Rikthimi i demokracisë, kauza e madhe që zgjidh të tjerat
Nga Preç Zogaj
ShumĂ« ngjarje tĂ« mĂ«dha janĂ« paraprirĂ« nga episode qĂ« kanĂ« provokuar shpalosjen dhe zhvillimin e tyre. Dramaturgjia i quan ânyja e intrigĂ«sâ.
ZvĂ«rneci Ă«shtĂ« njĂ« prej shembujve tĂ« freskĂ«t. NĂ« projektin pa projekt tĂ« resortit tĂ« shumĂ«pĂ«rmendur ishin kondensuar fshehtĂ«sia, ligji i xhunglĂ«s, simbioza midis shtetit legal dhe shtetit okult, konflikti i interesit, personalizimi ekstrem i pushtetit. ShpĂ«rthimi i tyre ka ngritur nĂ« kĂ«mbĂ« ShqipĂ«rinĂ« e njerĂ«zve tĂ« lirĂ«. Sa mĂ« mirĂ« ta kuptojĂ« kryeministri Rama kĂ«tĂ«, aq mĂ« mirĂ« Ă«shtĂ« pĂ«r vendin. Sa mĂ« shpejt tâi dalĂ« nga mendja dhe shpirti fraza âpopulli im u zgjuaâ, nĂ« vend tĂ« fantazmave me armiq tĂ« jashtĂ«m e tĂ« brendshĂ«m, aq mĂ« mirĂ« Ă«shtĂ« pĂ«r tĂ«.
Zvërneci pret tani transparencë të plotë nga SPAK se kush janë pronarët e ligjshëm të tokës atje. Pret kthimin e pronës te i zoti për çdo rast të uzurpimit, tjetërsimit apo grabitjes së saj. Pret reflektimin e standardeve dhe kërkesave të BE-së për mjedisin, përfshirë shfuqizimin ose ndryshimin e dispozitave ligjore problematike, si kusht për mbylljen e kapitullit përkatës në marshimin final drejt anëtarësimit në BE. Asnjë lloj investimi nuk përligj stopimin e integrimit të vendit në BE.
Asnjë prej këtyre pritshmërive nuk do të mbetet pa një përgjigje shteruese. Qoftë edhe me kaq, Zvërneci si kryengritje për drejtësi dhe dinjitet i një grupi qytetarësh ka arritur shumë.
Por tani ngjarja e re kombëtare është protesta rinore popullore në Tiranë. Me kalimin e ditëve, ndërsa po rritet në numra dhe po thyen rekordet e vazhdimësisë, kauzat e saj gjithëpërfshirëse sa vijnë e kristalizohen.
Kërkesa e ditës së parë për dorëheqjen e kryeministrit Rama dhe qeverisë së tij mbetet kolona kurrizore e saj.
Sakaq, protesta po përqafon dhe po artikulon gjithnjë e më qartë në fjalimet e folësve dhe në vetë fiziologjinë e saj një kauzë madhore, që mundëson zgjidhjen e të tjerave.
Kjo Ă«shtĂ« kauza e rikthimit tĂ« demokracisĂ«, tĂ« cilĂ«n filluam ta humbnim pak nga pak qĂ« nĂ« fillimet e saj, kur sapo e patĂ«m fituar. Pas tridhjetĂ« e ca vitesh njerĂ«zit nĂ« pĂ«rgjithĂ«si e shohin veten tĂ« pĂ«rjashtuar nga regjimi qĂ« formalisht mban emrin e popullit. Ata nuk pyeten, ata nuk kanĂ« zĂ« nĂ« kapitull. Kjo Ă«shtĂ« trajektorja e humbjes sĂ« madhe. Dy shtyllat e qeverisĂ« sĂ« mirĂ« â llogaridhĂ«nia dhe transparenca â kanĂ« katandisur nĂ« fjalĂ« boshe.
LlogaridhĂ«nia Ă«shtĂ« zĂ«vendĂ«suar me propagandĂ«. Personalizimi i qeverisjes Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« normĂ«. Sado paradoksale tĂ« duket nĂ« pamje tĂ« parĂ«, korrupsioni nĂ« sistem ka qenĂ« dhe Ă«shtĂ« derivat i kĂ«tij personalizimi. Pse? Sepse nĂ« shoqĂ«rinĂ« e hapur personalizimi i pushtetit nĂ« formĂ«n âligji jam unĂ«â pĂ«rfaqĂ«son shkallĂ«n mĂ« tĂ« lartĂ« tĂ« korrupsionit politik. ZyrtarĂ«t dhe sipĂ«rmarrĂ«sit e oborrit e manifestojnĂ« pastaj nĂ« format e abuzimeve tĂ« llojllojshme, deri tĂ« trasha. Rastet i kemi çdo ditĂ« nĂ« komunikatat e SPAK pĂ«r hetime, arrestime.
NjĂ« goditje tĂ« madhe nĂ« sistem demokracia nĂ« vendin tonĂ« e mori nĂ« vitin 2008 me ligjin zgjedhor konsensual Berisha-Rama. Ky ishte dhe mbetet me gjithĂ« disa retushime, ligj i krijimit tĂ« kastave dhe oborrtarĂ«ve politikĂ« pĂ«rmes listave tĂ« mbyllura duke ngritur njĂ« mur midis zgjedhĂ«sve dhe politikĂ«s dhe duke ua hequr mundĂ«sinĂ« qytetarĂ«ve tâi gjykojnĂ« deputetĂ«t me votĂ«, tâi zgjedhin me votĂ«.
Përgjatë zbatimit, zgjedhje pas zgjedhjesh për Kuvendin e Shqipërisë, ky ligj i shndërroi dy partitë e sistemit në kazerma politike të kryetarëve absolutë dhe vetë funksionin e shenjtë të zgjedhjeve të lira në një mjet të rëndomtë punësimi të disa besnikëve.
Demokracia e një vendi është ndjeshëm pasqyra e partive të saj të sistemit. Partitë autokratike prodhojnë regjime autokratike me maska demokratike. Por maskat nuk mbajnë. Vjen një ditë që populli zgjohet dhe reklamon me forcë sistemin e tij, regjimin e tij, grabitja e të cilit është edhe më keq se grabitja e pronës, duke qenë se grabitja e pronës është pasojë e grabitjes së sistemit demokratik.
NĂ« kĂ«to kushte çlirimi i zgjedhjeve mbetet premisa e kthimit tĂ« demokracisĂ« nĂ« vendin tonĂ«. Protesta rinore qytetare po e artikulon çdo ditĂ« e mĂ« fort. Ajo po jehon si refreni i himnit rreth flamurit tĂ« pĂ«rbashkuar me njĂ« dĂ«shirĂ«, me njĂ« qĂ«llim i tĂ« gjithĂ« atyre qĂ« zbresin nĂ« bulevard â tĂ« majtĂ«, tĂ« djathtĂ«, radikalĂ«, nacionalistĂ«, liberalĂ«, tĂ« pavarur. Dhe i mijĂ«ra e mijĂ«ra tĂ« tjerĂ«ve qĂ« i ndjekin nga shtĂ«pitĂ« dhe vazhdojnĂ« tâu bashkohen ditĂ« pas dite.
Zgjedhjet e lira me rregulla të qarta loje, ku sovrani i zgjedh me votë të lirë përfaqësuesit e vet, ku votat numërohen sa pa rënë mesnata apo edhe më shpejt dhe administrohen pa partishmëri, janë themeli i Shqipërisë së re.
Protesta e kĂ«tyre ditĂ«ve, ngjarja mĂ« e madhe demokratike e tranzicionit, po tregon edhe njĂ«herĂ« se demokracia i krijon vetĂ« mjetet e vetĂ«mbrojtjes. Mjafton tĂ« ketĂ« njĂ« korsi tĂ« lirĂ« dhe njĂ« popull qĂ« nĂ« njĂ« udhĂ«kryq tĂ« fatit tĂ« vet bĂ«het gjallĂ« dhe thĂ«rret: Mjaft! Ky Ă«shtĂ« populli i protestĂ«s politike mĂ« paqĂ«sore e mĂ« tĂ« vendosur qĂ« kemi jetuar. Me rrezatim nĂ« gjithĂ« EuropĂ«n. TridhjetĂ« e pesĂ« vite mĂ« parĂ« shqiptarĂ«t erdhĂ«n tĂ« fundit nĂ« takimin me historinĂ«. KĂ«saj radhe duket se po vijnĂ« tĂ« parĂ«t duke dhĂ«nĂ« njĂ« shembull edhe pĂ«r tĂ« tjerĂ«t, duke dĂ«shmuar edhe njĂ«herĂ« se demokracia vjen si dhuratĂ«, por mbahet me pĂ«rpjekje, siç ka thĂ«nĂ« Papa Gjon Pali II. ShumĂ« ngjarje tĂ« mĂ«dha janĂ« paraprirĂ« nga episode qĂ« kanĂ« provokuar shpalosjen dhe zhvillimin e tyre. Dramaturgjia i quan ânyja e intrigĂ«sâ.
ZvĂ«rneci Ă«shtĂ« njĂ« prej shembujve tĂ« freskĂ«t. NĂ« projektin pa projekt tĂ« resortit tĂ« shumĂ«pĂ«rmendur ishin kondensuar fshehtĂ«sia, ligji i xhunglĂ«s, simbioza midis shtetit legal dhe shtetit okult, konflikti i interesit, personalizimi ekstrem i pushtetit. ShpĂ«rthimi i tyre ka ngritur nĂ« kĂ«mbĂ« ShqipĂ«rinĂ« e njerĂ«zve tĂ« lirĂ«. Sa mĂ« mirĂ« ta kuptojĂ« kryeministri Rama kĂ«tĂ«, aq mĂ« mirĂ« Ă«shtĂ« pĂ«r vendin. Sa mĂ« shpejt tâi dalĂ« nga mendja dhe shpirti fraza âpopulli im u zgjuaâ, nĂ« vend tĂ« fantazmave me armiq tĂ« jashtĂ«m e tĂ« brendshĂ«m, aq mĂ« mirĂ« Ă«shtĂ« pĂ«r tĂ«.
Zvërneci pret tani transparencë të plotë nga SPAK se kush janë pronarët e ligjshëm të tokës atje. Pret kthimin e pronës te i zoti për çdo rast të uzurpimit, tjetërsimit apo grabitjes së saj. Pret reflektimin e standardeve dhe kërkesave të BE-së për mjedisin, përfshirë shfuqizimin ose ndryshimin e dispozitave ligjore problematike, si kusht për mbylljen e kapitullit përkatës në marshimin final drejt anëtarësimit në BE. Asnjë lloj investimi nuk përligj stopimin e integrimit të vendit në BE.
Asnjë prej këtyre pritshmërive nuk do të mbetet pa një përgjigje shteruese. Qoftë edhe me kaq, Zvërneci si kryengritje për drejtësi dhe dinjitet i një grupi qytetarësh ka arritur shumë.
Por tani ngjarja e re kombëtare është protesta rinore popullore në Tiranë. Me kalimin e ditëve, ndërsa po rritet në numra dhe po thyen rekordet e vazhdimësisë, kauzat e saj gjithëpërfshirëse sa vijnë e kristalizohen.
Kërkesa e ditës së parë për dorëheqjen e kryeministrit Rama dhe qeverisë së tij mbetet kolona kurrizore e saj. Sakaq, protesta po përqafon dhe po artikulon gjithnjë e më qartë në fjalimet e folësve dhe në vetë fiziologjinë e saj një kauzë madhore, që mundëson zgjidhjen e të tjerave.
Kjo Ă«shtĂ« kauza e rikthimit tĂ« demokracisĂ«, tĂ« cilĂ«n filluam ta humbnim pak nga pak qĂ« nĂ« fillimet e saj, kur sapo e patĂ«m fituar. Pas tridhjetĂ« e ca vitesh njerĂ«zit nĂ« pĂ«rgjithĂ«si e shohin veten tĂ« pĂ«rjashtuar nga regjimi qĂ« formalisht mban emrin e popullit. Ata nuk pyeten, ata nuk kanĂ« zĂ« nĂ« kapitull. Kjo Ă«shtĂ« trajektorja e humbjes sĂ« madhe. Dy shtyllat e qeverisĂ« sĂ« mirĂ« â llogaridhĂ«nia dhe transparenca â kanĂ« katandisur nĂ« fjalĂ« boshe. LlogaridhĂ«nia Ă«shtĂ« zĂ«vendĂ«suar me propagandĂ«.
Personalizimi i qeverisjes Ă«shtĂ« bĂ«rĂ« normĂ«. Sado paradoksale tĂ« duket nĂ« pamje tĂ« parĂ«, korrupsioni nĂ« sistem ka qenĂ« dhe Ă«shtĂ« derivat i kĂ«tij personalizimi. Pse? Sepse nĂ« shoqĂ«rinĂ« e hapur personalizimi i pushtetit nĂ« formĂ«n âligji jam unĂ«â pĂ«rfaqĂ«son shkallĂ«n mĂ« tĂ« lartĂ« tĂ« korrupsionit politik. ZyrtarĂ«t dhe sipĂ«rmarrĂ«sit e oborrit e manifestojnĂ« pastaj nĂ« format e abuzimeve tĂ« llojllojshme, deri tĂ« trasha. Rastet i kemi çdo ditĂ« nĂ« komunikatat e SPAK pĂ«r hetime, arrestime.
NjĂ« goditje tĂ« madhe nĂ« sistem demokracia nĂ« vendin tonĂ« e mori nĂ« vitin 2008 me ligjin zgjedhor konsensual Berisha-Rama. Ky ishte dhe mbetet me gjithĂ« disa retushime, ligj i krijimit tĂ« kastave dhe oborrtarĂ«ve politikĂ« pĂ«rmes listave tĂ« mbyllura duke ngritur njĂ« mur midis zgjedhĂ«sve dhe politikĂ«s dhe duke ua hequr mundĂ«sinĂ« qytetarĂ«ve tâi gjykojnĂ« deputetĂ«t me votĂ«, tâi zgjedhin me votĂ«.
Përgjatë zbatimit, zgjedhje pas zgjedhjesh për Kuvendin e Shqipërisë, ky ligj i shndërroi dy partitë e sistemit në kazerma politike të kryetarëve absolutë dhe vetë funksionin e shenjtë të zgjedhjeve të lira në një mjet të rëndomtë punësimi të disa besnikëve.
Demokracia e një vendi është ndjeshëm pasqyra e partive të saj të sistemit. Partitë autokratike prodhojnë regjime autokratike me maska demokratike. Por maskat nuk mbajnë.
Vjen një ditë që populli zgjohet dhe reklamon me forcë sistemin e tij, regjimin e tij, grabitja e të cilit është edhe më keq se grabitja e pronës, duke qenë se grabitja e pronës është pasojë e grabitjes së sistemit demokratik.
NĂ« kĂ«to kushte çlirimi i zgjedhjeve mbetet premisa e kthimit tĂ« demokracisĂ« nĂ« vendin tonĂ«. Protesta rinore qytetare po e artikulon çdo ditĂ« e mĂ« fort. Ajo po jehon si refreni i himnit rreth flamurit tĂ« pĂ«rbashkuar me njĂ« dĂ«shirĂ«, me njĂ« qĂ«llim i tĂ« gjithĂ« atyre qĂ« zbresin nĂ« bulevard â tĂ« majtĂ«, tĂ« djathtĂ«, radikalĂ«, nacionalistĂ«, liberalĂ«, tĂ« pavarur. Dhe i mijĂ«ra e mijĂ«ra tĂ« tjerĂ«ve qĂ« i ndjekin nga shtĂ«pitĂ« dhe vazhdojnĂ« tâu bashkohen ditĂ« pas dite.
Zgjedhjet e lira me rregulla të qarta loje, ku sovrani i zgjedh me votë të lirë përfaqësuesit e vet, ku votat numërohen sa pa rënë mesnata apo edhe më shpejt dhe administrohen pa partishmëri, janë themeli i Shqipërisë së re.
Protesta e këtyre ditëve, ngjarja më e madhe demokratike e tranzicionit, po tregon edhe njëherë se demokracia i krijon vetë mjetet e vetëmbrojtjes. Mjafton të ketë një korsi të lirë dhe një popull që në një udhëkryq të fatit të vet bëhet gjallë dhe thërret: Mjaft! Ky është populli i protestës politike më paqësore e më të vendosur që kemi jetuar. Me rrezatim në gjithë Europën. Tridhjetë e pesë vite më parë shqiptarët erdhën të fundit në takimin me historinë. Kësaj radhe duket se po vijnë të parët duke dhënë një shembull edhe për të tjerët, duke dëshmuar edhe njëherë se demokracia vjen si dhuratë, por mbahet me përpjekje, siç ka thënë Papa Gjon Pali II.
