Organet dhe trupat e Lidhjes Socialdemokrate të Maqedonisë (LSDM) javën e ardhshme do të diskutojnë për pjesëmarrjen e deputetes së partisë dhe ish-ministres së Mbrojtjes, Sllavjanka Petrovska, në aktivitetin me titull “Biseda për të ardhmen”, ku më 1 korrik u promovua një “platformë e re demokratike”, me synimin për të ngritur nivelin e debatit shoqëror në vend.
Këtë e bëri të ditur sot kryetari i LSDM-së, Venko Filipçe.
Gjatë muajve të fundit, deputetja ka shprehur publikisht qëndrime kritike ndaj gjendjes në parti, duke theksuar se: “Nëse nuk ndryshojmë, do të zhdukemi.”
“Në lidhje me pyetjen konkrete, do të përgjigjem konkretisht – organet e partisë do të debatojnë për këtë gjatë javës së ardhshme”, tha Filipçe.
Më herët, duke iu përgjigjur pyetjeve të gazetarëve, kreu i LSDM-së deklaroi se platforma paraqet një tjetër projekt politik të Hristijan Mickoskit, të cilin LSDM-ja e quan “ZNAM 2.0”, me qëllimin e vetëm, sipas tij, që të fragmentojë edhe më tej opozitën dhe ta dobësojë LSDM-në.
“Unë nuk do t’i komentoj projektet e Hristijan Mickoskit. Më vjen keq që një pjesë e shokëve hoqën dorë nga partia dhe ideologjia e tyre. Kjo është parë edhe më parë. I tillë ishte projekti ZNAM, i cili tashmë po dështon gradualisht. Organizatori është i njëjtë dhe financuesi është i njëjtë”, deklaroi Filipçe.
Ai tha se është i hapur për çdo debat dhe diskutim, por që ato duhet të zhvillohen brenda strukturave të partisë.
Këngëtari i njohur shqiptar, Alban Skenderaj, ka njoftuar se koncerti i shumëpritur “Motiv”, i planifikuar të mbahej gjatë muajit gusht në Vlorë, nuk do të zhvillohet sipas planit.
Lajmin e bëri të ditur vetë artisti përmes një postimi në rrjetet sociale, ku zbuloi se pas muajsh përgatitjesh intensive me një ekip të madh realizues, është detyruar të marrë vendimin për anulimin ose shtyrjen e koncertit për një datë ende të pacaktuar.
Sipas Skenderajt, ky vendim vjen si pasojë e situatës së krijuar në vend, e lidhur me protestat e vazhdueshme kundër investimeve në Vlorë.
“‘MOTIV’ ishte planifikuar të vinte si një produksion gjigant në Vlorë këtë gusht. Megjithatë, për shkak të situatës së krijuar në vend kam vendosur që koncerti i planifikuar në Vlorë të mos zhvillohet ose të shtyhet për një datë të pacaktuar”, ka shkruar këngëtari.
Foto: Alban Skenderaj/Instagram
Në reagimin e tij, Skenderaj theksoi se muzika për të nuk është thjesht një profesion, por një mision për të frymëzuar njerëzit, për të dhënë shpresë dhe për të bashkuar ata që jeta i ka ndarë.
Ai nuk dha një datë të re për koncertin, por la të kuptohet se shpreson ta sjellë projektin “Motiv” para publikut sapo të krijohen kushtet e duhura.
Koncerti “Motiv” pritej të ishte një nga ngjarjet më të mëdha muzikore të verës në Vlorë, me një produksion të përmasave të mëdha dhe një numër të konsiderueshëm të fansave që kishin shprehur interes për ta ndjekur. /Telegrafi/
Mbrojtësi i Argjentinës, Lisandro Martinez, përjetoi një nga momentet më emocionuese të karrierës së tij, pasi realizoi golin e parë në Kampionatin Botëror në fitoren dramatike 3-2 ndaj Kepit të Gjelbër.
Qendërmbrojtësi i Manchester Unitedit jo vetëm që gjeti rrugën e rrjetës për herë të parë në një Botëror, por ishte edhe autor i asistimit për golin e parë të Lionel Messit në këtë takim.
Për 28-vjeçarin, ky ishte një moment edhe më i veçantë duke marrë parasysh periudhën e vështirë që kaloi në vitet e fundit për shkak të lëndimeve të shumta, të cilat e kishin bërë të mendonte madje edhe për pensionimin nga futbolli.
“Kur mendoj për gjithçka që kam kaluar për shkak të lëndimit tim, më vjen të qaj. Konsideroja pensionimin sepse nuk doja të kisha dhimbje”.
“Ende nuk mund ta besoj se ku ndodhem sot. Nëse vajza ime nuk do të kishte lindur pikërisht në momentin kur unë pësova atë lëndim, nuk e di nëse do të isha këtu sot duke luajtur futboll”.
“Dhe tani kam shkuar dhe kam shënuar një gol në Kampionatin Botëror”, deklaroi ai.
Ndërkohë, Argjentina në raundin e 16-të do të përballet me Egjiptin./Telegrafi/
Mesfushori veteran kroat, Luka Modric, është gjithnjë e më pranë vazhdimit të aventurës së tij te AC Milan edhe për një sezon tjetër.
Sipas raportimit të së përditshmes italiane La Gazzetta dello Sport, 40-vjeçari pritet të qëndrojë në San Siro, pavarësisht se kontrata e tij me kuqezinjtë, e cila përfshinte edhe një opsion për vazhdim, skadoi më 30 qershor.
Në javët e fundit kishte pasur paqartësi rreth të ardhmes së legjendës kroate, sidomos pas dështimit të Milanit për të siguruar një vend në Ligën e Kampionëve për sezonin e ardhshëm.
Megjithatë, pavarësisht raportimeve që e lidhnin me një rikthim te Real Madrid në një rol drejtues ose menaxherial, Modric ka vendosur të vazhdojë karrierën e tij si futbollist aktiv në Itali.
Pronari i Milanit, Gerry Cardinale, si dhe trajneri i ri i skuadrës, Ruben Amorim, kanë zhvilluar bisedime me mesfushorin me përvojë për ta bindur që të vazhdojë me klubin edhe për një vit tjetër.
Modric së fundmi i dha fund edhe karrierës së tij me kombëtaren e Kroacisë, pas eliminimit nga Kampionati Botëror në fazën e 1/16 së finales ndaj Portugalisë./Telegrafi/
Qeveria e koalicionit në Gjermani ka paralajmëruar ndryshime në rregullat për pushimin mjekësor, sipas të cilave punonjësit do të duhet t'i dorëzojnë punëdhënësit vërtetimin mjekësor që në ditën e parë të sëmundjes.
Ky propozim ka nxitur reagime të shumta politike dhe kundërshtime nga komuniteti mjekësor.
Sipas rregullave aktuale, një punonjës duhet të paraqesë vërtetim mjekësor vetëm nëse mungesa për shkak të sëmundjes zgjat më shumë se tre ditë, pra nga dita e katërt. Megjithatë, punëdhënësit kanë të drejtë ta kërkojnë atë edhe më herët. Me planin e ri do të hiqet edhe mundësia që pushimi mjekësor të merret përmes telefonit, një praktikë e vendosur gjatë pandemisë së COVID-19.
Kancelari gjerman, Friedrich Merz deklaroi se numri i ditëve të pushimit mjekësor në Gjermani është "tepër i lartë", shkruan reuters.
"Ky është një vendim i vështirë, por nuk mund ta përballojmë më këtë disavantazh konkurrues të shkaktuar nga periudhat e gjata të mungesës në punë", tha Merz. Ai shtoi se vendi po rikthehet te rregullat që ishin në fuqi para pandemisë, ndërsa kompanitë do të kenë mundësinë të bien dakord për zgjidhje të ndryshme me punonjësit.
Plani është dakorduar nga Unioni Kristian-Demokrat (CDU) i Merzit dhe partneri i koalicionit, Partia Socialdemokrate e Gjermanisë. Kreu i grupit parlamentar të CDU-së, Jens Spahn, mbrojti propozimin duke theksuar se Gjermania ka një nga normat më të larta të pushimeve mjekësore në Bashkimin Evropian, me rreth 18 ditë mungesë në vit për çdo të punësuar.
Shoqatat mjekësore reaguan ashpër ndaj nismës. Shoqata Kombëtare e Mjekëve të Sigurimeve Shëndetësore (KBV) deklaroi se detyrimi i mijëra pacientëve të paraqiten në ordinanca vetëm për të marrë një formular është "në kufijtë e absurditetit". Sipas tyre, personat me kollë ose infeksione gastrointestinale duhet të qëndrojnë në shtëpi dhe jo të presin në ambulanca të mbushura me njerëz.
Pas reagimeve, përfaqësues të SPD-së u përpoqën të zbusin debatin. Zëvendëskancelari Lars Klingbeil tha se synohen zgjidhje të zbatueshme, ndërsa ministrja e Punës Bärbel Bas njoftoi se do të shqyrtohet nëse detyrimi për vërtetim mjekësor që nga dita e parë sjell rezultate apo vetëm krijon vështirësi shtesë.
Ndryshimet janë pjesë e një pakete më të gjerë reformash në fushën e taksave, tregut të punës dhe pensioneve, me synim rigjallërimin e ekonomisë gjermane. /Telegrafi/
Gjysma e parë e vitit 2026 solli një numër filmash horror të shquar. Revista amerikane Variety ka nxjerrë në pah titujt më të mirë të publikuar deri më tani, me disa përmendje nderi për filmat që kanë tërhequr gjithashtu vëmendjen e kritikës.
Ndër përmendjet e nderuara ishte "Send Help", trilleri horror i Sam Raimit për kolegët që përpiqen të mbijetojnë në një ishull të shkretë pas një rrëzimi aeroplani. Variety nxjerr në pah performancat e Rachel McAdams dhe Dylan O'Brien, si dhe disa komplote të suksesshme.
Gjithashtu në listë është "Buffet Infinity", një film eksperimental i përbërë nga reklama të rreme që zbulojnë gradualisht një histori të çuditshme rreth një vrime të zezë lokale, një konflikti në restorant dhe një kulti fetar. Edhe pse nuk është menduar për një audiencë të gjerë, Variety beson se adhuruesit e shprehjeve të pazakonta kinematografike do të gjejnë shumë vlerë në të.
Një përmendje nderi iu dha edhe filmit "Sacharine", një film nga Natalie Erika James që eksploron obsesionin me dietat dhe kërkimin e kurave të mrekullueshme përmes tmerrit të trupit.
Në vendin e 10-të u rendit filmi “Backrooms” nga Kane Parsons, të cilin Variety e përshkruan si një film me atmosferë dhe tension të jashtëzakonshëm. Historia ndjek personazhet e luajtura nga Chiwetel Ejiofor dhe Renate Reinsve në një labirint të pafund klaustrofobik, ndërsa spikatin dizajni i prodhimit dhe fotografia nga Jeremy Cox.
Në vendin e nëntë ishte "Exit 8" , një adaptim i videolojës së Genki Kawamura-s. Filmi ndjek një burrë të bllokuar në një korridor të pafund metroje, ku çdo e dhënë e re përfaqëson një hap më afër daljes dhe përballjes me të kaluarën e tij.
Në vendin e tetë është "Shamia e Kokës ", një përrallë gotike nga Taratoa Stappard që eksploron kulturën Maori dhe efektet e kolonializmit. Ngjarja ndjek një grua të epokës viktoriane që udhëton në Angli për të zbuluar origjinën e saj, por shpejt përballet me sekrete të errëta.
Vendi i shtatë shkoi për versionin e ri të "Fytyrat e Vdekjes" , me regji nga Isa Mazzei dhe Daniel Goldhaber. Filmi ndjek një vrasës të fiksuar pas vdekjes dhe një moderator përmbajtjesh në internet në një lojë të përgjakshme maceje me miun, me komente mbi kulturën e influencuesve dhe rrjeteve sociale.
Në vendin e gjashtë është "28 Years Later: The Bone Temple" , episodi i katërt i serialit me regji nga Nije DaCosta. Historia ndjek Dr. Ian Kelson, luajtur nga Ralph Fiennes, në një botë post-apokaliptike ku ai përpiqet të gjejë një kurë, ndërsa skenari i Alex Garland sjell një sërë kthesash të papritura.
Vendin e pestë e zuri "Levitiku" , një dramë horror për dy të rinj, dashuria e të cilëve shkatërrohet nga terapia e konvertimit fetar. Variety thekson se filmi ndërton më shumë tension emocional sesa momentet klasike të horrorit, por e konsideron atë një nga arritjet më prekëse të vitit.
Vendi i katërt shkoi për filmin "They Will Kill You ", një komedi horror-aksion në të cilën Zazie Beetz luan rolin e një gruaje që infiltrohet në një hotel të lidhur me një sekt satanik për të gjetur motrën e saj të zhdukur. Filmi shquhet për skenat e aksionit, humorin e zi dhe regjinë vizuale mbresëlënëse.
Vendin e tretë e zë "Touch Me" , një film nga Addison Heimann që kombinon fantastikën shkencore, horrorin dhe komedinë. Historia ndjek dy miq që zhvillojnë një marrëdhënie të pazakontë me një alien, fuqitë e të cilit fshehin një qëllim shumë më të errët nga sa duket në shikim të parë.
Në vendin e dytë është "Hokum" , filmi i ri i Damian McCarthy. Aksioni zhvillohet në një hotel irlandez plot sekrete mbinatyrore, ku personazhi kryesor përpiqet të zgjidhë një vrasje misterioze përpara se të bëhet viktima e radhës. Variety vlerëson veçanërisht atmosferën, skenografinë dhe performancën e Adam Scott.
Vendi i parë në listën e Variety shkoi për filmin "Obsession ". Ky thriller horror, i udhëhequr nga Inda Navarrette, sipas revistës, kombinon me sukses një histori të thjeshtë me një sërë kthesash të papritura dhe një fund të mrekullueshëm, prandaj konsiderohet filmi më i mirë horror i vitit 2026 deri më tani. /Telegrafi/
OBRM-PDUKM njoftoi në një deklaratë se Komisioni Evropian e ka njohur përsëri Maqedoninë si një nga vendet që po udhëheqin në zbatimin e reformave nga Axhenda e Reformave, së bashku me Shqipërinë dhe Malin e Zi.
Partia thotë se vlerësimi i Komisionit Evropian është konfirmim se vendi po lëviz në drejtimin e duhur dhe se progresi është njohur nga institucioni që vlerëson cilësinë dhe zbatimin e reformave.
Sipas OBRM-PDUKM-së, konfirmim shtesë i suksesit të reformave është propozimi i Komisionit Evropian për rialokimin e fondeve nga Plani i Rritjes, i cili do të siguronte mbështetje më të madhe financiare për vendet që kanë treguar rezultatet më të mira.
"Kjo është njohje e punës së bërë, por edhe një mundësi për Maqedoninë për të siguruar fonde shtesë për zhvillim", thotë partia.
Deklarata vlerëson se është e pakuptueshme që, siç pretendon OBRM-PDUKM, LSDM dhe E Majta vazhdojnë të bllokojnë ligjet që rrjedhin nga Axhenda e Reformave.
"Çdo pengesë nga LSDM dhe E Majta nuk e pengon Qeverinë, por përkundrazi pengon përmbushjen e detyrimeve të shtetit dhe rrezikon mundësitë e hapura nga Plani i Rritjes", thuhet në deklaratë.
OBRM-PDUKM u bëri thirrje LSDM-së dhe Të Majtës që të lënë mënjanë interesat e tyre të përditshme politike dhe të mbështesin ligjet që janë pjesë e Axhendës së Reformave, përfshirë Kodin Zgjedhor, duke vlerësuar se ato janë në interes të qytetarëve dhe të ardhmes evropiane të vendit.
Nga: Kevin Powell / Newsweek Përkthimi: Telegrafi.com
Po jua shkruaj këtë letër, sepse ju dua shumë të dyjave dhe sepse besoj në mundësitë e pafundme të jetës suaj të re. Ka shumë gjasa që, në moshën 14 dhe 4 vjeçe, të mos e kuptoni plotësisht atë që po them, por do ta kuptoni teksa rriteni, teksa hyni në madhështinë e plotë të asaj që jeni. Këtë e di, sepse ju njoh, ju kam parë nga afër dhe nga larg, dhe sepse e njoh historinë, gjakun, urtësinë dhe sakrificën që ju sollën në jetë.
Ky vendi ynë, Amerika, po feston këtë vit, më 2026, 250-vjetorin e saj - po feston, siç thotë vetë, lirinë dhe demokracinë. Megjithatë, e kam të qartë se, kur Amerika u “themelua” më 1776, shumë prej paraardhësve tanë, me ngjyrë, ishin të skllavëruar, ndërsa me punën e tyre të papaguar po ndërtonin vetë themelet e këtij kombi ende të ri. Pavarësisht qëllimeve të mira, Thomas Jeffersoni dhe etërit e tjerë themelues nuk e kishin seriozisht kur thanë se “të gjithë njerëzit janë krijuar të barabartë”. Ata nuk po flisnin për të bardhët e varfër apo të klasës punëtore, as për popullsitë autoktone, as për zezakët, të lirë apo jo; dhe, sigurisht nuk po flisnin për gratë apo vajzat, si ju.
Amerika ka qenë një eksperiment jashtëzakonisht i vështirë që nga fillimi, dhe që nga fillimi është ndërtuar mbi racën dhe racizmin, po, edhe mbi seksin dhe seksizmin. Pikërisht për këtë po jua shkruaj këtë letër. Sepse, njësoj si prindërit tuaj, gjyshërit tuaj dhe tezja juaj - bashkëshortja ime - edhe unë kam mbijetuar shumë gjëra. Kur isha katërmbëdhjetë vjeç dhe kur isha katër vjeç, kur isha fëmijë e adoleshent, nuk e kuptoja universin në të cilin po më hidhte jeta. Mendoja se, nëse thjesht bëja atë që më mësoi nëna ime - të besoja te Zoti, të shkëlqeja në shkollë, të punoja shumë - atëherë gjithçka do të shkonte mirë. Por, për fat të keq, për asnjërin prej nesh që është me ngjyrë në Amerikë nuk funksionon kaq thjesht, as atëherë, as sot.
Sepse, është e vështirë ta shohësh dhe ta ndjesh lirinë e demokracinë, kur e kupton se populli yt ka qenë në robëri për gati 250 vjet dhe se vetëm një Luftë Civile e përgjakshme ndihmoi t'i jepte fund atij mjerimi të egër. Po aq e vështirë është ta shohësh dhe ta ndjesh lirinë e demokracinë, kur e kupton se do të duheshin edhe njëqind vjet të tjerë që njerëz si nëna ime dhe gjyshërit e mi të fitonin të drejtën e votës dhe njëfarë statusi qytetar. Po, këtë e bëri Lëvizja për të Drejtat Civile, e udhëhequr nga njerëz si Ella Baker, Fannie Lou Hamer, Bayard Rustin dhe John Lewis. Dhe, nuk e bëri vetëm për afrikano-amerikanët; sepse, duke e ndryshuar fatin tonë, ne ndihmuam të ndryshohej e gjithë kjo shoqëri.
Në të vërtetë, mbesat e mia, pa djersën dhe lotët tanë, pa muzikën, artin, ushqimin, shpikjet, akrobacitë tona gjuhësore, vallet dhe risitë tona në fusha të panumërta, nuk do të ekzistonte Amerika që njohim sot. Unë jam fryt i asaj kujtese, i atij rrugëtimi, dhe edhe ju jeni.
Linda në një varfëri të skajshme, nga një nënë beqare, një baba që mungonte dhe mes dëshpërimit e mungesës së shpresës. Por, falë nënës sime, një gruaje me pak arsimim, por me vizion, arrita të ëndërroja dhe t'i bëja realitet gjërat që mosbesuesit thanë se ishin të pamundura. U arsimova dhe arrita ta përmbush ambicien time të fëmijërisë për t'u bërë shkrimtar. Kam udhëtuar në 50 shtete të Amerikës dhe në pesë nga shtatë kontinentet e botës. Kjo ndodhi sepse ata që erdhën para meje, përfshirë nënën time, guxuan të ëndërronin, guxuan të besonin se liria dhe demokracia ishin edhe për ta.
Megjithatë, po e shkruaj këtë letër në këtë 250-vjetor, sepse po shohim në kohë reale se si po mbyllen dyert që dikur ishin të hapura. Po dëshmojmë urrejtje, politika, fshirje dhe dhunë që ngjajnë në mënyrë të frikshme me atë që nëna ime më përshkruante për jetën e saj në Amerikën e ndarë nga segregacioni racor. Nuk e dimë se çfarë po afrohet pas qoshes, por e dimë se ku ndodhemi. Është e rrezikshme, është e frikshme, por ne, shpirtrat tanë, kemi qenë këtu edhe më parë. Do t'ia dalim.
Që ju të dyja jeni me ngjyrë dhe vajza, e një ditë do të bëheni gra, kjo nuk duhet harruar kurrë. Ka pak udhëheqëse ose superheronj në këtë botë si gratë dhe vajzat me ngjyrë. Racizmi është shumë real, seksizmi është shumë real, por kur duhet bërë diçka, është magjia e vajzave me ngjyrë ajo që e bën të ndodhë, herë pas here.
Kam nevojë që ta doni veten dhe njëra-tjetrën sikur vetë jeta juaj të varej prej kësaj. Sepse ashtu është. Kam nevojë që të dyja ta kuptoni se historia në tërësinë e saj duhet të jetë GPS-i juaj për gjithë jetën, që ta dini kush jeni, ta dini prej nga vini ju dhe njerëzit tuaj, në mënyrë që, pavarësisht çfarë ligësie apo poshtërsie mund të fshihet përreth, të jeni të sigurta se mjaftoni, se mundeni dhe do të bëheni çfarëdo që dëshironi të bëheni. Që të dyja duhet të jeni të lira, të jeni zëra për lirinë dhe demokracinë, të luftoni për lirinë dhe demokracinë, ashtu siç bëj unë, ashtu siç bënë ata para nesh. Kjo është njëkohësisht e drejta juaj e lindjes dhe detyrimi juaj: të mos heshtni dhe të mos dorëzoheni kurrë.
Disa do ta lexojnë këtë dhe do të më akuzojnë se mendoj vetëm për ju të dyja, ose vetëm për racën. Përkundrazi, unë i dua sinqerisht njerëzit, të gjithë njerëzit, dhe përpiqem ta nderoj parimin e dashurisë në çdo minutë të jetës sime. Kam nevojë që edhe ju të bëni të njëjtën gjë në jetën tuaj. Por, ta jetosh dashurinë nuk duhet të nënkuptojë kurrë një vetëmohim të pamend, një zvogëlim të vetvetes me dëshirë.
Po jetojmë në një kapitull të errët dhe të rëndë, ku kushdo që konsiderohet “tjetër” veçohet haptazi, margjinalizohet dhe dëmtohet në mënyra thellësisht çnjerëzore. Po na thuhet se faktet nuk kanë rëndësi, se kërkimi shkencor nuk ka rëndësi, se jetë të caktuara nuk kanë rëndësi. Mos i dëgjoni kurrë ata që përhapin urrejtje. Dëgjoni njerëz si prindërit tuaj, gjyshërit tuaj, tezja juaj dhe mua. Dëgjoni ata që besojnë në mundësitë e pafundme të dashurisë dhe të shpresës, pavarësisht asaj që ndodh rreth jush.
Ne e dimë se Amerika po feston lirinë dhe demokracinë 250 vjet para kohe. Liria dhe demokracia, në thelbin e tyre, nënkuptojnë që çdo njeri të ketë mundësinë për të pasur një mundësi; që askush të mos lihet jashtë, të mos harrohet, të mos braktiset apo të mos përçmohet për shkak të asaj që është. Do të thotë që ju të dyja, edhe unë, secili prej nesh, duhet ta kemi kujdesin dhe dhembshurinë si pjesë të detyrueshme të ADN-së sonë, që nuk mund të jemi të ftohtë e zemërgur kur shohim ose dëgjojmë për vuajtjet e dikujt.
Dhe, do të thotë, për ju të dyja, si gra që do të bëheni, se nuk duhet ta harroni kurrë që gratë janë të barabarta me mua në çdo aspekt, se as unë dhe asnjë burrë tjetër nuk ka të drejtë t'ju bëjë të ndiheni të vogla, pa vlerë apo të padukshme. Se çdo popull ose çdo komb që nuk i nderon dhe nuk i respekton gratë, nuk e nderon dhe nuk e respekton as vetë jetën.
Kjo është lutja ime dhe shpresa ime për ju të dyja: që të jetoni në një Amerikë që unë mund të mos e shoh kurrë me sytë e mi, por për ekzistencën e së cilës jam i bindur, sepse ekzistoni ju të dyja. Nuk do të jetë e lehtë; përvojat e mia nuk kanë qenë të lehta. Por, unë kam besim të përjetshëm, sepse, pavarësisht gjithçkaje, ne jemi ende këtu.
Ajo që diçka më shumë se një muaj më parë nisi si një protestë për mbrojtjen e florës dhe faunës në një nga zonat e mbrojtura të vendit, shumë shpejt e tejkaloi dimensionin ambientalist duke u kthyer në një lëvizje që artikulon kërkesa thellësisht politike. Por, jo kërkesa për ndryshime kozmetike apo për një rotacion të zakonshëm pushteti. Përkundrazi, ajo kërkon ndryshimin rrënjësor të modelit politik që nga rënia e regjimit hoxhist. Po t’i referohesh sloganeve të saj, është e qartë se ajo kërkon kalimin nga një sistem i ndërtuar mbi kultin e individit dhe përqendrimin e pushtetit te njëshi, drejt një demokracie të mbështetur mbi institucione të forta, sundimin e ligjit dhe llogaridhënien.
Për fat të keq, prej tre dekada e gjysmë Shqipëria vazhdon të vuajë pasojat e një kulture politike që e vendos individin mbi ligjin. Ku autoritarizmi i ka marrë frymën sundimit të ligjit, kur forca shpesh vlen më shumë se drejtësia, kur pushteti kërkon bindje dhe jo llogaridhënie, ndërsa ligji interpretohet sipas interesit të më të fortit. Ndaj nuk është rastësi që Shqipëria është i vetmi vend në rajon që ka pasur vetëm dy kryeministra gjatë njëzet vjetëve të fundit. Ky nuk është thjesht një fakt statistikor. Është tregues i përqendrimit të pushtetit dhe i mungesës së qarkullimit normal të elitave politike.
Në fillim të viteve ’90, në Shqipëri u përmbys regjimi hoxhist, u vendos pluralizmi politik, u hodhën themelet e ekonomisë së tregut dhe u hap rruga drejt integrimit euroatlantik. Megjithë këto zhvillime, te shumë individë vazhdoi të mbizotëronte bindja, e përforcuar edhe nga propaganda, niveli kulturor, psikologjia etj. se fatet e vendit mund të varen nga një njeri i vetëm. Ne mallkuam dhe anatemuam me të drejtë kultin e Enver Hoxhës, por nuk arritëm të çrrënjosnim kulturën që e prodhoi atë. Thjesht e zëvendësuam me kulte të reja politike. Për shumë kohë, shumë individë besuan, madje për fat të keq ende ka shumë që vazhdojnë të besojnë, se çdo epokë ka liderin e saj të pazëvendësueshëm. Fillimisht Sali Berishën, më pas Fatos Nanon dhe në vitet e fundit Edi Ramën.
Ndryshuan emrat, por jo modeli. Dhe në një masë të madhe keqqeverisja buron pikërisht nga kjo logjikë. Kur interesi personal i liderit apo i një grupi klientelist pranë tij, vendoset mbi interesin kombëtar apo interesin publik, institucionet dobësohen, korrupsioni shndërrohet në sistem dhe qytetarët humbasin besimin te shteti. Kjo politikë për dekada vrau shpresën se vendi mund të ecte përpara duke detyruar qindra mijëra të rinj të largohen. Prandaj, ajo që po ndodh sot ka një domethënie më të madhe sesa thjeshtë një protestë e cila nëse nga mazhoranca synon të deligjitimohet, të shantazhohet, nga opozita kërkohet të shfrytëzohet për synimet e saj. Por, ajo që dy forcat dhe lidershipi i vjetër bëjnë sikur nuk e kuptojnë dhe nuk duan ta pranojnë është se protesta po godet themelin mbi të cilin ata kanë ngritur ekzistencën dhe pushtetin e tyre që bazohet tek lideri i gjithëfuqishëm.
Mesazhi më i rëndësishëm është i thjeshtë se askush nuk është i pazëvendësueshëm. Legjitimiteti nuk është pronë personale. Ai buron nga besimi i qytetarëve dhe zgjat vetëm për aq kohë sa respektohet ai besim. Kur premtimet tradhtohen, kur pushteti përdoret për interesa personale dhe kur ligji shkelet për të ruajtur pushtetin, largimi nuk është padrejtësi. Është mekanizmi normal i demokracisë. As Sali Berisha dhe as Edi Rama nuk e kishin imagjinuar se një ditë do të përballeshin me një revoltë që nuk kërkon thjeshtë rotacion pushteti. Pasi kjo nuk është një betejë për të zëvendësuar një lider me një tjetër. Është një përpjekje për të rrëzuar modelin politik mbi të cilin ata ndërtuan identitetin, pushtetin dhe ndikimin e tyre për më shumë se tri dekada. Për vite me radhë propaganda, kontrolli mbi një pjesë të medias, klientelizmi ekonomik dhe presioni politik u përdorën për të ndërtuar figurën e liderit të pagabueshëm.
Njëri ndërtoi narrativën se ishte meritë e tij personale rrëzimi i komunizmit, se ishte ai që mundësoi lëvizjen e lirë të shqiptarëve dhe anëtarësimin në NATO. Tjetri përpiqet prej vitesh të bindë qytetarët se vetëm ai mund ta çojë Shqipërinë drejt Bashkimit Evropian. Në të dy rastet mesazhi ka qenë i njëjtë, pa liderin nuk ka të ardhme. Por, historia e njerëzimit ka dëshmuar të kundërtën. Pavarësisht rolit të padiskutueshëm të individëve të shquar në historinë e kombeve, asnjë komb nuk ka përparuar falë një njeriu të vetëm. Përparojnë shoqëritë që ndërtojnë institucione të forta, drejtësi të pavarur, media të lira dhe mekanizma kontrolli mbi pushtetin. Liderët vijnë e ikin, institucionet duhet të mbeten. Historia ka treguar gjithashtu se asnjë kult nuk është i përjetshëm. Vjen gjithmonë një moment kur propaganda nuk mjafton më për të mbuluar realitetin, kur zhgënjimi grumbullohet, frika vritet dhe qytetarët fillojnë të shohin përtej mitit.
Atëherë mjafton një shkëndijë që fasada të shembet. Aktualisht Shqipëria ndodhet në një moment të tillë. Nëse kërkesa e sotme për ndryshim arrin të përkthehet në reforma të qëndrueshme institucionale, vendi mund të mbyllë më në fund kapitullin e gjatë të tranzicionit. Jo sepse do të ketë një qeveri tjetër, por sepse do të ketë një kulturë tjetër politike që nuk ndërtohet mbi liderë të pagabueshëm. Shoqëritë demokratike ndërtohen mbi institucione që funksionojnë edhe kur liderët largohen, demokracitë funksionojnë kur ka ndarje dhe kufizim të pushtetit, kur ka llogaridhënie dhe mbizotëron bindja se askush nuk është mbi ligjin. Nëse ky brez i ri i mrekullueshëm, arrin ta çojë deri në fund këtë betejë, ai nuk do të ketë ndryshuar vetëm qeverinë. Do të ketë mbyllur një kapitull që brezi ynë nuk arriti ta përfundonte pikërisht dhënien fund të epokës së kultit të individit. Dhe kjo do të ishte fitorja më e madhe në historinë tonë post-hoxhiste për t’i hapur rrugën përfundimisht anëtarësimit në BE.
Menaxher i një banke në Kinë përvetëson 45 mijë dollarë duke zëvendësuar kartëmonedhat me para vizatimore.
Një menaxher banke në një rast të pazakontë mashtrimi ka arritur të përvetësojë rreth 45 mijë dollarë duke zëvendësuar kartëmonedhat e vërteta me para lodër me dizajn vizatimor, të cilat përdoren zakonisht për lojëra fëmijësh.
Sipas raportimit, ai ka manipuluar arkën e bankës duke hequr gradualisht paratë reale dhe duke i zëvendësuar ato me kopje të pavlera, të cilat në pamje të parë nuk ngjallnin dyshime të menjëhershme.
Rasti u zbulua pasi punonjës të tjerë vunë re mospërputhje në gjendjen e parave gjatë kontrolleve rutinë, duke çuar në një hetim të brendshëm që zbuloi skemën e përvetësimit.
Autoritetet kanë konfirmuar se shuma e përvetësuar arrin në rreth 45 mijë dollarë, ndërsa menaxheri është përballur me pasoja ligjore për mashtrim dhe shpërdorim detyre.
Ngjarja ka tërhequr vëmendje për mënyrën e pazakontë të kryerjes së krimit, duke u bërë një tjetër rast i çuditshëm në listën e skandaleve bankare që raportohen herë pas here në sektorin financiar. /Telegrafi/
Një kompani e njohur zvicerane e orëve luksoze, Jacob & Co, ka krijuar një orë unike në botë, e cila është frymëzuar nga koleksioni i automjeteve super-luksoze dhe konsiderohet si një nga krijimet më të veçanta të industrisë së orologjisë.
Në numëratorin e kësaj ore gjenden miniatura të detajuara të disa modeleve ikonike të Ferrari dhe Bugatti, duke e kthyer orën në një lloj “garazhi në miniaturë” për superveturat më të famshme në botë.
Ky model është zhvilluar në bashkëpunim me një koleksionist amerikan të automjeteve dhe përfaqëson një ndërthurje mes artit, teknologjisë dhe luksit ekstrem. Çdo element është punuar me dorë dhe me detaje të imëta që imitojnë makinat reale në shkallë shumë të vogël.
Ora i përket linjës së njohur “Astronomia” dhe është menduar si një pjesë koleksionuese për klientë shumë të pasur dhe dashamirës të makinave ekzotike.
Sipas vlerësimeve, çmimi i saj shkon nga rreth 880 mijë deri në 1.3 milion euro, duke e vendosur këtë krijim në kategorinë e produkteve ultra-luksoze, të aksesueshme vetëm për një numër shumë të kufizuar koleksionistësh në botë.
Ky model është një tjetër shembull i bashkëpunimit mes industrisë së orëve të luksit dhe botës së automobilizmit, ku marka si Ferrari dhe Bugatti shërbejnë si inspirim për dizajne gjithnjë e më të sofistikuara dhe artistike. /Telegrafi/
Një 32 vjeçar ka rënë në prangat e policisë së Vlorës për armëbajtje pa leje. Eris Mara u kap në lagjen “Lef Sallata”, teksa po lëvizte me një makinë tip ‘Audi’.
Gjatë kontrolleve në automjet blutë gjetën dhe sekuestruan një armë zjarri pistoletë, 2 krehra me 22 fishekë luftarakë, një mbajtëse plastike me 18 fishekë luftarakë, si dhe një radio të ngjashme me ato që përdor Policia e Shtetit.
“Shërbimet e Drejtorisë Vendore të Policisë Vlorë, në vijim të punës për evidentimin dhe goditjen e rasteve të armëmbajtjes pa leje, bazuar në informacionet e siguruara në rrugë operative se një shtetas qarkullonte i armatosur në qytetin e Vlorës, organizuan dhe finalizuan operacionin policor të koduar “Siguria”.
Si rezultat i operacionit, në lagjen “Lef Sallata”, u kap dhe u arrestua në flagrancë shtetasi E. M., 32 vjeç, banues në fshatin Peshkëpi.
Gjatë kontrollit të ushtruar në automjetin tip Audi, me të cilin ai qarkullonte, shërbimet e Policisë gjetën dhe sekuestruan, në cilësinë e provës materiale, një armë zjarri pistoletë, 2 krehra me 22 fishekë luftarakë, një mbajtëse plastike me 18 fishekë luftarakë, si dhe një radio të ngjashme me ato që përdor Policia e Shtetit.”, njoftoi sot policia.
Materialet procedurale iu referuan Prokurorisë, për veprime të mëtejshme, për veprat penale “Prodhimi dhe mbajtja pa leje e armëve luftarake dhe e municionit” dhe “Mbajtja pa të drejtë e uniformës”.
E ka thënë Mahatma Gandhi, udhëheqësi indian që i priu çlirimit të popullit dhe vendit të tij nga sundimi perandorak britanik, superfuqia botërore e kohës. Kjo ishte fitorja e madhe, por jo e vetmja, që e kurorëzoi gandizmin si një doktrinë politike-filozofike që synon ndryshimin dhe arritjen e qëllimeve të drejta përmes rezistencës paqësore.
Krahasimet çalojnë në kohë. Çfarë ka ndodhur dikur nuk është kopje e asaj që ndodh sot. Ato çalojnë gjithashtu në llojin dhe vëllimin e ngjarjeve, si edhe në përmasat e subjekteve që i prodhojnë.
Përqasjen apo ngjashmërinë e mban thelbi i tyre.
Protesta rinore popullore e përnatshme në bulevardin “Dëshmorët e Kombit”, ngjarja më e madhe demokratike që i ka ndodhur Shqipërisë në tri dekadat e fundit, ka nisur si paqësore, ka vijuar si paqësore dhe mund të fitojë vetëm si paqësore. I gjithë konteksti i saj sugjeron këtë çelës suksesi.
Ajo është një protestë me kërkesa politike, ku përveç dorëheqjes së qeverisë dhe anulimit të disa ligjeve autokratike, po kërkon dhe po ngulmon për reformimin e sistemit politik në vend. Një reformim që do të sigurojë drejtësi shoqërore për të gjithë, çlirimin e zgjedhjeve nga rrethimi i shtet-partisë, zgjedhjen e deputetëve nga populli, vendosjen e kufijve të qartë mes shtetit dhe pushtetit, themelimin e llogaridhënies, transparencës dhe demokracisë pjesëmarrëse. Me fjalë të tjera, do t’i jepte fund përjashtimit të popullit nga sistemi që formalisht e njeh si sovran.
Këto kërkesa nuk mund të realizohen nga jashtë institucioneve. Nuk duhet, edhe po të ishte e mundur; por nuk është e mundur. Nuk e lejon demokracia, as anëtarësia e vendit në NATO, as kuadri i procesit të anëtarësimit në BE, dhe as stadi ku ndodhet sot kjo aspiratë.
Me një intuitë që vjen nga natyra e lëvizjeve të pastra e të çiltra rinore-popullore, protesta ka kapur momentin për të shtyrë mbylljen e kapitujve të anëtarësimit në BE, si garanci e ndryshimeve të pritshme. Jo vetëm të kapitullit 27 për mjedisin, por edhe të kapitujve themelorë e të tjerë. Në Bruksel, tani del në plan të parë zbatimi i standardeve. Shqipëria nuk ka shanse t’ia hedhë thjesht duke bërë letrat, duke përfituar nga situata gjeopolitike, apo më keq, duke mbajtur një dorë në bakllava dhe një dorë në revani, siç tregojnë piruetat e kryeministrit Rama. Si e tillë, me bindjen se Shqipëria e re është Shqipëria në BE, protesta paqësore pozicionohet në pararojë të ëndrrës së integrimit në këtë fazë vendimtare.
Nuk ka gjë më të fuqishme se një kauzë, koha e së cilës ka ardhur. Kauzës së rikthimit të demokracisë i ka ardhur koha. Ajo është e tillë që hëm i bashkon njerëzit, hëm formohet prej tyre. Është si lindja, ku lehona bën të lindë fëmija dhe fëmija bën të bëhet nëna. Ajo ka potencialin të bashkojë rreth vetes shumicën dërrmuese të shqiptarëve.
Sekreti mbetet karakteri paqësor dhe pjesëmarrja, dy qershi të lidhura në një rrfanë, siç do të thoshte poeti Ndre Mjeda. Karakteri paqësor rrit pjesëmarrjen. Të dyja së bashku bëjnë forcën. Një pjesëmarrje e madhe, me njëqind mijë njerëz e më shumë, ia pakëson ajrin qeverisë, ia bën të pamundur të vazhdojë me shpërfillje, me injorim të kërkesave dhe me meskinitete. Ia bën të pamundur qeverisë.
Ruajtja e karakterit paqësor të protestës, duke lënë mënjanë format e vjetra të opozitarizmit të dhunshëm steril, të stërpërdorur pa sukses nëpër dekada, është një akt mençurie dhe emancipimi që tejkalon stereotipet. Një mbrëmje kam dëgjuar në një studio televizive dy të rinj, pjesëtarë të grupit të koordinatorëve të protestës. U mahnita me qetësinë dhe kthjelltësinë e tyre.
“Po tani? Çfarë do të bëni me Edi Ramën, kur ai nuk do t’ia dijë fare për protestat tuaja?” – i ngacmonte njëri prej gazetarëve në studio, me qëllimin e qartë për të nxjerrë prej tyre ndonjë deklaratë për përshkallëzim. Nuk mund ta di nëse e kishin lexuar Gandin, por përgjigjet i kishin si gandistë.
“Ashtu do të fitojnë”, mendova me vete.
Dhe, meqë e nisëm me Gandin, le ta mbyllim me një shprehje tjetër të famshme të tij:
“Armiqtë tanë do të fitojnë mbi ne kur ne do t’i urrejmë ata aq sa na urrejnë ata ne.”
Policia e Kapitolit të SHBA-së arrestoi oficerin, Major Jason Watson, që e identifikoi veten si anëtar i shërbimit aktiv, në shkallët e Kapitolit. Ai po merrte pjesë në një konferencë për shtyp të organizuar nga Koalicioni i Largimit, një grup aktivistësh. Përfaqësuesi Al Green, Demokrat i Teksasit, i cili ka ngritur padi për shkarkim kundër Trump të paktën gjashtë herë, gjithashtu mori pjesë në këtë aktivitet.
Gjatë fjalimit të tij, Major Watson, i cili tha se nuk ishte anëtar i Partisë Demokratike, akuzoi presidentin dhe nënpresidentin për shkelje si të Kushtetutës ashtu edhe të betimeve të tyre të detyrës.
“Kongresi mbetet i pabindur për urgjencën dhe domosdoshmërinë që ata të respektojnë betimin e tyre, kështu që ne duhet t’i bindim ata, me rezistencën tonë civile të palëkundur dhe të pakompromis”, tha ai.
Majori Watson e përfundoi fjalimin e tij, në të cilin kritikoi politikat e administratës Trump për imigracionin, si dhe veprimet e saj në Venezuelë dhe Iran, duke u bërë thirrje amerikanëve “të ushtrojnë në mënyrë paqësore të drejtat e tyre të Amendamentit të Parë”.
Pas konferencës për shtyp, ai qëndroi në shkallët e Kapitolit duke mbajtur një tabelë me fjalët “Impeach”, “Convict” dhe “Largoje” të vendosura njëra mbi tjetrën. Pak më vonë, ai u arrestua me akuzën e “grumbullimit, pengimit dhe shqetësimit”, tha Policia e Kapitolit të SHBA-së në një deklaratë të premten.
“Në përgjithësi është kundër ligjit që publiku të demonstrojë në shkallët e Dhomës së Përfaqësuesve, përveç nëse është me një anëtar të Kongresit”, tha policia.
Pas zjarrit të përmasave të mëdha që shpërtheu mbrëmjen e së premtes në lagjen Sakë, në malin e Shëngjinit, situata këtë mëngjes paraqitet dukshëm më e qetë dhe po shkon drejt normalizimit.
Mësohet se gjatë orëve të fundit vatra e zjarrit është spostuar në anën e majtë të malit.
Në terren vijojnë të jenë të angazhuara forcat zjarrfikëse, të cilat po punojnë për izolimin dhe shuarjen e plotë të vatrave aktive. Sipas informacioneve nga terreni, zjarri aktualisht nuk paraqet rrezik për banesat apo zonat e banuara.
Në përmirësimin e situatës ka ndikuar edhe ulja e intensitetit të erës, e cila gjatë natës favorizoi përhapjen e flakëve.
Deri më tani nuk raportohet për persona të lënduar, ndërsa autoritetet vijojnë monitorimin e zonës dhe ndërhyrjen për të shmangur çdo riaktivizim të vatrave të zjarrit.
Po dëgjojmë këto ditë se me revolucionarët e flamingove do të bisedohet. Mirë bëhet. Le të bisedojnë. Ua shtoftë Zoti qejfin.
Le të negociojnë për flamingot, për konceptin pa bukë të investitorëve strategjikë, për malet, për paketat e tyre, për zonat e mbrojtura (nuk dihet më mirë se nga kush). Dialogu është gjithmonë më i mirë se ulërima.
Por kam një pyetje shumë më serioze.
Po për revolucionin antishtet në drejtësi, kush do të negociojë?
Sepse revolucioni i vërtetë nuk filloi me flamingot. Filloi në vitin 2016, kur u vendos që shteti duhej “shkatërruar për t’u rindërtuar”. Viktima e parë ishte vetë drejtësia.
Mbi 40% të gjyqtarëve dhe prokurorëve me vite përvojë u nxorën në mes të katër rrugëve. Sot nuk është më vetëm një debat politik. Edhe jurisprudenca e Strasburgut po nxjerr në pah raste ku largimet janë konstatuar si të padrejta ose me shkelje të standardeve procedurale. Atëherë, kush ulet të bisedojë me këta njerëz? Kush mban përgjegjësi për jetët profesionale të shkatërruara?
Po për mijëra qytetarët që kanë kaluar muaj apo vite në paraburgim pa një gjykim të hapur, pa kontradiktoritet të plotë dhe shpesh me standarde provash që ngjallin debat serioz, kush do të negociojë?
Po për ato shumë mijëra të tjerë që vetëm u janë shtuar aftatet e pritjes së vendikit gjqsor, kush do negociojë?!
Me kë?
Nuk është më këtu as Lu-ja, as Romana, as Yuri. Kanë ikur edhe ekspertët e OPDAT-it dhe EURALIUS-it. Ata erdhën, dhanë recetat, u larguan. Pasojat kanë mbetur këtu, mbi institucionet dhe mbi qytetarët shqiptarë.
Sepse problemi nuk është më reforma. Problemi janë pasojat e saj.
Pa shtet nuk ka drejtësi.
Dhe pa drejtësi të paanshme nuk ka shtet.
Ky është themeli mbi të cilin ndërtohet gjithçka tjetër. Investimet, prona, ekonomia, siguria juridike, liritë individuale, madje edhe mbrojtja e mjedisit. Nëse themeli është i çarë, çatia mund të lyhet sa herë të duash; shtëpia mbetet e pasigurt.
Sot drejtësia nuk perceptohet më si një pushtet që garanton shtetin e së drejtës. Në shumë raste ajo është shndërruar në një pushtet që vepron përballë shtetit, pa balancat e nevojshme kushtetuese. Kur drejtësia armatoset kundër garancive procedurale, ajo nuk prodhon më drejtësi. Prodhon frikë.
Dhe frika nuk është shtet.
Për këtë arsye, sloganet “burg, burg, burg”, lufta pa fund kundër korrupsionit dhe retorika e pandëshkueshmërisë kanë filluar të japin një rezultat paradoksal: sa më shumë flasim për luftën kundër korrupsionit, aq më shumë korrupsioni përshtatet, sofistikohet dhe mbijeton. Sepse korrupsioni nuk mposhtet me spektakël. Ai mposhtet me institucione të besueshme dhe me proces të rregullt ligjor.
Kur shteti dhe drejtësia pushojnë së qeni aleatë, humbësi është qytetari.
Prandaj nuk më shqetëson aq shumë revolucioni i flamingove, as revolucioni i bulevardit, as ekstremizmat që shpërthejnë çdo ditë në rrjetet sociale. Ato janë simptoma.
Shkaku është diku tjetër.
Shkaku është një shtet që është futur në një betejë absurde me vetveten.
Dhe derisa drejtësia të rikthehet brenda kufijve të shtetit të së drejtës si pushtet i pavarur, por edhe i balancuar, i paanshëm dhe i lidhur fort me Kushtetutën, çdo revolucion tjetër do të gjejë terren të gatshëm.
Prandaj, përpara se të negociojmë për flamingot, malet apo paketat, duhet t’i përgjigjemi një pyetjeje shumë më të rëndësishme:
Kush do të negociojë me pasojat e revolucionit antishtet në drejtësi? Sepse ato nuk janë as teorike, as politike. Janë plagë konkrete të shtetit shqiptar. Dhe pa i shëruar ato, çdo kompromis tjetër do të mbetet vetëm një fasadë.
Presidenti Bajram Begaj, uroi Shtetet e Bashkuara të Amerikës me rastin e 250-vjetorit të Pavarësisë, përmes një postimi në rrjetet sociale.
Në mesazhin e tij, Begaj i përcolli urimet më të përzemërta Presidentit Donald Trump dhe popullit amerikan.
Presidenti Begaj theksoi se Shqipëria vlerëson thellësisht miqësinë e qëndrueshme dhe partneritetin strategjik me SHBA-në, të ndërtuar mbi vlerat e përbashkëta të lirisë, demokracisë, paqes dhe prosperitetit.
Ai shprehu gjithashtu mirënjohjen e Shqipërisë për mbështetjen e vazhdueshme të Shteteve të Bashkuara, që nga njohja e vendit si shtet e deri te reformat kryesore të ndërmarra gjatë 35 viteve të fundit.
“Ne kemi Kushtetutën më të drejtë dhe më jetëgjatë në botë. Jemi vendi më i fortë dhe më i fuqishëm në botë dhe, me hirin e Zotit, Shtetet e Bashkuara janë kombi më i suksesshëm, me arritjet më të jashtëzakonshme dhe më i admiruari që ka ekzistuar ndonjëherë në historinë e njerëzimit. Dhe është një nder të jem presidenti juaj.”
Kështu u shpreh presidenti Donald Trump, duke hapur fjalimin e tij në Mount Rushmore, në kuadër të festimeve për 250-vjetorin e Deklaratës së Pavarësisë. Ai tha se “fjalët e Deklaratës sonë të Pavarësisë shkaktuan një tërmet: ato nisën një revolucion që nuk ka përfunduar kurrë dhe që vazhdon ende edhe sot.”
Identiteti amerikan, sipas Trump, “është nën një sulm të ri nga radikalë dhe ekstremistë të brendshëm” dhe, për këtë arsye, “ne mund t’i humbasim zgjedhjet e mesmandatit vetëm nëse sillemi si budallenj.”
Ai shtoi se “Partia Komuniste përbëhet nga emigrantë të paligjshëm, kriminelë dhe nga kushdo që nuk duhet të punojë. Komunizmi është një dështim. Ka qenë gjithmonë dhe mbetet edhe sot një dështim. Është një dështim total. Shikoni njerëzit që e promovojnë. Në prag të këtij 250-vjetori të lirisë amerikane, ne deklarojmë dhe betohemi se Amerika nuk do të jetë kurrë një vend komunist.”
Trump vijoi duke thënë se, vetëm një brez pasi “luftuam dhe fituam Luftën e Ftohtë kundër kërcënimit të komunizmit”, sot po shihet “një rikthim i këtij kërcënimi në vendin tonë, i ushqyer edhe nga njerëz që sapo kanë mbërritur në vendin tonë dhe përqafojnë ide diametralisht të kundërta me mënyrën tonë të jetesës. Nuk bëhet fjalë për mospajtime të thjeshta politike, si ato për taksat apo rregulloret.”
Sipas tij, “komunizmi përfaqëson një kërcënim vdekjeprurës për lirinë amerikane. Është kërcënimi më i madh me të cilin është përballur ndonjëherë vendi ynë, madje më i rëndë se Lufta e Parë Botërore, Lufta e Dytë Botërore, Pearl Harbor apo 11 Shtatori.”
Trump shtoi se “komunizmi është armiku i popujve të lirë kudo që ndodhen. Është armiku i Kushtetutës. Mbi të gjitha, është armiku i 4 korrikut 1776. Ndërsa radikalët dhe ekstremistët sulmojnë pa pushim historinë tonë të jashtëzakonshme, ata heshtin për historinë e tmerrshme të vetë komunizmit. Sistemi i tyre ka shkaktuar më shumë vdekje dhe shkatërrim se çdo sistem tjetër i provuar ndonjëherë: vetëm në shekullin e kaluar ka vrarë 100 milionë njerëz. Komunizmi është e kundërta e jetës, e lirisë dhe e kërkimit të lumturisë; ai është vdekje, tirani dhe kërkim i së keqes.”
Presidenti amerikan sulmoi më tej ideologjinë komuniste duke deklaruar se: “Morali komunist, pa Zotin, mbështet idenë se çdo mjet është i justifikuar për të realizuar vizionet çnjerëzore që promovon. Ai nuk ka asnjë respekt për ligjin, drejtësinë, parimet, traditën apo të drejtat e dhëna nga Zoti. Është një ideologji e ndërtuar mbi vjedhjen, kontrollin, gënjeshtrat dhe vrasjet masive. Doktrina të tilla nuk mund të kenë vend në një demokraci, sepse gjëja e parë që bëjnë sapo marrin pushtetin është ta shkatërrojnë atë, ashtu siç kanë bërë komunistët në vende të tjera të botës.”
Në përfundim të fjalimit të tij, që zgjati rreth 30 minuta dhe u prit me duartrokitje, Trump deklaroi: “Me pak fjalë, komunizmi mishëron idetë dhe abuzimet më të këqija të historisë, të kryera nga njerëzit më të këqij; ndërsa themelimi i Amerikës përfaqëson idetë dhe traditat më të mira të historisë, të krijuara nga njerëzit më të mirë. Mund të jesh besnik ndaj Karl Marksit ose ndaj Amerikës. Mund të jesh komunist ose patriot. Nuk mund të jesh të dyja njëkohësisht.”
Zjarrfikësit e Bashkisë Lezhë, të mbështetur nga ekipet e ardhura nga bashkitë fqinje dhe nga Tirana, kanë punuar pa ndërprerje gjatë gjithë natës, duke arritur ta vënë zjarrin në Shëngjin nën kontroll. Kryetari Pjerin Ndreu, shprehu mirënjohjen për zjarrfikësit dhe të gjithë efektivët e angazhuar në operacion, duke vlerësuar përkushtimin dhe sakrificën e tyre në përballjen me flakët.
Papa Leone XIV mbërriti në Lampedusa, një vizitë me vlerë të fortë simbolike, që Papa riafirmon një nga gurët themelorë të mësimeve të paraardhësit të tij dhe e sjell Mesdheun dhe gjendjen e vështirë të migrimit të detyruar përsëri në qendër të vëmendjes së Kishës dhe bashkësisë ndërkombëtare. Ati i Shenjtë u prit në aeroportin e ishullit nga Kryepeshkopi Metropolitan i Agrigentos…
Login
