.

Njëri prej tyre, që nuk jetoi në epokën e internetit, na ndihmon ta kuptojmë shumë më shpejt sesa çdo përpjekje për ta kapur në çfarë shohim rreth e rrotull mekanizmin që ushqen me kaq sukses histerinë e algoritmeve; shumë kohë përpara ai e ka përshkruar modelin e biznesit të rrjeteve sociale, në një përshkrim që ai e quan “diskursi i histerikut”. Shpesh kjo është keqkuptuar, sikur ai fliste për një tip njeriu. Nuk është kështu, ai nuk përshkruante një njeri, por përshkruante një marrëdhënie, një mënyrë për t’u marrë me autoritetin, një mënyrë për t’u marrë me botën, një mënyrë për t’u marrë me realitetin. Karakteristika e kësaj mënyre nuk është ankesa, ankesa është normale; nuk është kritika, kritika është shumë e nevojshme. Ajo është shpesh motori i përparimit. Karakteristika e saj është diçka krejt tjetër, është momenti kur ankesa pushon së qeni mjet. Dhe kur kritika bëhet identitet, dhe kur njeriu nuk lufton më që problemi të zgjidhet, lufton që problemi të mos mbarojë kurrë, sepse në çastin kur problemi zgjidhet, duhet gjetur menjëherë një problem tjetër.

Dhe ja një shembull shumë i zakonshëm. Në një familje mungon detergjenti, ankesa është krejt e arsyeshme, detergjenti blihet. Por del problemi se nuk është marka e duhur dhe ajo ndërrohet. Pastaj del problemi se u ble me vonesë. Pastaj del problemi se pse u kërkua falje, se nuk kishte pse të kërkohej falje, nëse nuk do të ishte blerë me vonesë dhe nuk do të ishte blerë me vonesë nëse do të ishte marka e duhur. Pastaj vjen ankesa që pse duhet thënë dy herë dhe pastaj pse falja nuk kishte tonin e duhur. Në fund kupton që detergjenti nuk është problemi. Problemi është nevoja që ankesa të vazhdojë, sepse ankesa është bërë identitet. Natyrisht, politika s’është kuzhinë, por mekanizmat njerëzorë nuk ndryshojnë aq shumë dhe as ata politikë jo e jo.

Një pjesë e lëvizjeve politike nuk ndërtohen mbi atë që pjesëmarrësit në to duan të ndërtojnë. Ndërtohen mbi atë që nuk duhet të pushojnë kurrë së kundërshtuari. Objekti ndryshon, mekanizmi mbetet. Sot është një projekt, nesër është një ligj, pasnesër është një ministër, më pas është një kryetar bashkie, pastaj vjen një ambasador, pastaj një kompani, pastaj një aleancë, pastaj një roje apo një polic i dehur, pastaj një zonë e mbrojtur, pastaj del dhe një zog. Nuk ka fare rëndësi objekti, rëndësi ka që motori të mos fiket dhe zhurma e tij të mos pushojë, sepse në çastin kur kundërshtimi pushon, identiteti s’ka më lëndë djegëse. Dhe duhet të jem shumë i qartë këtu. Kjo nuk është një kritikë ndaj kritikës, përkundrazi. Shoqëritë demokratike jetojnë falë kritikës dhe kundërshtisë, qeveritë përmirësohen nga kritika dhe nga kundërshtitë. Unë vetë, ju të gjithë, kemi ndryshuar mendje shpesh për shkak të kundërshtisë edhe si rezultat i kritikës. Problemi fillon në një pikë tjetër; kur objekti i kritikës bëhet më pak i rëndësishëm se vetë nevoja për të bërë kritikë, kur zgjidhja bëhet armiku i kauzës, sepse një problem i zgjidhur nuk gjeneron më zemërim dhe një zemërim që shuhet nuk prodhon më identitet. Dhe është tipike, konkrete, qysh në ditën e dytë: “Nuk duam të dëgjojnë, nuk duan të flasin, nuk ka negociata”. Ky nuk është një fenomen shqiptar, ky është një fenomen politik, universal. Kjo është arsyeja pse një pjesë e intelektualëve të majtë francezë e pritën Fransua Miterrand (François Mitterrand) me një mërzi aq të madhe kur u zgjodh president, sa e trajtuan shumë më armiqësisht kur ai fitoi sesa kur ai ishte në opozitë. Pse? Sepse ëndrra revolucionare, sepse nxitja për të përmbysur gjithçka është gjithmonë më e bukur sesa administrimi. Në opozitë, në kundërshti, dukesh i pastër, dukesh i painteresuar për vete, por i përvuajtur për të tjerët. Në qeveri duhet kompromis, në opozitë historia ecën me kërcime të hatashme përpara. Në qeveri ecën me buxhete, me auditime.

Në opozitë e ndryshon botën edhe me një fjalim dhe njerëzit kënaqen. Në qeveri ndryshon nene dhe lajmet e mira t’i marrin për ofendim.

I vetmi lajm është kur ndokush nuk e voton një nen. Në opozitë mund të premtosh gjithçka dhe nuk mban përgjegjësi për asgjë. Në qeveri duhet të mbledhësh plehrat.

Në opozitë mund të shpëtosh të gjithë zogjtë e botës. Në qeveri do të luftosh me gjahtarët që i vrasin ilegalisht.

Në opozitë mund t’i kthesh të gjitha pronat, në qeveri duhet të bësh çmos që të krijosh kushtet që prona të trajtohet drejtësisht, por njëkohësisht, kur gjithkush të marrë atë që i takon midis tri kategorive të pronarëve që kemi; ata që janë nën, me letra të vjetra; ata që janë mbi, me legalizime ose kërkesa për legalizime; dhe ata që janë mbi të dy, me letrat e kooperativës.

Dhe patjetër, qeveria është burimi më i pasur për të ushqyer zemërim, edhe sikur qeveria të jetë e përsosur, lëre më që nuk ka qeveri të përsosur. Edhe le ta harrojmë që e jona është një qeveri që nuk ka probleme. Por thelbi është që qeverisja është gjithmonë jo poetike, ndërsa opozita, sidomos kur merr trajta revolucionare dhe kërkon që çdo punë të fillojë nga e para, duket tërheqëse. Por në kohën e diskursit të histerikut, ky ishte vetëm një mekanizëm psikologjik; në kohën tonë, tanimë, ne jemi përballë një industrie; një industri që është shumë fitimprurëse. Kush mendon se me “like”-t dhe me “followers”-at e vet bën politikë, ose bën vetëm politikë, bën gabim. Me “followers”-at dhe me “like”-t që ai mbledh, bën shërbimin e atyre oligarkëve më të mëdhenj të planetit, që përmes algoritmit dhe përmes platformave, pasurohen eksponencialisht çdo ditë. Algoritmi nuk shpërblen qetësinë, e varros, sepse qetësia është armik i algoritmit. Algoritmi nuk i shpërblen nuancat, i fsheh, sepse nuancat janë kundërshtare të algoritmit. Algoritmi nuk e do arsyen dhe, prandaj, në të gjitha studimet e bëra, të gjitha postimet në të gjitha platformat që janë të mërzitshme sepse janë të arsyeshme, kanë shpërndarje shumë më të ngadaltë sesa ato që janë tërheqëse sepse janë skandaloze.

Algoritmi është aty për të shpërblyer konfliktin dhe çdo qenie konfliktuale që i vihet atij në dispozicion.

Ai shpërblen indinjatën dhe ai shpërblen edhe frikësimin e të tjerëve, sepse frikësimi prodhon klikime. Klikimet prodhojnë kohë dhe koha prodhon para dhe kështu, për herë të parë në histori, ekonomia e vëmendjes është bërë ekonomi politike. Sa më shumë zemërim, aq më shumë shikueshmëri. Sa më shumë shikueshmëri, aq më shumë ndikim. Sa më shumë ndikim, aq më shumë pushtet. Mbi kë? Mbi skllevërit e algoritmeve, mbi të gjithë ne. Kjo është arsyeja pse sot protestat nuk zhvillohen vetëm në shesh, por ka nevojë për një shesh thjesht si përfaqësim i një lukunie që proteston në algoritëm. Madje, siç ndodhi këto 20 ditë, sheshi është thjesht një studio televizive e algoritmit. Është vendi ku filmohet materiali për ta ushqyer algoritmin dhe për ta justifikuar atë dhe pikërisht këtu fillon sfida më e madhe e demokracive të sotme.

Demokracitë janë ndërtuar për qytetarët, jo për algoritmet. Janë ndërtuar për njerëzit që votojnë, jo për platformat që optimizojnë zemërimin. Kjo është beteja e kohës sonë. S’ka lidhje më me të majtën dhe me të djathtën, me qeverinë dhe me opozitën, por ka lidhje me konfliktin e hapur midis politikës në shërbim të njerëzve, në shërbim të vendit, në shërbim të punës për vendin dhe algoritmit.

Politikën në shërbim të njerëzve, politikën në shërbim të vendit, politikën në shërbim të punës së vendit, algoritmi e urren dhe unë kam frikë se edhe unë që po flas, duke qenë prej vitesh shumë i tërhequr nga zhvillimet e asaj bote, nuk e kuptoj sa e madhe është kjo betejë dhe sa monstruoze ajo mund të bëhet për fëmijët tanë. Kush shkon dhe kërkon një like dhe një follower me zemërim, punon kundër fëmijëve të tij.

Të dashurit e mi,

Çdo epokë prodhon një figurë të saj karakteristike. Unë nuk dua të bëj këtu asgjë përveçse të përcjell disa nga ato që kam mësuar dhe nuk dua që askush ta marrë me të madhe çfarë po them. Po nëse shekulli XIX prodhoi proletariatin industrial, shekulli XX prodhoi shoqërinë e mass media-s. Shekulli XXI po prodhon proletariatin e algoritmit. Një klasë e re që nuk e bashkon puna, e bashkon vëmendja; nuk e bashkon fabrika, e bashkon ekrani i celularit; nuk e bashkon prodhimi, e bashkon shija e konsumimit të vetes dhe të jetës në ekran dhe, mbi të gjitha, e bashkon një iluzion shumë i madh, që sa më shumë të dukesh, aq më shumë autoritet ke.

Unë nuk kam besuar asnjëherë që demokracia është pronë e ekspertëve, e profesorëve apo edhe e politikanëve, sepse është realisht pronë e qytetarëve. Por demokracia nuk ka thënë kurrë se çdo mendim ka të njëjtën peshë mbi çdo çështje. Ajo ka thënë se çdo qytetar ka të drejtën të flasë, por jo se çdo fjali ka të njëjtën vlerë, sepse liria e fjalës në demokracitë funksionale nuk e ka përmbysur kurrë deri më sot ligjin e pashkruar të gravitetit të dijes dhe mbi bazën e dijes së akumuluar për një çështje apo për një tjetër, vendimmarrësit kanë marrë vendime, që nga populli deri tek të zgjedhurit e tij. Demokracia nuk e ka zëvendësuar me diçka tjetër as përvojën, as përgjegjësinë.

Sot, për herë të parë në histori, demokracia po përballet me njeriun që mund të mos ketë ndërtuar kurrë asgjë, që mund të mos ketë asnjë shkollë, që mund të mos ketë asnjë kompetencë për të folur për atë që merr përsipër të flasë, që nuk i ka thënë kush mirëmëngjes, punë e mbarë dhe që nuk ka administruar kurrë asnjë zyrë me tre vetë dhe, megjithatë, ky tip zgjohet në mëngjes me bindjen që e kupton shtetin më mirë se kushdo, edhe pse mund të jetojë në një anë tjetër të globit. Pse? Sepse algoritmi i ka dhënë atij diçka që dikur fitohej vetëm me vite pune: dukjen, vendosjen e vetes në vëmendjen e të tjerëve dhe vendosjen e vetes në vëmendjen e të tjerëve jo me hir, por me pahir. Jo duke bërë ndonjë propozim për atdheun, por duke thirrur vdekje të tradhtarëve të atdheut dhe, në kohën tonë, kjo dukje ngatërrohet çdo ditë e më shumë me autoritetin dhe kjo është një tragjedi e vogël e qytetërimit tonë.

Autoriteti nuk është më ai që e shohin më shumë njerëz.

Autoriteti është ai që mban më shumë përgjegjësi, por algoritmi nuk njeh përgjegjësi. Ai njeh vetëm vëmendje. Ai nuk pyet kush ka ndërtuar, por pyet kush e ndaloi gishtin mbi ekran kur ky budallallëk u shfaq dhe pastaj ti nuk je më i pavarur. Ti kujton se je i pavarur, je i pavarur në raport me ata që kërcënon se nuk kanë çfarë të bëjnë, ndërkohë ti je thjesht një skllav i algoritmit që, duke të shtuar vëmendjen, të nxit që ti të bëhesh më kërcënues dhe nuk ka pikë rëndësie nëse ajo që thuhet është e vërtetë. Nuk ka pikë rëndësie nëse ajo që shpërndahet është e dobishme. Lëre më pastaj të ketë ndonjë rëndësi nëse është e drejtë apo është e padrejtë. Mjafton të jetë e fortë, mjafton të jetë tronditëse, mjafton të jetë zemëruese, mjafton të jetë skandaloze.

Prandaj jetojmë në një kohë kur britma udhëton shumë herë më shpejt se argumenti. Kur shpifja, jo vetëm udhëton shumë më shpejt se përgënjeshtrimi, por ndërkohë që ti je përpjekur të bësh përgënjeshtrimin, tre shpifje të tjera të kanë parakaluar. Është një garë komplet e pamundur. Emocioni mbërrin shumë më shpejt sesa arsyeja dhe pastaj merr peng followers-at dhe like-at dhe nuk i lë të shohin arsyet, por thjesht i nxit të përqafojnë emocionin dhe pikërisht në këtë klimë ndodh edhe diçka tjetër.

Sa herë që krijohet një krizë, sado e vogël, shpërthen një ekzaltim kolektiv; pa pritur, të gjithë ndjejnë nevojë të bëhen pjesë e saj. Jo domosdoshmërisht se kanë diçka për të thënë.

Jo domosdoshmërisht se kanë lidhje me arsyen pse ekzaltimi shpërtheu, por për faktin se është krijuar një skenë për t’u dukur dhe për të mbledhur me babëzi, babëzinë që algoritmi ta nxit njësoj si droga që nxit dikë të rrisë dozën: like-t, followers-at.

Sa herë e keni dëgjuar gjatë gjithë këtyre ditëve nga njerëz që kurrë në jetën e tyre as nuk e kanë imagjinuar që të përzihen me politikë e me protesta, por janë bërë parelinj me shalë edhe me kremra që të shfaqen atje bashkë me shalët dhe kremrat e tyre, sepse është trendi.

Kanë frikë të mbeten jashtë valës, sepse në ekonominë e vëmendjes heshtja nuk shpërblehet. Shpërblehet vetëm pjesëmarrja. Shpërblehet vetëm ai që ka kurajën të hyjë në garë, shpërblehet ai që bën videon më dramatike. Nuk ka pikë rëndësie nëse protesta zhvillohet në një bregdet të Spanjës, mjafton që ti t’i vendosësh shenjën Tiranës. Tirana s’ka as det, por kjo nuk ka pikë rëndësie, dhe të vendosësh aty një turmë që diçka thotë në spanjisht, por me titra lexohet “vdekja e Izraelit”.

Ai që do të bëjë postimin më të fortë, ai që do të shpallë katastrofën më të afërt, ai që do të lajmërojë ndëshkimin më të egër, ai që do të parashikojë fundin më spektakolar të kujtdo qoftë që është përballë, ai shpërblehet nga algoritmi dhe një protestë nuk është më protestë, është skenë, është treg, një treg emocionesh, klikimesh, një treg morali, madje edhe një treg karrierash.

Po në të gjithë këtë, ata të karrierave janë më qesharakët. Janë qesharakë sepse nuk e kanë marrë vesh akoma që me Partinë Socialiste dhe me ne nuk fitohet duke dalë me lugën e ndryshkur në tregun e karrierave të humbura.

Dhe patjetër që algoritmi e ka të domosdoshme të shfaqë edhe profetët që lajmërojnë fundin e botës, analistët që bëjnë analiza pa fakte, strategët që nuk dinë se ç’është të bësh një strategji sektoriale, revolucionarët që ushqehen me ëndrrën e revolucionit, por që s’kanë lidhje me revolucionin, patriotët që nuk ia kanë haberin punës dhe kronikanët e kudondodhur, njerëz që s’kanë ndërtuar kurrë asgjë dhe që, po t’i vësh të masin një tavolinë, ngatërrojnë gjerësinë me gjatësinë, sepse për ta nuk ka rëndësi se çfarë ndërtohet, si ndërtohet. Për ta ka rëndësi vetëm çfarë duhet shembur dhe si ta shembim. Sepse vetëm mbi rrënojat e punës së të tjerëve ata mund të ngrihen në piedestalin e madhështisë së tyre në skenën virtuale, ku marrin like-t, marrin followers, marrin urimet, marrin përgëzimet, marrin inkurajimet dhe për ta çdo incident është një revolucion.

Sa vjet kemi, sa vjet kemi që i dëgjojmë paralajmëruesit e stuhive të ardhshme për fundin e kësaj force politike në qeveri dhe çdo protestë është një rast për përmbysje, jo për temën. Një protestë për temën është gjëja më legjitime dhe, në momentin kur ti je gati t’i ofrosh bashkëpunim për të trajtuar temën dhe je gati të ofrosh diskutim për të kuptuar se si mund të adresohet tema më mirë, askush nuk paraqitet, sepse të jesh pjesë e cunamit është shumë më e rëndësishme se të jesh pjesë e zgjidhjes për temën dhe çdo ditë është dita e një gjykimi të madh.

Dhe humbja e sensit të realitetit bën papritur që nga të katër anët të dalin të gjitha llojet e krijesave që deri në atë moment kanë qenë nëpër cepat e tyre dhe të kërkojnë diçka.

Secili kërkon diçka. Diçka për të cilën mund të ketë të drejtë. Diçka për të cilën mund të mos ketë të drejtë, por të cilën e kërkon pikërisht përmes asaj vale çmendurie, duke ushqyer algoritmin dhe duke ushqyer faktikisht të kundërtën e asaj për të cilën pretendon se është atje.

Dhe për t’i dhënë të gjithë kësaj një kuptim atdhetar, një pathos revolucionar, një parafytyrim epik, aty në sheshin televiziv të algoritmit fillon refreni: “Edi Rama ka mbaruar, ka mbaruar, ka mbaruar”.

Mirëpo puna është që ikën mbrëmja dhe vjen mëngjesi. Aty s’ka njeri, sepse sheshi i xhirimeve hapet në mbrëmje. Ndërkohë që unë jam këtu, ne jemi këtu. E nesërmja vjen, pastaj vjen një mbrëmje tjetër dhe një e nesërme tjetër. Vitet ikin, profecia vazhdon, sepse edhe po s’u bë e vërtetë, bëhet virale. Dhe ja ku jemi sot.

Për dekada me radhë kemi luftuar për lirinë e shprehjes, me të drejtë. Pa të s’ka demokraci, pa të s’ka opozitë, pa të nuk ka qytetarë të lirë, por ka vetëm një ferr social. Po ndërkohë, pothuajse pa e kuptuar, kemi hyrë në një ferr tjetër social, në një epokë ku problemi nuk u bë mungesa e lirisë së shprehjes. Problemi është pakufishmëria e lirisë së shpërndarjes, jo të së vërtetës, por të gënjeshtrës, sepse sot s’ka më nevojë të censurosh faktet. Mjafton t’i mbysësh. Nuk ka nevojë t’i ndalosh. Mjafton t’i fundosësh në një oqean trillimesh dhe, me të drejtën që të jep zemërimi ndaj një roje sigurie që të zvarrit një protestues, të krijosh një ciklon për të kërkuar vdekjen e të gjithë tradhtarëve.

Në fund, ç’rëndësi ka nëse një fakt është i lirë të flasë, kur është i rrethuar nga një milion gënjeshtra? Kush dëgjohet më shumë nëse ti je aty i lirë të thuash të vërtetën dhe, ndërkohë, një kor bërtet një gënjeshtër në çdo fjalë që ti thua? Dhe kjo është një situatë e re e kohës sonë, ku fakti dhe gënjeshtra janë thjesht dhe vetëm dy njësi të mënyrës se si funksionon algoritmi, që nuk pyet kush ka të drejtë, por pyet vetëm kush e merr peng më gjatë vëmendjen dhe atij i jep shtysë, tjetrit i ul shpërndarjen.

Dhe kjo është arsyeja pse sot sfida e demokracisë nuk është vetëm të mbrojë lirinë e fjalës, është të mbrojë lirinë e fakteve, ta mbrojë lirinë e fakteve duke insistuar që faktet të dëgjohen. Sepse nëse fakti humbet aftësinë të depërtojë në një hapësirë publike, e vërteta nuk është më e lirë dhe liria e shprehjes është vetëm teori. Është si t’i japësh dikujt të drejtën të flasë në mes të një stadiumi, ku 100 mijë altoparlantë dhe, më keq akoma, çfarë kemi parë këto ditë lidhur me ata që nuk kanë ndarë të njëjtin mendim me sheshin e xhirimeve, është e frikshme; dhunim i vazhdueshëm online, kërcënime. Unë i kam të panumërta ankesat e njerëzve që, pasi kanë mbyllur profilet e tyre, i kanë marrë kërcënimet në telefonat e tyre dhe, natyrisht, ia kam përcjellë policisë. Por edhe policia çfarë do të bëjë me mesazhe që vijnë nga lloj-lloj drejtimesh të paditura?

Sfida më e madhe e kohës që jetuam ishte liria e shprehjes. Sfida më e madhe e kësaj kohe është liria e fakteve, sepse demokracitë nuk rrezikohen vetëm nga ata që ndalojnë të vërtetën të flasë; rrezikohen nga ata që e mbysin në një lumë të pafund gënjeshtrash.

Shikojeni Fatos Lubonjën. E kam sjellë në këtë mes, si emër edhe një herë tjetër pas shumë e shumë vitesh që Fatos Lubonja, me të njëjtën pafytyrësi të atyre që mbronin gënjeshtrën që atë e mbajti në burg dhe i kërkonin llogari për gjëra që s’i kishte bërë, duke i prezantuar dëshmitarë të rremë dhe duke i ngritur akuza haluçinante, kërkon llogari nga unë për Arubën.

Fatos Lubonja! Aruba!

“Edi Rama – thotë – duhet të japë llogari për Arubën”.

Unë di që në të gjithë historinë e njerëzimit, që kur janë vendosur rregullat e qytetërimit romak, llogaria jepet mbi bazën e fakteve dhe kurrë nuk i takon atij që akuzohet të provojë që ai nuk është ai për të cilin akuzohet.

Çfarë vlere ka që unë të them: “Nuk kam qenë kurrë në Aruba, nuk e di fare për çfarë bëhet fjalë se ka ndodhur në Aruba, nuk kam kërkuar kurrë njeri të shkojë në Aruba”? S’ka asnjë vlerë fare, sepse ndërkohë Aruba është bërë e vërtetë. Është nxjerrë në këtë fushën e algoritmit, është ricikluar në pafundësi dhe është bërë e vërtetë, siç është bërë e vërtetë që unë jam një “konsumator kokaine”. Kjo është bërë e vërtetë. Por fjala “drogaxhi”, “ik, mor drogaxhi”, “o drogaxhi”, është një refren që mua më ndjek si një “e vërtetë”, siç është “e vërtetë” që unë kam akuzuar tim atë për marrëdhënie me time shoqe dhe për atësinë e djalit tim. Është “e vërtetë”. Është bërë e vërtetë, çfarëdo që të them unë. Nuk kanë pasur asnjë rëndësi të gjitha letrat që kanë dalë më parë, se si është bërë gjyqi etj. Nuk kanë fare.

Algoritmi këtë gjë e ka bërë përfundimisht të vërtetë, siç është bërë “e vërtetë” që unë jam një “kusar” që marr pjesën time nga çdo gjë që ndodh në Republikën e Shqipërisë. Është bërë e vërtetë! Çfarë rëndësie ka se çfarë them unë? Natyrisht që për këtë arsye unë nuk e them këtë gjë rregullisht, se s’ka asnjë vlerë. Janë bërë të gjitha të vërteta, sepse nuk jemi më në një marrëdhënie sociale, politike, demokratike. Jemi në një laborator, në një laborator ku, në kohë reale, algoritmi, viraliteti, simbolika dhe gënjeshtra prodhojnë një realitet paralel që, shumë, shumë më shpejt sesa faktet gjejnë rrugën e tyre, është bërë e vërteta dhe faktet janë përpjekje të dëshpëruara për të mohuar të vërtetën.

Atëherë çfarë mbetet për t’u bërë? Ajo që mbetet për t’u bërë, të dashur, është që ne të refuzojmë të ndjekim çdo dallgë; është që ne të qeverisim Shqipërinë sipas kontratës që kemi me popullin shqiptar dhe jo sipas algoritmit. Të bëjmë atë që është shumë e vështirë, në fakt, por që është e vetmja gjë që ne mund të bëjmë: të vazhdojmë përpara, të vazhdojmë të dëgjojmë, patjetër të dëgjojmë. Askush nuk mund ta thotë, unë jo e jo, që nuk ka shumë të vërteta në ato që thuhen lidhur me çfarë nuk shkon, lidhur me çfarë duhet bërë më mirë, lidhur me si njerëzit duhet të shërbehen më mirë, etj., etj., por zgjedhja jonë është e detyruar, nuk është një zgjedhje që është njëra nga disa zgjedhjet. Zgjedhja jonë është të bëjmë çmos që njerëzve t’u japim lajmin e mirë. Cili është lajmi? Jo propaganda, lajmi i mirë. Kemi një problem me shërbimet. Kemi patjetër një problem me shërbimet, por ama sot janë mbi 3 milionë shqiptarë, brenda e jashtë vendit, që 95% të shërbimeve i marrin nga celulari, pa takuar asnjëri dhe pa pasur nevojë të fusin mik askënd. 95%!

Kemi te ky 5%-shi një problem real, serioz, dramatik, po të doni, në momente të caktuara, për njerëz që kanë nevojë për legalizime, për njerëz që kanë nevojë për një autorizim, etj., patjetër, por ama nëse ne e marrim të mirëqenë që njerëzit të cilët janë nën “bombardimin” e përditshëm të algoritmit i dinë ato që janë bërë, atëherë ne marrim të mirëqenë që njerëzit kujtojnë se ne dimë çfarë bëjmë. Kjo nuk është e vërtetë. Të vazhdojmë të korrigjojmë gabimet tona, pa diskutim. Është gjëja që jemi përpjekur të bëjmë gjithmonë, është gjëja që do të përpiqemi të bëjmë, do të vazhdojmë të mësojmë, të mësojmë shumë nga njëri-tjetri, patjetër. Të mësojmë me njëri-tjetrin ne të tjerët, aty ku mundemi, dhe të mësojmë nga të tjerët gjithmonë.

Por ne kemi një detyrë që nuk e ka askush tjetër. Gjithë këta të tjerët nuk e kanë këtë detyrë. Ne kemi detyrën të ndërtojmë; shteti nuk ndërtohet duke bërë luftë nëpër kanalet e algoritmeve, në emër të përmirësimit. Shteti ndërtohet, në radhë të parë, duke mos e humbur drejtimin e historisë. Dhe kam pasur shumë mesazhe, nuk e di se për çfarë arsye, si, qysh, tek, mund ta kem lënë edhe përshtypjen që më ka shkuar ndër mend që unë të jap dorëheqjen. Kam pasur shumë mesazhe. Dhe gjithmonë e më shumë, sepse gjithmonë e më shumë njerëz ftillohen, gjithmonë e më shumë njerëz shohin që e gjitha kjo është diçka që nuk rri; që nuk rri as në qiell e as në tokë.

Nuk mundet dot asnjë shqiptar i arsyeshëm, edhe sikur kurrë të mos na ketë votuar, kurrë të mos na votojë, që të pranojë që Tirana të bëhet një territor sfilate për një turmë që shkon të bllokojë aeroportin. Nuk e pranon dot më askush këtë. Është e pamundur dhe, natyrisht, tërheqja pak e nga pak e atyre që shkuan atje për të dalë në skenë dhe mbetja e një grupi ku ka një përzierje të hatashme, është një përzierje, siç e thonë këta “patriotët digjitalë”, mbarëkombëtare. Vijnë njerëz nga Kosova, vijnë njerëz nga Maqedonia, vijnë njerëz nga territore të tjera për të “shpëtuar” Shqipërinë, në emër të shqiptarëve. Ulërijnë të mblidhet këtu kombi, ndërkohë që njerëzit që funksionojnë me arsye, edhe ata të bankave, të mirëpaguarit, të paguarit me meritën e tyre, e kuptojnë shumë mirë që këtu ka diçka që nuk shkon fare dhe s’i kam dhënë përgjigje kujt, sepse më është dukur si…, por kur ka momente të tilla kam shumë kënaqësi të kujtoj një hollësi te Homeri, ku Odiseu afrohet pranë sirenave dhe refuzon që të mos i dëgjojë. Përkundrazi, ai insiston që t’i dëgjojë, sepse vetëm ai që i dëgjon kupton se sa i madh është tundimi në një mënyrë ose në një tjetër. Por ai bën dhe një gjë tjetër. Lidhet shumë fort pas direkut të anijes. Jo se s’ka besim tek vetja, por sepse ai nuk e negocion destinacionin dhe atë që vetja, në një dehje të vetme, mund t’ia bëjë duke e hedhur në ujë pas sirenave, ai e ndalon me litarët që lidhin veten te direku, sepse ai e di që çdo gjë mund të ndodhë, por qëllimi është ç’ka e ka çuar deri aty dhe ç’ka e çon deri në fund dhe unë mendoj që kjo e Odiseut është metafora më e jashtëzakonshme e lidershipit dhe e qeverisjes.

Një qeveri nuk ka të drejtë t’i mbyllë veshët. Përkundrazi, një qeveri duhet të dëgjojë. Një qeveri duhet ta dëgjojë dhe, patjetër, një grup parlamentar, flas për një grup qeverisës, duhet ta dëgjojë edhe gjithçka që thuhet në atë sheshin e xhirimeve, pra algoritmin, dhe nga diskutimet e para është shumë e qartë që janë dëgjuar. Duhet të dëgjojë kritikën dhe zemërimin. Nuk është e mundur që një qeveri ta skualifikojë duke ia hedhur të gjithë fajin algoritmit. Nuk është ky rasti. Por ka një gjë që një qeveri nuk mund ta bëjë kurrë nëse është aty me një destinacion. Një qeveri nuk e dorëzon kurrë timonin te zhurma. Një grup udhëheqës nuk i jepet zhurmës dhe sa më shumë zhurma zmadhohet, aq më shumë një grup udhëheqës forcon identitetin e vet, duke bashkuar të gjithë në emër të destinacionit.

Nuk ndërtohet një shtet si ai që ne po ndërtojmë dhe nuk çohet deri në fund një mision historik si ky që na ra ne ta mbartim për ta bërë Shqipërinë vend anëtar të Bashkimit Europian, duke i dhënë Shqipërisë momentin e dytë më të madh historik pas Lidhjes së Prizrenit, nëse qeveria e tij, grupi i tij udhëheqës, merr drejtim nga fryn era dhe sugjestionohet nga zhurmat, sugjestionohet nga erërat, sugjestionohet nga sirenat, sugjestionohet nga dallgët, me çdo çmim. Një grup udhëheqës që ka një mision shkon deri në fund kundër të gjitha llojeve të parashikimeve dhe jo më pastaj kur parashikimet i ka me vete, si në rastin tonë.

Unë jam shumë aktiv në rrjetet sociale, e kam ndarë me ju disa herë, e ndaj dhe me ata që janë më aktivë këtu, që një nga gjërat që unë pres me shumë dëshirë të më vijë kur unë të mos jem më në këtë detyrë është që të mos kem më nevojë t’i trokas algoritmit. Por unë nuk besoj kurrë që aty, te pasqyra e Facebook-ut, e Instagram-it dhe te komentet, unë i marr, m’i sjellin, i marr, i lexoj, mundohem të kuptoj, por kurrë nuk besoj që unë mund të drejtohem prej zhurmës, prej erës dhe prej dallgëve që mund të ngrihen aty.

Më kanë sugjeruar më të urtët, në kuptimin e mençurisë se unë, “lëri, mos fol, rri, dëgjo se atje”… Si atje? Ku atje? Unë mund të ndihem përgjegjës për shumë gjëra që duhet të shkojnë më mirë. Po unë dhe ju, Partia Socialiste, të ndihemi me faj se vetëm fajtorët nuk flasin, të ndiejmë faj pse mblidhet jo ajo turmë, po pse mblidhet planeti, po të dojë, që të na tregojë dhe të na imponohet në pikën që të na detyrojë që ne të pranojmë të jemi skllevër të algoritmit edhe si forcë politike, kjo nuk është e mundur të ndodhë dhe nuk ka për të ndodhur, sepse kjo është tradhtia e vërtetë, nëse mund të flasim për tradhti këtu në këtë mes.

Prandaj, unë besoj te politika që zgjohet, jeton dhe shkon të flejë me njerëzit realë, jo me profilet falso të ballibullistëve. Ballibullistët kanë sasinë më të madhe të profileve falso dhe të ndjekësve të blerë dhe ju duhen, ndërsa në të gjithë ndjekësit e faqes time nuk mund të gjendet dot një i blerë, një i vetëm i blerë. Blihen ndjekësit, blihen sa të duash, ka, paguan, por një i vetëm s’më është dashur kurrë dhe s’më duhet. Ne na duhen ata që nuk jetojnë tek ajo. Na duhen ata që nuk maten me sa ndjekës kanë. Ata janë forca jonë. Ata që bëjnë që Shqipëria sot të ketë parametrat më të mirë që ka pasur ndonjëherë në çdo aspekt.

Jo më të mirat e mundshme, por më të mirët që ka pasur ndonjëherë. Ata që bëjnë që Shqipëria sot të jetë një vend ku, këtë vit, bizneset e vogla të hapura deri tani që flasim janë numri më i madh i bizneseve të reja të krijuara në të njëjtën periudhë në vitet e mëparshme. Ata patjetër shohin, patjetër bien edhe pre në një moment, por ata duan të dinë të tjera gjëra dhe neve mund të na bëhen shumë leksione, por të na bëhet neve leksion për pensionet, të na bëhet neve leksion për universitetet…

U ngrit diaspora. U ngrit diaspora. U mblodhën profesorët, ou. Ka një element që e hoqa sepse u bëheshin shumë. Por ka një element tjetër që e tregon historia dhe që na e tregojnë ata që kanë menduar për si zhvillohet bota përpara se të vinte interneti e të tjerë.

Ky element quhet pakënaqësia e pritshmërive. Pakënaqësia e pritshmërive është shprehja më kuptimplotë e një vendi që ka dalë nga një fazë dhe ka hyrë në një fazë të re, një vendi ku pritshmëritë janë shumë më të larta dhe ku pakënaqësia e pritshme është diçka jo e lehtë për t’u administruar dhe ajo që na takon është që ne të vazhdojmë.

Planet tona janë në tryezë. Unë e di, ka edhe intelektualë të familjes sonë politike që thonë: “Kjo karta e BE-së është kartë e lodhur. Është edhe një çikë si shprehje e faktit që edhe Edi Rama sikur nuk ka më… një çikë e lodhur kjo karta e BE-së… duhet… ka diçka që…”

Të gjithë këta që kanë studiuar “kartat e mia” me kaq pasion i keni atje te sheshi i xhirimit. Kështu që kush nuk do të shkojë te sheshi i xhirimit, se do të ketë shumë shesh xhirimi kjo kohë, të rrijë këtu në PS dhe të shikojë mirë që unë nuk kam kartat e mia.

Karta e BE-së është karta e historisë së Shqipërisë dhe karta e BE-së ka brenda të gjitha gjërat për të cilat flasin edhe ata që janë aty në protestë për arsye genuine, që ishin. S’ka më aty për arsye genuine. Ata që ishin aty për arsye genuine nuk janë më aty dhe ne nuk jemi këtu për të fituar numrin e klikimeve të ditës.

Ne jemi këtu për të fituar Shqipërinë 2030 në BE.

Ah, është edhe një thirrje për një marrëveshje të re, për një Shqipëri të re. Dhe kam parë që ka edhe shpirtra të humbur këtu në familjen tonë politike që duan një Shqipëri të re. Fair enough. Mezi pres që të na e sjellin draftin e Shqipërisë së re të shkruar dhe patjetër jemi gati të bëjmë një marrëveshje të re për një Shqipëri të re, por kam frikë se drafti nuk do të vijë kurrë, sepse Shqipëria e re është njësoj si të gjitha siluetat e flamingove, njërën prej të cilave e mbante Fatos Lubonja.

Fatosi poshtë e flamingot lart…

Shqipëria e re!

Do të kritikohemi, do të sulmohemi, por ne kemi detyrimin të mos zgjedhim rrugën më të lehtë, të mos zgjedhim rrugën e zgjidhjeve të përkohshme që na lehtësojnë nga një presion, të mos zgjedhim kurrë të jemi popullorë në një moment kur duhet të jemi të përgjegjshëm, sepse unë, të paktën, ka shumë kohë që nuk ndihem i zgjedhur për të qenë i pëlqyer. Më ka ikur ajo dëshirë për të qenë i pëlqyer.

Qesh Erjoni se e di, më ka njohur në atë kohë. Edhe kopertinën e “Zërit të Popullit”, kur unë u zgjodha, e bëri me një kujdes të veçantë që unë të ndihesha i pëlqyer. Vuri një portret shumë larg realitetit, por nuk jemi këtu për të qenë të pëlqyer, jemi për të qenë të dobishëm dhe këtu ka një ndryshim shumë të madh midis të qenit i pëlqyer dhe të qenit i dobishëm. Sa janë të pëlqyer sot në rrjetet sociale dhe janë krejt të padobishëm; kurrë mos u bëfshim si ata.

Prandaj Shqipëria është e gjitha sot në duart tona, jo në këmbët e atyre që bëjnë xhiro. Nuk është një hashtag Shqipëria. Shqipëria nuk është një flamingo që merret zvarrë për t’u dukur bukur. Shqipëria është një vend që sot është në një luftë të madhe me vetveten dhe BE-ja është “Itaka” jonë.

Le të këndojnë sirenat, atë punë kanë. Ne kemi punë tjetër. Unë bashkë me ju. Ne kemi detyrë ta çojmë Shqipërinë te ai breg me çdo kusht dhe mos u çudisni fare që në këtë rrugë do të kemi shumë të tjerë që do të na dalin anash, mbrapa, përballë, se kjo nuk është punë agjenturash, në kuptimin klasik. Nuk jemi te “Fijet që priten”. Ne kemi fakte sa të duash.

Jemi në një kohë kur, falë algoritmit dhe botës pa kufij, vijnë “mercenarët digjitalë” edhe nga vende që ti nuk e mendon se ishe shënjestër e tyre, për arsye nga më të ndryshmet. Të sponsorizuar nga shteti janë të identifikuar ata që vijnë nga Irani. Të tjerët kanë lloj-lloj sponsorësh, por ne nuk kemi punë me asnjë prej tyre në kuptimin që të intimidohemi apo që të kompleksohemi, apo që të përdredhemi, kështu që kjo është rruga më e vështirë dhe, pikërisht sepse është rruga më e vështirë, është rruga ime, e juaja, e jona, e Partisë Socialiste të Shqipërisë.

Faleminderit!/ad

Me një analizë të thjeshtë gjaku mund të zbulohet mosha biologjike dhe jetëgjatësia e 11 organeve të trupit tonë. Testi i ideuar dhe realizuar është krijuar nga Universiteti Stanford dhe mund të jetë në treg brenda 3 viteve.

Gjithashtu, me anë të këtij testi do të jetë e mundur të përcaktohen sëmundjet që mund të prekin këto organe brenda 10 viteve nga kryerja e testit, ku përfshihen edhe truri dhe zorrët.Aktualisht është në fazë eksperimentale dhe metoda është përshkruar në revistën shkencore “Nature Medicine”.

Autorët shpjegojnë se çdo organ plaket në kohë të ndryshme dhe qëllimi është vrojtimi i sinjaleve të këtyre ndryshimeve.

Gjatë fazës studimore janë vrojtuar të dhënat e 17 viteve të 600 mijë individëve nga UK Biobank. Mbi këto baza janë vrojtuar në gjak 3 mijë proteina, disa prej të cilave përkojnë me aktivitetin e çdo organi, ndër të cilët truri, muskujt, zemra, mushkëritë, arteriet, mëlçia, veshkat, pankreasi, sistemi imunitar, zorrët dhe indet.

Deri tani ka dalë në pah dhe është konfirmuar diçka mbi trurin, që është rojtari i vërtetë i jetëgjatësisë. Nëse ke një tru të plakur, rriten shumë mundësitë e vdekshmërisë, ndërsa nëse është i ri, aq më shumë zgjatet jeta.

United States Men’s National Soccer Team është kualifikuar në fazën me eliminim direkt të Botërorit pas fitores 2-0 ndaj Australia national soccer team, duke siguruar gjithashtu vendin e parë në Grupin D. Skuadra e Mauricio Pochettinos vazhdon të impresionojë në turne. Ata kishin nisur fuqishëm me një fitore 4-1 ndaj Paraguait dhe tani janë të sigurt në krye të grupit, përpara ndeshjes së fundit ku trajneri pritet të bëjë rotacione, pasi Turqia është eliminuar.

Fitorja ndaj Australisë erdhi me pak “fat”: një autogol i Cameron Burgess dhe një gol i Alex Freeman pas një devijimi vendosën rezultatin. Megjithatë, SHBA tregoi energji dhe kontroll në një stadium të mbushur në Seattle. Një shqetësim për amerikanët mbetet gjendja e Christian Pulisic, i cili u la jashtë ndeshjes për shkak të një dëmtimi në pulpë. Ndërkohë, Scotland national football team pësoi një humbje të ngushtë 1-0 ndaj Morocco national football team në Boston. Një gol i hershëm i Ismael Saibari në minutën e dytë mjaftoi për marokenët. Skocia reagoi më pas dhe krijoi disa raste, por nuk arriti të shënojë. Megjithatë, ajo mbetet ende me shpresa për kualifikim si një nga tetë ekipet më të mira të vendeve të treta, pasi ka tre pikë nga ndeshja e parë kundër Haitit. Në ndeshjet e tjera, Brazili u rikthye fuqishëm me një fitore 3-0 ndaj Haitit, me dy gola nga Matheus Cunha dhe një nga Vinícius Júnior.

Turqia u eliminua pas humbjes 1-0 ndaj Paraguait, në një ndeshje ku Miguel Almirón u bë lojtari i parë që ndëshkohet me karton të kuq sipas rregullit të ri të FIFA-s për mbulimin e gojës gjatë komunikimit me kundërshtarin.

Numri i madh i aksidenteve në trafik po vazhdon të jetë shqetësues. Çdo ditë raportohet për aksidente të shumta në komunikacion dhe në të shumtën e rasteve shkaktohen si pasojë e pakujdesisë së shoferëve gjatë vozitjes, duke rrezikuar kështu jetën e tyre dhe të pjesëmarrësve tjerë në trafik, raporton Gazeta Sinjali.

Një i tillë ka ndodhur mëngjesin e sotëm, rreth orës 08:45 në Ozdrim të Pejës.

Në aksident janë përfshirë dy vetura, ku si pasojë janë lënduar dy persona.

Lajmin për Sinjalin e ka konfirmuar zëdhënësi i Policisë për rajonin e Pejës, Driton Rugova.

Ai ka bërë të ditur se të lënduarit janë dërguar në Spitalin Rajonal të Pejës për trajtim mjekësor.

Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!

/GazetaSinjali/

The post Dy të lënduar në aksidentin mes dy veturave në Ozdrim të Pejës – përfundojnë në spital appeared first on Sinjali.

Federata Algjeriane e Futbollit ka paraqitur një ankesë zyrtare në Federatën Botërore të Futbollit (FIFA) lidhur me arbitrimin e ndeshjes së raundit të parë të Kupës së Botës ndaj Argjentinës.

Argjentina ka shënuar fitore bindëse me rezultat 3-0, me tre gola nga Lionel Messi, ndërsa algjerianët kanë ngritur ankesë ndaj gjyqtarit Szymon Marciniak, duke pretenduar se vendimet e tij kanë dëmtuar rëndë ekipin e tyre kombëtar në dy situata.

Në minutën e 31-të, Marciniak nuk e ndëshkoi Lionel Messin për një ndërhyrje ndaj Aissa Mandit, të cilin algjerianët e konsiderojnë si ndërhyrje të ashpër dhe të denjë për karton të kuq. Sipas tyre, VAR-i gjithashtu nuk reagoi për këtë rast.

Incidenti i dytë, sipas Federatës Algjeriane, ka ndodhur në minutën e 74-të, kur Alexis Mac Allister ka goditur me bërryl në kokë mesfushorin algjerian Ibrahim Maza, pa u ndëshkuar me karton të kuq.

Në letrën drejtuar FIFA-s, Federata Algjeriane kërkon sqarime se pse VAR-i nuk ka ndërhyrë në këto situata.

Sipas rregullave, të gjitha veprimet që mund të çojnë në karton të kuq direkt duhet të rishikohen nga VAR-i, gjë që, sipas algjerianëve, nuk ka ndodhur në këtë rast.

Algjeria vlerëson se këto dy vendime të kontestuara mund të kishin ndikuar në rrjedhën e ndeshjes dhe tashmë është në pritje të një përgjigjeje zyrtare nga FIFA.

Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!

/GazetaSinjali/

The post Federata Algjeriane i drejtohet FIFA-s, kërkon shpjegim pse Messi nuk mori karton të kuq appeared first on Sinjali.

nstagram ka prezantuar një funksion të ri që u jep përdoruesve më shumë mundësi për të shpjeguar dhe organizuar përmbajtjen në postimet me disa fotografi ose video.

Tashmë, në vend të një përshkrimi të vetëm për të gjithë postimin “carousel”, përdoruesit mund të shtojnë përshkrime të veçanta për secilën rrëshqitje.

Deri tani, të gjitha fotot dhe videot brenda një postimi “carousel” ndanin të njëjtin tekst shpjegues, gjë që shpesh e kufizonte mënyrën e tregimit të historive apo dhënies së informacioneve shtesë. Me përditësimin e ri, çdo imazh ose video mund të ketë kontekstin, shpjegimin apo mesazhin e saj të veçantë.

Funksioni i ri është veçanërisht i dobishëm për krijuesit e përmbajtjes, bizneset dhe mediat, pasi mund të përdoret për albume udhëtimesh, prezantime produktesh, udhëzime hap pas hapi apo seri fotografish ku secila pjesë kërkon një sqarim të veçantë.

Përdoruesit do të mund të zgjedhin mes dy opsioneve: një përshkrim të vetëm për të gjithë postimin ose përshkrime të ndara për çdo rrëshqitje. Aktivizimi bëhet përmes një opsioni të ri gjatë krijimit të postimit.

Sipas ekspertëve të rrjeteve sociale, ky ndryshim mund ta bëjë formatin “carousel” më të ngjashëm me një histori të ndarë në kapituj, duke u dhënë krijuesve më shumë hapësirë për komunikim dhe angazhim me ndjekësit.

Funksioni po shpërndahet gradualisht për përdoruesit në mbarë botën.

Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!

/GazetaSinjali/

The post Risi në Instagram, ndryshon mënyra e postimeve me disa foto appeared first on Sinjali.

Kryeministri Edi Rama, gjatë mbledhjes së grupit parlamentar të Partisë Socialiste, ka deklaruar se qeveria duhet të dëgjojë shqetësimet dhe kritikat e qytetarëve, por nuk duhet të udhëhiqet nga presioni i rrjeteve sociale apo zhurma publike.

Ai theksoi se vendimmarrja politike duhet të ruajë drejtimin dhe stabilitetin, pavarësisht reagimeve të momentit.

“Ka një përzierje të hatashme ndërkombëtare, vijnë njerëz nga Kosova, Maqedonia për të shpëtuar Shqipërinë në emër të shqiptarëve, ndërkohë njerëzit që flasin me arsye e kuptojnë shumë mirë që këtu ka diçka që nuk shkon.”

Rama shtoi se qeveria nuk duhet të injorojë kritikat, por as të lejojë që vendimmarrja të ndikohet nga presioni i opinionit në rrjetet sociale apo nga zhurma e momentit.

Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!

/GazetaSinjali/

The post Rama ironizon: Përzierje e hatashme, njerëz nga Kosova, Maqedonia dhe ndërkombëtarë po vijnë për të shpëtuar Shqipërinë appeared first on Sinjali.

Dy ndeshje interesante pritet të zhvillohen sonte në kuadër të xhiros së dytë të fazës së grupeve në Kupën e Botës 2026.

Në Grupin F, Holanda do të përballet me Suedinë në një duel që pritet të jetë vendimtar për kreun e grupit, shkruan Gazeta Express.

Holandezët e nisën kampanjën me një barazim 2:2 ndaj Japonisë, ndërsa Suedia tregoi forcën e saj duke e mposhtur Tunizinë me rezultat bindës 5:1. Ndeshja nis në orën 19:00.

Tre orë më vonë, vëmendja do të zhvendoset te Grupi E, ku Gjermania rikthehet në aksion për t’u përballur me Bregun e Fildishtë.

Gjermanët vijnë pas fitores spektakolare 7:1 ndaj Curaçaos në ndeshjen e parë, ndërsa afrikanët siguruan tri pikë të rëndësishme falë triumfit minimal 1:0 ndaj Ekuadorit.

Të dyja sfidat pritet të ofrojnë spektakël dhe mund të kenë ndikim të rëndësishëm në garën për kualifikim në fazën eliminatore.

Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!

/GazetaSinjali/

The post Dy duele të zjarrta sonte në Kupën e Botës 2026 appeared first on Sinjali.

Një person ka humbur jetën pas përplasjes së dy trenave të mallrave në një urë në Mynih, në orët e para të së shtunës, sipas policisë lokale.

Si pasojë e përplasjes, dy vagonë kanë dalë nga shinat dhe kanë përfunduar në rrugën poshtë.

Shkaku i incidentit mbetet ende nën hetim, ka bërë të ditur për Reuters një zëdhënës i policisë në qytetin jugor gjerman, raporton Reuters.

Shërbimet e emergjencës janë njoftuar për aksidentin në lagjen veriore të Mynihut, Milbertshofen, në orën 01:40 të mëngjesit (23:40 GMT të premten), me rreth 60 ekipe të ndihmës së shpejtë të dërguara në vendngjarje, ka bërë të ditur një zëdhënës i departamentit të zjarrfikësve.

Sinjali – aty ku e vërteta flet para lajmit!

/GazetaSinjali/

The post Aksident tragjik në Mynih: Përplasen dy trena mallrash, vdes një person appeared first on Sinjali.