Eksperti i transferimeve Matteo Moretto ka dhënë një përditësim të ri mbi sagën e transferimeve të sulmuesit Julian Alvarez.

Moretto ka deklaruar se pronarët e Atletico Madrid, Apollo Sports Capital, janë të hapur për të shitur sulmuesin argjentinas mes interesit konkret nga Barcelona.

“Për herë të parë, Apollo po fillon të marrë në konsideratë largimin e tij të mundshëm, se duhet të dëgjojnë ofertat”, deklaroi fillimisht Moretto.

“Nëse do të varej nga Apollo, Julian duhet të shkonte jashtë vendit. Për shembull, Arsenali, por të gjithë e dinë që Barca është opsioni i parë dhe se kur të mbarojë Kupa e Botës, ata do të bëjnë një përpjekje tjetër për ta nënshkruar atë. Barca është ende në garë”.

“Për herë të parë, Atletico po shqyrton se si ta zgjidhë problemin nëse ai nuk do të qëndrojë”.

"Çmimi do të ishte më shumë se 100 milionë euro, njëqind për qind. Një muaj më parë, më thanë se do të ishte rreth 130 milionë euro, më shumë se tarifa e transferimit të Griezmann", përfundoi eksperti i transferimeve. /Telegrafi/

Çdo Kupë Bote ka skuadra emocionuese dhe skuadra jo-favorite që i tejkalojnë shumë pritjet - skuadra si Koreja e Veriut në vitin 1966, Bullgaria në vitin 1994 ose Maroku në vitin 2022. Është një nga gjërat më të mira të Kupës së Botës.

Por prapëseprapë, asgjë nuk krahasohet me të parit arrogancën e një favoriti para turneut të shembet para syve të të gjithë botës dhe sulmuesin e tyre yll të qajë me të madhe si një fëmijë që sapo është shtyrë në një gropë me rërë pasi vendi i tyre është eliminuar në fazat e grupeve nga një ekip hidraulikësh.

Le t’i hedhim një vështrim gjigantëve të eliminuar: ekipeve që shkuan në Kupën e Botës duke shpresuar dhe besuar se mund ta fitonin gjithçka, por që u larguan para kohe dhe, mundësisht për pak më shumë emocion, në mënyrën më poshtëruese të mundshme.

1930 — Nisja e gabuar e Brazilit si fuqi e Kupës së Botës

Brazili ishte një nga favoritët para Kupës së parë të Botës, por u eliminua që në fazën e grupeve pas humbjes 2-0 ndaj ish-Jugosllavisë. Fitorja 4-0 ndaj Bolivisë nuk mjaftoi për kualifikim, duke shënuar një nga dështimet më të mëdha në historinë e hershme të turneut. Edhe Paraguai, nën-kampion i Amerikës së Jugut, zhgënjeu duke u eliminuar pas humbjes ndaj SHBA-së.

1934 — Argjentina e gatshme për të bërë diçka në Itali

Argjentina mbërriti në Itali si një nga favoritët, por u eliminua menjëherë pas humbjes 3-2 ndaj Suedisë në raundin e parë. Edhe Brazili dështoi sërish, duke humbur ndaj Spanjës në ndeshjen hapëse, ndërsa asnjë nga dy përfaqësueset e Amerikës së Jugut nuk arriti të fitonte një takim.

1938 — Gjermania, Anschluss dhe një eliminimi i hershëm

Pas aneksimit të Austrisë, Gjermania konsiderohej pretendente serioze, por u eliminua nga Zvicra pas një barazimi dhe një ndeshjeje përsëritëse. Ndërkohë, Rumania pësoi një eliminim befasues nga Kuba, një tjetër rezultat që tronditi turneun.

1950 — Mbretërit anglezë u poshtëruan nga SHBA-ja

Anglia debutoi në Kupën e Botës si një nga skuadrat më të forta të kohës, por humbja historike 1-0 ndaj SHBA-së i kushtoi eliminimin në fazën e grupeve. Ndërkohë, Brazili, që shihej si favoriti kryesor pas largimit të anglezëve, humbi finalen ndaj Uruguait në një nga surprizat më të mëdha të futbollit.

1954 — 'Magjarët Magjikë' të Hungarisë dështojnë në pengesën e fundit

Hungaria e Ferenc Puskas dominoi futbollin botëror dhe mbërriti në finale si favorite absolute, por humbi 3-2 ndaj Gjermanisë Perëndimore pasi kishte krijuar epërsi 2-0. Për shumëkënd, kjo mbetet dështimi më i madh i një skuadre që konsiderohej pothuajse e pamposhtshme.

1958 dhe 1962 — Pritja e gjatë e Argjentinës për futbollin me eliminim direkt

Argjentina, kampione e Amerikës së Jugut, pritej të shkëlqente në vitin 1958, por përfundoi e fundit në grup, ndërsa edhe në vitin 1962 u eliminua sërish në fazën e grupeve. Kështu, Albiceleste kaloi plot 36 vjet pa arritur të fitonte një ndeshje me eliminim direkt në Kupën e Botës, ndërsa edhe Spanja, Hungaria dhe ish-Bashkimi Sovjetik ishin ndër zhgënjimet e mëdha të asaj periudhe.

1966 — Eliminimi i vetëm i Brazilit në raundin e parë që nga viti 1930

Brazili, kampion në fuqi dhe favorit për trofeun, u eliminua në fazën e grupeve pas humbjeve ndaj Hungarisë dhe Portugalisë, ndërsa Pele u bë objekt i faulleve të shumta. Italia gjithashtu u largua herët pas humbjes sensacionale ndaj Koresë së Veriut.

1970 — Shpërbërja e Çekosllovakisë pas shpresave të mëdha

Çekosllovakia, finaliste e Kupës së Botës 1962, humbi të tre ndeshjet e grupit dhe përfundoi e fundit, duke zhgënjyer plotësisht pritjet. Edhe Anglia nuk arriti të mbrojë statusin e saj, duke u eliminuar në çerekfinale.

1974 — Rënia e Italisë

Italia shkoi në Gjermani si një nga favoritët kryesorë, por u eliminua që në fazën e grupeve pas humbjes ndaj Polonisë. Edhe Uruguai, kampion i Amerikës së Jugut, e mbylli turneun në fund të grupit të tij.

1978 — Gjermania Perëndimore po shuhet

Gjermania Perëndimore, kampione në fuqi, nuk arriti të kalonte fazën e dytë të grupeve dhe u largua shumë më herët se pritej. Edhe Spanja dhe Skocia nuk përmbushën pritjet, duke zhgënjyer në Argjentinë.

1982 — Pengimi i Argjentinës

Argjentina, kampione në fuqi dhe me Diego Maradonën në skuadër, u eliminua në fazën e dytë të grupeve pas humbjeve ndaj Italisë dhe Brazilit. Edhe Spanja si vendase nuk arriti të justifikonte pritjet e larta.

1986 — Ëndrra e Portugalisë shkatërrohet

Portugalia nisi turneun me fitore ndaj Anglisë, por humbjet ndaj Polonisë dhe Marokut i kushtuan eliminimin në fazën e grupeve. Një skuadër që pritej të bënte histori e mbylli aventurën shumë më herët se parashikimet.

1990 — Lufta e Suedisë

Suedia, që kishte impresionuar në kualifikuese, humbi të tre ndeshjet dhe u eliminua pa asnjë pikë. Edhe Bashkimi Sovjetik e mbylli para kohe pjesëmarrjen e fundit në historinë e tij në Kupën e Botës.

1994 — Kolumbia dhe fituesit e kupës u eliminuan

Kolumbia konsiderohej një nga skuadrat më premtuese të turneut, por përfundoi e fundit në grup pas dy humbjeve. Gjermania, kampione në fuqi, u eliminua në çerekfinale nga Bullgaria në një prej surprizave më të mëdha të Botërorit.

1998 — Spanja dështon të përmbushë objektivat

Spanja mbërriti si favorite për të fituar grupin, por humbja ndaj Nigerisë dhe rezultatet e tjera e lanë jashtë fazës eliminatore. Gjermania gjithashtu zhgënjeu, duke u mposhtur bindshëm nga Kroacia në çerekfinale.

2002 — Dështimi i Francës

Franca, kampione e botës dhe e Evropës, përjetoi një katastrofë duke u eliminuar pa fitore dhe pa shënuar asnjë gol. Edhe Argjentina, Portugalia dhe Italia dështuan, por eliminimi i francezëve mbeti goditja më e madhe e turneut.

2006 — Premtimi holandez dhe dështimi

Holanda kishte një skuadër plot yje dhe pritej të luftonte për trofeun, por u eliminua në 1/8-tën e finales nga Portugalia në ndeshjen e famshme "Beteja e Nurembergut". Republika Çeke dhe Serbia e Mali i Zi ishin gjithashtu ndër zhgënjimet e Botërorit.

2010 — Turpi italian

Italia dhe Franca, finalistet e vitit 2006, u eliminuan që në fazën e grupeve. Kampionët italianë nuk fituan asnjë ndeshje dhe përfunduan të fundit në grup, në një nga mbrojtjet më të dobëta të titullit në histori.

2014 — Seria e tmerrshme e Spanjës

Spanja, kampione në fuqi dhe favorite për trofeun, u eliminua pas humbjeve të rënda ndaj Holandës dhe Kilit. Brazili gjithashtu përjetoi një poshtërim historik me humbjen 7-1 ndaj Gjermanisë në gjysmëfinale.

2018 dhe 2022 — Problemet e shumta të Gjermanisë

Gjermania u eliminua në fazën e grupeve në dy Botërorë radhazi, diçka e paprecedentë për një nga kombëtaret më të suksesshme. Edhe Spanja dhe Belgjika zhgënjyen, duke mos arritur të përmbushnin pritjet në dy turnetë e fundit.

Turqia 2026 — Turqit dështojnë fort

Turqia u konsiderua një nga "kuajt e errët" të Kupës së Botës 2026, por u eliminua pas humbjeve ndaj Australisë dhe Paraguait. Pavarësisht 62 gjuajtjeve dhe dominimit në lojë, skuadra nuk shënoi asnjë gol në dy ndeshjet e para, ndërsa fitorja 3-2 ndaj SHBA-së në takimin e fundit erdhi vetëm për statistikë, pasi eliminimi ishte vulosur tashmë. /Telegrafi/

FIFA ka emëruar ekipin e gjyqtarëve për ndeshjen çerekfinale të Kupës së Botës që do të zhvillohet nesër (e enjte) midis Francës dhe Marokut, dhe asnjëra palë nuk është e kënaqur me vendimin e saj.

Ndeshja, e cila do të luhet të enjten mbrëma nga ora 22:00, do të drejtohet nga gjyqtarët argjentinas.

Gjyqtari kryesor do të jetë Facundo Tello, i cili do të asistohet nga Juan Pablo Belatti dhe Gabriel Chade, ndërsa gjyqtari i katërt do të jetë Dario Herrera. Ndihmës gjyqtari rezervë do të jetë Cristian Navarro, ndërsa emërimi i gjyqtarëve të VAR është ende në pritje.

Francezët janë të shqetësuar sepse ndeshja do të gjykohet nga një arbitër nga një vend që është ende në garë dhe kundërshtari i tyre i mundshëm në finale, ashtu siç argjentinasit ishin të shqetësuar sepse ndeshja e tyre e djeshme u gjykua nga francezi Francois Letexier.

Nga ana tjetër, marokenët janë të shqetësuar sepse kanë pasur përvoja negative me Tellon. Ai gjykoi ekipin e tyre kombëtar në çerekfinalet e Kupës së Botës së fundit kundër Portugalisë (1-0), në të cilën ai përjashtoi sulmuesin maroken Ëalid Cheddira duke i treguar dy kartonë të verdhë brenda pak sekondash nga njëri-tjetri.

Rastësisht, kjo do të jetë ndeshja e tretë e 44-vjeçarit Tello në këtë Kupë Bote, dhe ndër to ai vendosi drejtësi në ndeshjen midis Kanadasë dhe Bosnje dhe Hercegovinës. /Telegrafi/

A keni vënë re një trend në Kupën e Botës 2026 ku mbrojtësit qendrorë po shkojnë gjithnjë e më shumë drejt pikës së penalltisë? Por, ky vendim i ka zhgënjyer shumë shpesh trajnerët.

Le të hedhim një vështrim prapa në çdo rast kur qendërmbrojtësit vendosën të merrnin përsipër përgjegjësinë dhe të përpiqeshin ta mposhtnin portierin nga penalltia, veçanërisht pasi përballja e mbrëmshme midis Zvicrës dhe Kolumbisë shënoi herën e gjashtë që kjo ndodh në turneun e këtij viti.

Si pasojë, mbrojtësit qendrorë janë barazuar me sulmuesit për numrin e penalltive të humbura në Kupën e Botës 2026 - me nga 6 secili. Nëse trajnerët vazhdojnë t'u caktojnë qendërmbrojtësve detyrat e penalltive, ata rrezikojnë të eliminohen plotësisht nga turneu.

Kush janë mbrojtësit anti-heronj?

Manuel Akanji – Zvicër

Mbrojtësi vazhdoi serinë e tij zhgënjyese, duke humbur penalltitë në Euro 2020, Euro 2024 dhe tani në Kupën e Botës 2026.

Ai e goditi topin në stilin e Gabriel Magalhaes në finalen e Ligës së Kampionëve të këtij viti - duke u mbështetur te fuqia e pastër dhe duke e dërguar atë shumë lart.

Davinson Sanchez – Kolumbi

Sanchez zgjodhi të gjuante me fuqi në një mënyrë të ngjashme dhe e humbi plotësisht. Ndërsa humbja e Akanjit nuk i kushtoi ekipit të tij një vend në raundin tjetër, ishte krejt e kundërta për Davinson.

Ai u bë një nga antiheronjtë kryesorë të gjuajtjeve të penalltive kundër Zvicrës, duke siguruar në fund të fundit që ekipi i tij të shkonte në shtëpi për të parë pjesën tjetër të Kupës së Botës në televizor.

Jonathan Tah – Gjermani

Një tjetër lojtar i cili, në vend që të gjente rrjetën, në një farë mënyre shënoi nivelin e sipërm të stadiumit amerikan. Në ndeshjen kundër Paraguait, mbrojtësi mund të kishte qenë shpëtimtari, por goditja e tij me kokë në kohën shtesë u anulua për shkak të një faulli.

Kur erdhi momenti për të shpëtuar gjermanët në gjuajtjet e penalltive, ai përdori fuqinë maksimale dhe gaboi, duke e hedhur topin shumë larg portës.

Fabian Balbuena – Paraguai

Ndërkohë, mbrojtësi tjetër dhe shoku i tij në fatkeqësi në fakt kaloi në raundin tjetër - megjithëse ai personalisht kishte pak të bënte me atë sukses.

Balbuena u bë një tjetër lojtar në këtë Kupë Bote që humbi penalltinë. Edhe pse goditja e tij ndryshonte në stil nga të tjerët, ai prapë nuk arriti të shndërronte gol.

Harry Souttar – Australi

Australianët kishin të gjitha shanset për të eliminuar Egjiptin në fazën e 1/16-tës. Ata madje e çuan ndeshjen në gjuajtje penalltish, por ekzekutimi i tyre i dështoi në momentin vendimtar.

Mbrojtësi Harry Souttar vendosi të tregonte cilësitë e tij të lidershipit dhe të jepte një shembull se si të gjuante një penallti. Megjithatë, do të kishte qenë më mirë nëse ai nuk do të kishte dalë fare drejt topit.

Duke qenë australiani i parë që u nis, humbja e tij shkaktoi një seri katastrofike për shokët e tij të ekipit.

Lucas Herrington – Australi

I frymëzuar nga goditja e kapitenit të tij, Lucas ndoqi të njëjtën rrugë për t'u bërë një tjetër shpirt i pafat në skuadrën australiane.

Egjiptianët as nuk mund ta imagjinonin se mbrojtësit e Australisë do të bënin gjithçka që kishin në dorë për të siguruar që Faraonët të përparonin në fazën tjetër. /Telegrafi/

Është hedhur shorti për raundin paraeliminator të Ligës së Kampionëve në futsall, ndërsa kampionia e Kosovës, Drenica, do të garojë në Grupin D.

UEFA ka hedhur sot (e mërkurë) në Nyon të Zvicrës shortin për raundin paraeliminator të Ligës së Kampionëve në futsall për edicionin e ri, ku kampionia e Kosovës, Drenica, ka mësuar kundërshtarët me të cilët do të përballet në garën evropiane.

Skuadra kosovare është shortuar në Grupin D, ku do të ketë përballë Ujpest FC nga Hungaria, S.S. Murata nga San Marino dhe Sakarya Karasu 1933 SK nga Turqia.

Drenica do të synojë ta kalojë me sukses këtë fazë dhe të sigurojë një vend në “Main Roun” të Ligës së Kampionëve, përballë kundërshtarëve që premtojnë sfida të forta.

Ndeshjet e raundit paraeliminator do të zhvillohen në format turneu, në një vend organizues të vetëm, gjatë periudhës 25-30 gusht 2025, ku secila skuadër do të luajë nga tri ndeshje.

Nga kjo fazë, fituesit e tetë grupeve do të sigurojnë kualifikimin në raundin kryesor të Ligës së Kampionëve, ku do t'u bashkohen skuadrave me koeficient më të lartë të UEFA-s.

Në varësi të numrit përfundimtar të pjesëmarrësve, mund të kualifikohen edhe disa nga vendet e dyta me bilancin më të mirë.

Tashmë kampionët e Kosovës do të nisin përgatitjet për ndeshjet e raundit paraeliminator, me synimin për të përfaqësuar sa më denjësisht futsallin kosovar në arenën evropiane. /Telegrafi/

Klubi kryeqytetas, Prishtina ka njoftuar zyrtarisht se ka nënshkruar në mënyrë të përhershme me mesfushorin me tipare sulmuese, Albin Krasniqi.

Pas një huazimi prej gjashtë muajve nga ukrainasit e Kolosit, Prishtina ka vendosur ta “blejë” kartonin e djaloshit nga Kaçaniku.

Kështu, sot (e mërkurë), klubi më i trofeshëm kosovar ka njoftuar nënshkrimin e kontratës me Krasniqin, i cili edhe në të kaluarën ka luajtur te Prishtina duke fituar edhe trofe.

“Rrugëtimi i Albin Krasniqit me fanellën bardhekaltër vazhdon. Mesfushori ofensiv ka nënshkruar kontratë me Prishtinën, pasi në pjesën e dytë të sezonit të kaluar ishte pjesë e skuadrës si i huazuar nga klubi ukrainas Kolos”.

“Krasniqi rikthehet zyrtarisht te bardhekaltërit, ekip me të cilin fitoi Kupën e Kosovës në vitin 2025. Gjatë pjesës pranverore të sezonit të kaluar, ai regjistroi 16 paraqitje, shënoi 2 gola dhe kontribuoi me 1 asistim”.

“Në total, Albini ka zhvilluar 77 ndeshje me fanellën e Prishtinës, në të gjitha garat”, thuhet në njoftimin e Prishtinës. /Telegrafi/

Mesfushori i Kombëtares së Shqipërisë, Ylber Ramadani është larguar nga Lecce dhe ka nisur një aventurë të re në futbollin turk, pasi nënshkroi kontratë me klubin ARCA Çorum FK.

Ylber Ramadani do ta vazhdojë karrierën në Superligën e Turqisë, pasi është transferuar zyrtarisht te ARCA Çorum FK.

Klubi turk e ka konfirmuar marrëveshjen përmes një njoftimi në kanalet zyrtare, duke bërë të ditur se ka arritur akordin me US Lecce për transferimin përfundimtar të mesfushorit shqiptar.

Ylber Ramadani, “motori” shqiptar që pushtoi Serie A: Askush nuk vrapoi më shumë se ai në Itali këtë sezon

“Klubi ynë ka arritur një marrëveshje me US Lecce në lidhje me transferimin përfundimtar të futbollistit profesionist Ylber Ramadani dhe është nënshkruar një kontratë 2+1-vjeçare me lojtarin”.

“Me besimin se ai do të ketë një karrierë të suksesshme nën fanellën e ARCA Çorum FK, e mirëpresim Ylber Ramadanin dhe i urojmë suksese të shkëlqyera në udhëtimin e tij të ri”, thuhet në njoftimin e klubit.

Për Ramadanin, ky është një kapitull i ri në karrierën e tij, pasi pas eksperiencës në futbollin italian me Leccen, tashmë do të kërkojë të japë kontributin e tij në elitën e futbollit turk, ku pritet të jetë një nga shtyllat e mesfushës së skuadrës së re.

Transferimi i mesfushorit ferizajas thuhet se i ka kushtuar 1 milion euro klubit turk. /Telegrafi/

Videoja e krijuar pas ndeshjes së fazës së 1/8-tës së Kupës së Botës midis Argjentinës dhe Egjiptit u përhap në një kohë shumë të shkurtër në rrjetet sociale dhe shkaktoi reagime të shumta në të gjithë botën.

Videoja tregon një grup tifozësh argjentinas që valëvisin flamurin izraelit, ndërsa trajneri i Egjiptit, Hossam Hassan, është afër dhe pështyn drejt tyre.

Në rrjetet sociale u shfaqën pretendime se ky ishte një provokim i qëllimshëm drejtuar trajnerit egjiptian për shkak të paraqitjeve të tij të mëparshme publike në të cilat ai mbështeti palestinezët dhe bëri thirrje që të mos harrohen viktimat civile të luftës në Gaza.

Megjithatë, është e rëndësishme të theksohet se aktualisht nuk ka asnjë konfirmim zyrtar ose prova që të konfirmojnë se tifozët kishin ndërmend ta provokonin Hassanin me flamujt e tyre. Motivi për veprimet e tyre mbetet objekt interpretimesh të ndryshme në mediat sociale.

Hossam Hassan ka tërhequr vëmendjen globale ditët e fundit me deklaratat e tij në lidhje me situatën në Gaza. Pas kualifikimit të Egjiptit për fazat eliminatore të Kupës së Botës, ai tha se sukseset sportive nuk duhet të shkëpusin vëmendjen nga vuajtjet njerëzore dhe shprehu solidaritet me viktimat civile të konfliktit.

Gjatë një prej shfaqjeve të tij të mëparshme, ai mbante flamurin palestinez, gjë që shkaktoi reagime të shumta në publikun ndërkombëtar.

Pas humbjes 3-2 të Egjiptit nga Argjentina dhe eliminimit nga Kupa e Botës, vëmendja e një pjese të publikut nuk u tërhoq vetëm nga ngjarjet në fushë, por edhe nga ngjarjet në tribuna, pamjet e të cilave ende shpërndahen intensivisht në internet.

Nga rruga, Argjentina fitoi 3-2 për të kaluar në çerekfinalet e Kupës së Botës, ndërsa skenat nga tribunat dhe kuptimi i tyre ndoshta do të diskutohen për një kohë të gjatë. /Telegrafi/

Ndërkohë që skuadra kombëtare e Argjentinës po shijon sukses në Kupën e Botës në Shtetet e Bashkuara, një dramë financiare po zhvillohet prapa skenave. Autoritetet amerikane kanë nisur një hetim ndaj Federatës së Futbollit të Argjentinës (AFA) me dyshimin për pastrim parash dhe parregullsi të tjera financiare me vlerë më shumë se 300 milionë dollarë.

Një hap kyç në hetim u zhvillua në Miami, i njëjti qytet ku po qëndronte delegacioni argjentinas i udhëhequr nga presidenti i AFA-s, Claudio "Chiqui" Tapia.

Agjentët e FBI-së dhe prokurorët e Departamentit të Drejtësisë të SHBA-së e morën në pyetje biznesmenin Guillermo Tofoni në lidhje me strukturën financiare të përdorur për të menaxhuar kontratat tregtare ndërkombëtare të AFA-s.

Takimi me Tofonin zgjati më shumë se dy orë dhe është pjesë e një hetimi paraprak që synon të përcaktojë nëse operacionet e AFA-s përmes bankave dhe kompanive me seli në SHBA përbënin krim sipas ligjit amerikan.

Tapia nën presion të dyfishtë

E gjithë situata përkeqësohet nga fakti se drejtuesit e AFA-s, përfshirë vetë Tapian, është në Shtetet e Bashkuara gjatë Kupës së Botës. Ironikisht, Tapia mori miratimin e gjykatës speciale për të udhëtuar pavarësisht se i ishte ndaluar të largohej nga vendi në Argjentinë.

Ai po ndiqet penalisht në atdheun e tij për keq menaxhim të dyshuar të fondeve tatimore dhe pensionale që arrijnë në më shumë se 19 miliardë peso (11,168,827 euro). Hetimi në SHBA po drejtohet nga tre prokurorë federalë të specializuar në krime ekonomike: Patrick Gushue dhe Christopher Ting nga Uashingtoni, dhe Michael Berger nga Zyra e Prokurorit të SHBA-së për Distriktin Jugor të Floridës.

Detyra e tyre është të mbledhin prova të mjaftueshme për të vendosur nëse do të fillojnë procedurat penale zyrtare. Deri më tani, nuk janë ngritur akuza zyrtare. Procesi është në një fazë të hershme dhe qëllimi është të identifikohen të gjitha palët e përfshira, të analizohen flukset financiare dhe strukturat e përdorura nga AFA në çështjet e saj ndërkombëtare.

Edhe Evropa është përfshirë në histori

Skandali po i shton një dimension tjetër lajmit se edhe Parlamenti Evropian është përfshirë. Është kërkuar një hetim mbi menaxhimin e Gianni Infantinos dhe vendimet e supozuara të arbitrimit që favorizuan ekipe të caktuara në këtë kampionat.

Në përgjithësi, duket se Kupa e Botës e këtij viti në SHBA do të mbahet mend jo vetëm për futbollin, por edhe për numrin e madh të skandaleve që e shoqëruan atë. /Telegrafi/

Kapiteni shqiptar i Kombëtares së Zvicrës, Granit Xhaka ndau një mesazh emocionues në rrjetet sociale pas triumfit dramatik ndaj Kolumbisë në penallti.

Granit Xhaka ka reaguar në rrjetet sociale pas kualifikimit historik të Zvicrës në çerekfinalen e Kupës së Botës 2026.

Zvicra siguroi kalimin tutje pas një përballjeje dramatike ndaj Kolumbisë në fazën e 1/8-tës, duke triumfuar pas ekzekutimit të penalltive me rezultat 4-3 dhe duke vazhduar ëndrrën në turneun më të madh të futbollit.

Xhaka flet pas kualifikimit historik të Zvicrës: Si kapiten duhej të merrja përgjegjësi

Pas ndeshjes, kapiteni i helvetikëve publikoi një mesazh të shkurtër në llogarinë e tij në Instagram, duke shprehur entuziazmin për arritjen e skuadrës.

"Rrugëtimi vazhdon... Ëndrra është ende gjallë. Jemi në çerekfinale. Le të vazhdojmë të besojmë", ka shkruar Xhaka në profilin e tij privat.

Me këtë fitore, Zvicra ka siguruar një vend mes tetë kombëtareve më të mira të Botërorit, ndërsa tani synon të vazhdojë rrugëtimin historik drejt fazave finale të turneut.

Në ndeshjen çerekfinale, Helvetikët do të ndeshen me kampionët e botës, Argjentinën, në ndeshjen e paraparë të luhet nga ora 03:00 në mëngjesin e së dielës. /Telegrafi/

Federata Egjiptiane e Futbollit ka paraqitur zyrtarisht një ankesë në organin qeverisës të futbollit botëror (FIFA) në lidhje me arbitrimin e ndeshjes së fazës së 1/8-ave të Kupës së Botës, ku Argjentina fitoi me rikthim 3-2.

Siç raportohet nga media të njohura botërore si RMC Sport dhe TyC Sports, egjiptianët besojnë se janë dëmtuar rëndë dhe po kërkojnë një hetim të menjëhershëm, si dhe dënime drastike për gjyqtarët.

Shënjestra kryesore e zemërimit të tyre është gjyqtari francez François Letexier, për të cilin, së bashku me asistentët e tij, Egjipti po kërkon një pezullim deri në fund të garës.

Përzgjedhësi i Egjiptit lëshon akuza të rënda pas eliminimit ndaj Argjentinës

Në ankesën e tyre, Egjipti citon dy gabime themelore, që sipas mendimit të tyre, formësuan drejtpërdrejt rezultatin përfundimtar dhe i eliminuan nga turneu.

Gol i anuluar nga Ziko në minutën e 58-të: Mostafa Ziko shënoi për 2-0 ndaj Argjentinës, por goli u anulua sepse gjyqtari e vlerësoi se Marëan Attia bëri faull në fillim të aksionit. Egjiptianët pretendojnë se ky vendim është plotësisht i pajustifikuar.

Penalltia e mos dhënë ndaj Salahut para golit të tretë të Argjentinës: Një situatë tjetër e diskutueshme ndodhi në aksionin që i parapriu golit të tretë vendimtar të Argjentinës të shënuar nga Enzo Fernandez. Egjiptianët pretendojnë se Mohamed Salahu u faullua, por VAR-i nuk reagoi dhe as nuk e kontrolloi fare situatën.

Kjo ndeshje shkaktoi menjëherë polemika të mëdha në botën e futbollit. Ndërsa Argjentina feston avancimin në një ndeshje dramatike, FIFA përballet me një detyrë të vështirë në përgjigjen ndaj presionit zyrtar nga Kajro, por edhe nga pjesa tjetër e botës.

Mbetet për t’u parë nëse gjyqtari Letexier dhe asistentët e tij do të përballen me pasojat apo nëse FIFA, si zakonisht, do të mbrojë gjyqtarët e saj. /Telegrafi/

Lionel Messi u bë lojtari më i vjetër në historinë e Kupës së Botës FIFA që shënon dhe jep një asistim në një ndeshje të fazës eliminatore, pasi frymëzoi fitoren dramatike 3-2 të Argjentinës ndaj Egjiptit në fazën e 1/8-tës.

Argjentina mori një fitore të madhe mes vuajtjesh ndaj Egjiptit, pasi ishin në disavantazh 0-2 dhe vetëm në minutat e fundit arritën të shënojnë tri gola për të siguruar një rikthim spektakolar.

Goli i parë u shënua nga Cristian Romero, i cili u asistua nga Messi, goli i dyti erdhi nga vetë Messi, ndërsa goli i fitores në minutat shtesë erdhi nga Enzo Fernandez, pas asistimit të Lautaro Martinez.

Me golin e shënuar dhe asistimin e bërë, Messi arriti të regjistrojë edhe një rekord tjetër në emrin e tij, duke u bërë lojtari më i vjetër që arrin ta bëjë këtë.

Në moshën 39 vjeç e 13 ditë, kapiteni i Argjentinës vendosi rekordin e ri që askush nuk e kishte arritur në të njëjtën ndeshje eliminatore.

Ndryshe, ky është njëri nga shumë rekordet që Messi ka thyer gjatë këtij Kampionati Botëror, pasi tashmë veçse ka thelluar rekordin si golashënuesi më i mirë në histori. /Telegrafi/

Eliminimi i ekipit kombëtar të Kolumbisë në fazën e 1/8-tës së Kupës së Botës 2026 e preu thellë ekipin nga Amerika e Jugut, i cili e pati të pamundur të mbante lotët pasi humbi 4-3 në penallti ndaj Zvicrës.

Kolumbia u eliminua pas ekzekutimit të penalltive nga Zvicra, me rezultat 4-3.

Gjatë 120 minutave nuk pati gola, por mungesa e ekzekutimit të saktë nga pika e penalltisë varrosi ëndrrën e Los Cafeteros për të avancuar në çerekfinale, ku kundërshtari i radhës për skuadrën e kualifikuar të Zvicrës do të jetë Argjentina.

Ky eliminim i preku shumë lojtarët kolumbianë e në veçanti yjet e ekipit, të cilët synonin ta dërgonin kombëtaren e tyre në çerekfinale.

Një nga pamjet më emocionuese ishte ajo e kapitenit James Rodriguez dhe yllit të skuadrës, Luis Diaz.

Të dy futbollistët përfunduan duke qarë në fushë në stadiumin BC Place të Vancouverit, ku u desh të ngushëlloheshin nga stafi i trajnerëve pas gjuajtjes së penalltive. /Telegrafi/

Çfarë dimë për Luis de la Fuenten? Përveç faktit që ai është trajneri i Spanjës dhe kampion evropian, të jemi të sinqertë - jo shumë kanë njohur për të. Një konservator, që e urren futbollin e klubeve dhe është i fiksuar pas sportit.

Po, ai e shëroi Spanjën nga posedimi steril i topit, duke hyrë nga askund - kush po e ndiqte vërtet me ekipet e të rinjve? Por ekziston një aspekt i karrierës së De la Fuentes për të cilin njerëzit rrallë flasin.

Ai dha mësim në kurset e UEFA-s dhe dha leksione për federatën spanjolle, duke u bërë pjesë e jetës së shumë trajnerëve, ish-lojtarëve dhe madje edhe të një presidenti.

Studentët më të mirë: Scaloni, Alonso dhe Xavi - kush kujt i mësoi?

Le ta fillojmë portofolin me elitën e njohur. Vetë Lionel Scaloni foli për lidhjen e tij me trajnerin e Spanjës.

“Luis ishte mësuesi im i parë në shkollën e trajnerëve. Ai më ndikoi mua, sigurisht. Ai është një person i mirë që më ndihmoi në fazat e hershme. Kontributi i tij është i madh, me të vërtetë. Ne ende i shkëmbejmë mesazhe njëri-tjetrit ndonjëherë", ka thënë Scaloni.

Siç tregon Scaloni, ai u takua për herë të parë me De la Fuenten kur ai stërviste fëmijë në Mallorca. Atëherë trajneri i ardhshëm i Argjentinës e kuptoi se donte të mësonte nga Luis. Në fund, ai përqafoi parimin thelbësor të De la Fuentes - lojtari është gjithmonë më i rëndësishëm se trajneri: "Ashtu si unë, Luis nuk dikton kushtet. Ai i vlerëson lojtarët. Kjo është ajo që na bashkon".

Ai mori një përgjigje të ngrohtë: "Jam i lumtur që e njoh Scalonin. Kemi një marrëdhënie të jashtëzakonshme. Ai është kampion bote. Jo, nuk është vetëm fat, siç thonë shumë, për ndonjë arsye. Nuk e kuptoj këtë. Lionel është një person fantastik. Tashmë një trajner i shkëlqyer, i cili po ngjitet në lartësi të reja".

Xabi Alonso dhe Xavi nuk kanë folur me aq entuziazëm për De la Fuenten, dhe vetë mësuesi kujton se në rastin e tyre ishte ai që mund të ketë mësuar më shumë.

"Alonso erdhi tek unë kur fillonte në akademinë e Real Madridit. Xavi - para se të përfundonte karrierën e tij në Katar. Të them të drejtën, nuk është e lehtë t'u mësosh lojtarëve të tillë diçka të re, por përvoja e tyre, e cila rridhte përmes çdo bisede, më ndihmoi".

Në Spanjë thonë se De la Fuente është modest. Alonso, për shembull, e konsultoi atë përpara se të merrte drejtimin e Real Sociedad B. Xavi ndonjëherë shkruante kur filloi të stërviste Al-Sadd.

Luis këmbëngul: "Nuk i ndihmova të bëheshin ata që janë, por jam i lumtur nëse këshilla ime i ka ndihmuar në ndonjë mënyrë".

Nxënës të mirë: Iraola, Raul dhe madje edhe Valdes

De la Fuente është një mësues normal dhe kështu ai ka të preferuarin e tij. Scaloni, Alonso dhe Xavi janë raste të qarta. Trajnerë të suksesshëm, që zbulojnë plotësisht potencialin e tyre, me Lionelin ende pranë tij sot. Por Luis ka pranuar se i preferuari i tij, nxënësi i tij absolutisht më i mirë, është Andoni Iraola.

"Andoni bënte gjithmonë pyetje", kujton De la Fuente. "Ai dallohej nga të tjerët me radikalitetin e tij dhe dëshirën për të bërë presion, i pavullnetshëm për t'u larguar nga idetë e ngulitura tek ai nga trajnerë të shkëlqyer si Marcelo Bielsa dhe Ernesto Valverde. Ai më bombardonte vazhdimisht me pyetje rreth psikologjisë. Si e menaxhon dhomën e zhveshjes? Si i përcjell idetë e tua? Rrallë kam parë një uri të tillë!. Ai më bënte nervoz para leksioneve!”.

Iraola nuk ka thënë se De la Fuente e ka formësuar atë, por ka theksuar se gjithmonë ka dashur të konsultohet me Luisin, duke i konsumuar gjërat e reja me litra.

Alessio Lisci gjithashtu ka lavdëruar cilësitë njerëzore të De la Fuentes. Victor Valdes bëri shaka se ai dështoi në akademinë e Barcelonës vetëm sepse nuk ndoqi leksionet e mentorit të tij. Albert Riera tani mund të jetë duke kritikuar Bundesligën pas vështirësive të tij në Eintracht, por atëherë ai shqetësohej se një 'numër i frikshëm detajesh të vogla' do ta mbingarkonin atë në një ligë të lartë - të gjitha të mësuara nga mësuesi i tij.

Lisci ka thënë gjithashtu se edhe pasi mori drejtimin e ekipit kombëtar, De la Fuente nuk ndryshoi. Ai gjithmonë do të ndihmojë me këshilla - thjesht duhet të pyesësh.

Raul nuk ka thënë asgjë për De la Fuenten, por vetë Luis e ka lavdëruar, duke e renditur ndër trajnerët më premtues në botë.

Julio Baptista nuk pati sukses në akademinë e Valladolidit dhe tani po stërvit të rinjtë në shtëpi. Walter Pandiani u bë trajner kryesor dhe luajti nëpër skuadra modeste spanjolle derisa bëri një pushim. Pablo Amo - ish-ndihmës i De la Fuentes me Spanjën u largua për mundësinë për t'u bërë trajner kryesor në Emiratet e Bashkuara Arabe me një kontratë fitimprurëse, dhe Manuel Pablo është shumë i vlerësuar në akademinë e Deportivos dhe drejton ekipin e tyre B.

Montse Tome është një nga gratë e para që ka kaluar nëpër kurset e De la Fuente; në vjeshtën e vitit 2023 ajo bëri histori si gruaja e parë që drejtoi ekipin kombëtar të femrave të Spanjës. Shpejt ajo fitoi Ligën e Kombeve.

Studentët mesatarë: ka edhe një president

Për De la Fuenten, nuk ka nxënës të këqij: disa bëjnë përshtypje, disa janë më pak të talentuar dhe thjesht kërkojnë një perspektivë të re. Luis nuk sheh asgjë të keqe në këtë. Sigurisht, ai do të donte t'i shihte nxënësit e tij në vijën anësore, mundësisht me trofe.

Por, jo të gjithë i arrijnë qëllimet e tyre. Javier Saviola punoi si asistent për Barca B, duke u lodhur pas një viti. Juan Carlos Valeron bëri një periudhë si asistent i akademisë në Las Palmas, shfrytëzoi mundësinë për t'u bërë trajner kryesor i ekipit B të Deportivos dhe dështoi.

Esteban Cambiasso kërkoi licencën e tij me kërkesë të Jose Pekerman, kur ky i fundit e ftoi në stafin e Kolumbisë. Ai e mori licencën, por u largua një muaj më vonë nga trajneri.

Fernando Redondo nuk u përpoq kurrë të bëhej trajner, megjithëse De la Fuente i vlerësonte shumë aftësitë e tij - ashtu si edhe ato të ish-sulmuesit Riki. Alberto Lopo u bë trajner kryesor, por dështoi te Cornella dhe u përqendrua në biznesin e tij.

Gjërat dolën më interesante për Gheorghe Craioveanu. Ai e fitoi licencën duke dashur të stërviste fëmijë, por përfundoi duke u përqendruar në një rol administrativ në Universitatea Craiova. Ai e shijoi aq shumë menaxhimin saqë shkoi më tej dhe u bë president i CSM Slatina, ku kishte filluar si lojtar.

Gheorghe e kujton me nostalgji Luisin. Ai thotë se pas leksioneve të De la Fuentes i kuptoi më mirë trajnerët në rolin e tij si drejtues: "Një periudhë e rëndësishme, e cila shpesh më kujton: një trajner është po aq shumë një person".

‘Kllouni’ i klasës: kampioni i botës që i pëlqen të argëtohet, Capdevila

Pa të paktën një dembel, një klasë thjesht nuk është e njëjtë. De la Fuente kishte një shakaxhi të tillë. Joan Capdevila, sipas Scalonit, dikur 'bëri diçka qesharake'. Më shpesh ai qeshte me shakatë e tij; kampioni i botës nuk ishte pikërisht i fiksuar pas zbatimit.

Sigurisht, Scaloni po ngacmonte. "Ishte njësoj si në shkollë: nxënësit më të mirë ulen përpara dhe Capdevila prapa. Gjithmonë gati për një koment. Ai ishte shpirti i klasës, por për të qenë i sinqertë, ndonjëherë të vinte të telefonoje prindërit e tij", kujton De la Fuente.

Joan mbaroi së luajturi në vitin 2015. Shkaku ishte tragjik: ai këputi ligamentet e gjurit gjatë stërvitjes në Liersen, ku po e mbyllte karrierën e tij në heshtje. Ai u rikuperua dhe e kuptoi se nuk kishte mbaruar. Kështu që një vit më vonë ai u shfaq përsëri në Andorra. Energjia e tij zgjati një sezon dhe ishte atëherë që Capdevila ndjeu se donte të stërviste.

Ai kërkoi licencën e tij. De la Fuente thotë se Joan u përpoq, por "na u desh të gjenim një qasje individuale", sepse ish-mbrojtësi "ndonjëherë bëhej dembel". Ata arritën deri në diplomim, duke e shoqëruar atë në karrierën e trajnerit. Capdevila mezi kishte planifikuar të fillonte të dërgonte CV-të kur Espanyol erdhi dhe i ofroi atij një rol ambasadori. Epo, çfarë mund të bësh – roli i trajnerit duhej të shtyhej.

Të punosh si komentator televiziv? Të japësh fjalime rreth ekipit të artë të Kupës së Botës 2010? E lehtë! Po, Joan ende nuk është bërë trajner - ndoshta një ditë. Mësuesi ka psherëtirë: "Planifikoja të merrja pjesë në, seancat e tij stërvitore. Doja ta shihja atë!".

Njëherë e pyetën De la Fuenten se çfarë i mungonte më shumë - mësimdhënia apo flokët. Luis qeshi: "Flokët e mi! Oh, sa më mungon ajo krifë e trashë... gruaja ime i donte shumë!".

Ai bëri shaka, pastaj u përgjigj më seriozisht: "Duke dhënë mësim, sigurisht. Një përvojë e paçmuar që më dha kaq shumë njohuri. Më ndihmoi të bëhesha trajner i Spanjës. Të bëhem ai që jam tani. E mrekullueshme, apo jo? Unë u jepja leksione, por ishin ata që më mësonin”.

De la Fuente është i sigurt se një ditë do të kthehet në tabelën e zezë. Këtë herë si kampion evropian me përvojë të çmuar në Kupën e Botës. "Më pëlqen t'i ndihmoj njerëzit të formojnë veten. Besoj se kjo është thirrja ime". /Telegrafi/

Udhëtimi i Brazilit në Kupën e Botës mori një fund të dhimbshëm pas një humbjeje 1-2 ndaj Norvegjisë, duke i dhënë fund një epoke për Neymar Jr.

Sulmuesi 34-vjeçar i Santosit njoftoi tërheqjen e tij nga futbolli ndërkombëtar duke vendosur të mos luajë më me fanellën e Brazilit.

Pas njoftimit, babai i Neymar, Neymar Sr., shkroi në rrjetet sociale një mesazh emocional për të birin duke i kërkuar të luajë ende.

Fundi i një epoke: Neymar tërhiqet nga Kombëtarja e Brazilit

“Oh, bir... Çfarë udhëtimi. Një ëndërr që nuk është bërë realitet ende nuk do të thotë se ka vdekur”.

“E pashë djaloshin të rritej dhe të bëhej një nga lojtarët më të mëdhenj të gjeneratës së tij. Më i miri nuk varet nga mosha apo rrethanat”.

“Dua të të kërkoj diçka si baba: bir, vazhdo të luash futboll”.

“Rizbulo gëzimin e të pasurit topin në këmbët e tua. Zoti të ka dhënë një shans tjetër për të bërë atë që gjithmonë ke dashur. Shijo futbollin”.

“Mos ki frikë nga e nesërmja. Jeto për të sotmen. Stërvitu. Buzëqesh. Luaj futboll. Kënaq njerëzit edhe një herë”, ka shkruar ndër tjerash babai i Neymarit.

Kjo është një lutje e sinqertë nga një baba i cili beson qartë se Neymar ka ende shumë magji për të dhënë. /Telegrafi/

Kupa e Botës 2026 është ende në vazhdim, por 13 trajnerë janë tashmë të papunë. Arsyet ndryshojnë: disa u shkarkuan pas një ndeshjeje të vetme, disa u larguan pas eliminimit dhe disa të tjerë u “thyen” jo nga rezultatet, por nga atmosfera përreth ekipit.

Më poshtë keni të gjitha largimet e trajnerëve deri tani në Kampionatin Botëror 2026, i cili po mbahet në Shtetet e Bashkuara të Amerikës, Kanada dhe Meksikë.

Roberto Martinez (Portugali)

Pas humbjes 1-0 ndaj Spanjës në fazën e 1/8-tës, Roberto Martinez konfirmoi largimin nga Portugalia, duke deklaruar se kishte ardhur për të fituar Kupën e Botës dhe se pa këtë sukses nuk kishte arsye të vazhdonte. Ai e mbylli aventurën trevjeçare e gjysmë me triumfin në Ligën e Kombeve 2025 dhe dy çerekfinale, por pa arritur asnjë finale në pesë turne madhorë si trajner.

Sabri Lamouchi, Herve Renard (Tunizi)

Tunizia përjetoi një kaos të vërtetë në Botëror. Sabri Lamouchi u shkarkua pas humbjes 5-1 ndaj Suedisë, ndërsa zëvendësuesi i tij Herve Renard nuk arritita ndryshojë situatën, pasi skuadra humbi edhe ndaj Japonisë e Holandës. Pas eliminimit, edhe Renard vendosi të largohej.

Javier Aguirre (Meksikë)

Javier Aguirre i dha fund mandatit të tij pas humbjes 3-2 ndaj Anglisë në fazën e 1/8-tës. Largimi ishte planifikuar më herët, pasi Rafael Marquez ishte përgatitur si pasardhës. Aguirre u largua me krenari, pasi e udhëhoqi Meksikën në paraqitjen e saj më të mirë në Kupën e Botës pas shumë vitesh.

Steve Clarke (Skoci)

Steve Clarke dha dorëheqjen menjëherë pas eliminimit në fazën e grupeve, pavarësisht se kishte rinovuar kontratën vetëm pak javë më parë. Ai largohet si trajneri më i suksesshëm në historinë moderne të Skocisë, duke e rikthyer kombëtaren në Kampionatin Evropian dhe Kupën e Botës pas dekadash mungese.

Hong Myung-bo (Koreja e Jugut)

Eliminimi në fazën e grupeve solli fundin e aventurës së Hong Myung-bo. Përveç rezultateve të dobëta, ai u përball me kritika të ashpra publike dhe kërcënime, ndërsa emërimi i tij kishte qenë i kontestuar që nga dita e parë.

Ronald Koeman (Holandë)

Pas eliminimit nga Maroku në penallti, Ronald Koeman fillimisht mbrojti zgjedhjet e tij taktike, por një ditë më vonë dha dorëheqjen. Trajneri holandez pranoi zhgënjimin për dështimin në Botëror dhe theksoi se ishte koha për t'i dhënë fund mandatit të tij.

Carlos Queiroz (Gana)

Carlos Queiroz mori drejtimin e Ganës vetëm pak muaj para Botërorit dhe arriti ta dërgonte ekipin në fazën eliminatore për herë të parë që nga viti 2010. Megjithatë, pas humbjes ndaj Kolumbisë në 1/16-tën e finales, portugezi njoftoi largimin, duke kërkuar më shumë investim në zhvillimin e futbollit në vend.

Sebastian Beccacece (Ekuador)

Sebastian Beccacece u largua pas eliminimit nga Meksika në fazën e 1/16-tës, me përfundimin e kontratës së tij. Argjentinasi e la ekipin pasi e kishte kualifikuar në Botëror dhe e kishte çuar në fazën eliminatore për herë të parë pas 20 vitesh.

Miroslav Koubek (Çeki)

Miroslav Koubek u nda me Çekinë pas përfundimit në vendin e fundit të grupit. Trajneri deklaroi se klima e krijuar nga mediat ndikoi në vendimin e tij, pavarësisht se kishte rikthyer kombëtaren në Kupën e Botës pas dy dekadash.

Marcelo Bielsa (Uruguai)

Marcelo Bielsa ishte njoftuar se do të largohej pas Botërorit, por eliminimi i hershëm dhe përplasjet me lojtarët e bënë fundin e mandatit edhe më të hidhur. Argjentinasi pranoi se nuk arriti t'i sillte rezultatet që priteshin.

Jamal Sellami (Jordani)

Jamal Sellami e udhëhoqi Jordaninë në Kupën e saj të parë të Botës dhe fitoi edhe shtetësinë jordaneze, por pas tre humbjeve në fazën e grupeve vendosi të largohej, duke mbyllur një periudhë historike për futbollin e vendit.

Julian Nagelsmann (Gjermani)

Julian Nagelsmann njoftoi dorëheqjen pas eliminimit të Gjermanisë nga Paraguai në penallti, edhe pse mediat gjermane raportuan se në praktikë bëhej fjalë për një shkarkim të maskuar. Pas gati tre vitesh në krye të kombëtares, ai largohet ndërsa drejtimin pritet ta marrë Jurgen Klopp.

Trajnerët që mund të largohen së shpejti

Lista e largimeve mund të zgjerohet shumë shpejt. Hugo Broos ka paralajmëruar dorëheqjen pas eliminimit të Afrikës së Jugut, Zlatko Daliç duket pranë fundit të epokës së tij me Kroacinë, ndërsa Vladimir Petkoviç është nën presion të madh në Algjeri dhe largimi i tij konsiderohet vetëm çështje kohe. /Telegrafi/

Trajneri me përvojë të madhe, Carlo Ancelotti, do të mbetet trajneri i ekipit kombëtar brazilian pavarësisht humbjes 2-1 ndaj Norvegjisë dhe eliminimit në fazën e 1/8-ave të Kupës së Botës.

Ancelotti, si dhe Federata Braziliane e Futbollit (CBF), thanë se projekti afatgjatë mbetet i padiskutueshëm, edhe pse ekipi kombëtar regjistroi rezultatin më të keq në Kupën e Botës që nga viti 1966.

Brazili konfirmon vendimin për të ardhmen e Carlo Ancelottit pas eliminimit befasues nga Kupa e Botës

Pavarësisht presionit në rritje të publikut pas rënies së hershme nga kategoria, trajneri 67-vjeçar reagoi shpejt në mediat sociale për t'i dhënë fund spekulimeve mbi të ardhmen e tij dhe për të konfirmuar vendosmërinë e tij për të qëndruar në stol.

"Sot dhimbja është e madhe, por besimi në atë që po ndërtojmë nuk ndryshon. Ne do të vazhdojmë të punojmë për ekipin tonë kombëtar. Gjithmonë së bashku. Gjithmonë Brazil!", ka shkruar Ancelotti në platformën X.

Ndryshe humbja nga Norvegjia zgjat serinë e humbjeve të Seleçaos, e cila tani ka pësuar shtatë humbje radhazi në fazat eliminatore të Kupës së Botës kundër kundërshtarëve evropianë.

Stafi i trajnerëve përballet me detyrën e vështirë të rivendosjes së shpirtit konkurrues të ekipit përpara ndeshjeve kualifikuese ndërkombëtare kërkuese.

Ancelotti ka për detyrë të integrojë talentë të rinj si Endrick sa më shpejt të jetë e mundur, në mënyrë që t'i japë fund thatësirës më të gjatë të trofeve në historinë moderne të futbollit brazilian. /Telegrafi/

Le ta themi qartë menjëherë - po, ky lloj përfundimi për Portugalinë në Kupën e Botës 2026 është vërtet një poshtërim.

Me këtë skuadër, të mos arrish as në çerekfinale është një kolaps. Por, a nuk u eliminuan nga një Spanjë e fortë? Epo, mund ta kishin mposhtur RD Kongon dhe të kishin përfunduar në krye të grupit - atëherë do të përballeshin së pari me Ganën, dhe nëse do të fitonin, do të përballeshin me Zvicrën. Asnjë Spanjë në horizont.

Pika e dytë që duhet rregulluar - po, faji është i Cristiano Ronaldos. Sepse për shkak të pasivitetit të tij ai shpesh e linte ekipin praktikisht me dhjetë lojtarë në disa faza të lojës. Dhe, me sa duket, autoriteti i tij e pengoi atë të nxirrej nga fusha të paktën rreth minutës së 60-të për shkak të paraqitjeve të Goncalo Ramos.

“Qershia mbi tortë e tmerrit, egos dhe arrogancës”, mediumi portugez me kritika të ashpra për Martinezin dhe Ronaldon

Por nëse i keni parë ndeshjet e Portugalisë, vështirë se jeni gati të thoni me besim: "Vendosni dikë tjetër në vendin e Ronaldos - dhe gjithçka do të jetë mirë". Jo, sepse kjo nuk është e vërtetë. Shumë nga problemet e ekipit kombëtar filluan shumë kohë para se topi të arrinte te Ronaldo.

Dhe këtu hyn në lojë trajneri Roberto Martinez.

Në rregull, nuk do të përdorim fjalë të kota për të si fajtori kryesor dhe një trajner të tmerrshëm në përgjithësi. Është thjesht e vështirë të heqësh qafe ndjenjën se qasjes së Martinezit ndaj këtij turneu specifik i mungonte logjika.

Atij iu dhanë lojtarë vërtet të klasit të parë që shkëlqenin për klubet e tyre. Por duket se ai dështoi të vlerësonte siç duhet cilësitë e tyre dhe të ndërtonte një mekanizëm të mirë rreth tyre. Mbi të gjitha, një mekanizëm të rehatshëm.

Nën 1 janë Vitinha, Joao Neves, Bernardo Silva dhe Bruno Fernandes. Pse të paktën tre të parët luajnë kaq mirë për klubet e tyre? Sepse modelet e lojës së këtyre skuadrave supozojnë që futbollistët janë vazhdimisht kompaktë, afër njëri-tjetrit.

Te Paris Saint-Germain i Luis Enriques, kjo do të thotë dyshja portugeze, me Fabian Ruiz dhe një treshe sulmuese të gjithanshme që lëvizin vazhdimisht dhe ofrojnë mundësi pasimi. Kjo është arsyeja pse Vitinha dhe Neves shkëlqejnë.

Megjithatë, në këtë Kupë Bote, praktikisht nuk kishte asgjë për të mbajtur mend nga Vitinha. Asnjë moment i vetëm kulmor. Për Nevesin - vetëm goli i tij kundër RD Kongos, në fakt.

Martinez nuk krijoi kushte të ngjashme për ta; përkundrazi, ai e shtriu ekipin në të gjithë fushën. Me dy anësorë që mbanin gjerësinë, të lidhur në vijat anësore. Asnjë diamant 4‑4‑2, asnjë shkëmbim dinamik i treshes sulmuese. Në vend të kësaj, një strukturë që provokon lojë të tipit “bar i rrëmujshëm” në mesfushë.

Nën 2, e gjithë kjo u bë për të përdorur dy anësorë. Martinez beson se ata duhet të jenë në fushë. Ai thjesht e beson këtë. Dhe nuk ka asgjë që mund të bësh në lidhje me këtë. Kështu që gjatë pesë ndeshjeve ai vazhdoi të alternonte Pedro Neto, Rafael Leao, Joao Felix dhe Francisco Conceicao në krahë.

Por ka edhe dy lojtarë të klasit botëror që gjithashtu kanë nevojë për atë gjerësi për të treguar maksimumin e tyre, njësoj siç bëjnë në klubet e tyre.

Nuno Mendes dhe Joao Cancelo. Kontradiktore, por të dy janë aktualisht në tre mbrojtësit më të mirë në botë. Edhe ata kanë nevojë për hapësirë.

Megjithatë, mbrojtësit e krahut dhe sulmuesit anësorë të Portugalisë përfundojnë duke dubluar njëri-tjetrin. Njëri i pengon tjetrit, duke vjedhur pjesë të hapësirës që i nevojitet me dëshpërim.

Çfarë lloj ndërtimi del në pah: gjysma e ekipit në krahë, gjysma e vendosur në gjysmën e tyre (Vitinha dhe Neves pranë qendërmbrojtësve), një qendër e zbrazët dhe diku atje lart Cristiano duke bredhur përreth. Duke shëtitur.

Nën 3, i vetmi që mund të përfitonte vërtet nga të pasurit e anësorëve të shpejtë ishte Bruno. Ky është elementi i tij - të dallonte vrapimet e tyre dhe të gjuante topat karakteristikë në hapësirë.

Por, Martinez injoroi një faktor tjetër: Bruno vuan kur nuk është mesfushori dominues. Në Ligën Premier sezonin e kaluar ai mesatarisht shënoi 51 pasime për ndeshje; në tre ndeshjet e tij të fundit në Kupën e Botës për Portugalinë kjo shifër ishte 1.7 herë më e ulët. Neves dhe Vitinha, vrapojnë përkrah tij dhe i marrin bukën e gojës.

Bruno, i cili dukej sa më i dobët që ishte e mundur në turne, është një tjetër viktimë e sistemit të lojës së ekipit.

Shtoni faktorin Ronaldo dhe merrni një kombinim që e ndaloi Portugalinë të prodhonte qoftë edhe një performancë të vetme kolektive kundër një kundërshtari të fortë (që do të thotë përjashtimi i Uzbekistanit).

Dhe kjo pa përmendur fare se si u tallën me ta në kundërsulme.

Martinez nuk guxoi kurrë vërtet të ndryshonte gjërat. Për shembull, të kalonte në një formacion 4‑4‑2 - të shtonte Bernardon te këta mesfushorë dhe të çiftëzonte Ronaldon në sulm me Ramosin ose Felixin, me të cilët ai tashmë ka mirëkuptim në nivel klubi. Le të rrotullohen mesfushorët qendrorë brenda dhe t’ua jepte krahët Mendes dhe Cancelos për krosime në zonë drejt dy sulmuesve.

Gjëja më e mirë që Martinez bëri për të maskuar dobësitë ishte të luante hapur me këmbën prapa kundër Spanjës, duke shpresuar që finalja e Ligës së Kombeve të përsëritej. Gjatë ndeshjes ata me të vërtetë mund të kenë pasur fat. Në këtë kontekst, trajneri pothuajse me siguri do ta kujtojë dëmtimin e Mendes.

Ajo që ai definitivisht nuk do ta kujtojë është arsyeja pse nuk arriti të shfrytëzonte në maksimum një tjetër brez të shkëlqyer që kishte në duart e tij. /Telegrafi/

Belgjika kishte vulosur tashmë një fitore 4-1 ndaj Shteteve të Bashkuara në fazën e 1/8-tës së Kupës së Botës, kur një komentator kroat prodhoi një replikë që shpejt mori jetë në internet.

Ndërsa transmetimi mbaronte, komentatori i HRT-së, Stjepan Balog, bëri shaka e cila tashmë ka pushtuar rrjetet spociale.

“Belgjika fitoi, por le të presim... ndoshta nesër në mëngjes kur të zgjohemi, do të na vijë një telefonatë nga Shtëpia e Bardhë", tha fillimisht Balog.

"Ose ndoshta është edhe më mirë që FIFA thjesht të vendosë që SHBA-ja është kampione bote dhe të tjerët të vazhdojnë të luajnë një lloj Kupe Sfide", përfundoi ai.

Stjepan Balog

Ishte një referencë ironike ndaj vendimit të FIFA-s për të pezulluar pezullimin automatik me një ndeshje të Folarin Balogun, duke i lejuar sulmuesit të SHBA-së të luante pavarësisht kundërshtimeve të Belgjikës para fillimit të ndeshjes.

Klipi u përhap me shpejtësi në mediat sociale, me mbështetësit që e shijuan fjalimin e qetë të komentatorit po aq sa edhe vetë shakanë.

Lukaku tallet me Trumpin, feston golin ndaj SHBA-ve me vallëzimin e Presidentit

Shumë e panë atë si përmbledhjen perfekte të polemikave që eklipsuan përgatitjet për ndeshjen.

Shumë kohë pasi golat harrohen, shpesh janë momente të tilla që tifozët e futbollit vazhdojnë të ndajnë. /Telegrafi/

Gavi dhe Joao Cancelo treguan se miqësitë në futboll mund të mbeten të forta edhe pas betejave më të mëdha në fushë.

Pasi Spanja mundi Portugalinë në 1/8-tën e finales së Kupës së Botës, mesfushori i Barcelonës ndau një fotografi të tij duke përqafuar Cancelon pas fishkëllimës së fundit.

Imazhi tregonte Cancelon duke e puthur Gavin në ballë, në një shfaqje prekëse respekti midis dy shokëve të ekipit.

Gavi shtoi mesazhin "Siempre juntos hermano" - që do të thotë "Gjithmonë bashkë, vëlla" - së bashku me foton në rrjetin social Instagram.

Momenti tërhoqi shpejt vëmendjen e tifozëve sepse dyshja sapo kishte përjetuar emocione të kundërta në fushë.

Spanja festoi arritjen në çerekfinale, ndërsa Cancelo dhe Portugalia panë udhëtimin e tyre në Kupën e Botës të merrte fund.

Skena të tilla kapin anën njerëzore të futbollit, ku miqësitë dhe respekti vazhdojnë përtej rezultatit. Pikërisht për këtë arsye, momentet larg tabelës së rezultateve shpesh bëhen ato që tifozët i kujtojnë më shumë. /Telegrafi/